Θεατροκριτική, Βία και Χρυσή Αυγή

The confrontation by Vaggelis Ntousakis

Ένα θεατρικό έργο ήταν εκείνο που πυροδότησε την νέα έκρηξη για την προστασίας της ελληνοχριστιανικής αρετής του έθνους από την Χρυσή Αυγή. Για πρώτη -νομίζω- φορά ένα θεατρικό έργο στην Ελλάδα, που θέλει να αποτελεί μέρος της Ευρώπης, ανέβηκε υπό την προστασία των ΜΑΤ. Δεν μπαίνουμε φυσικά στη διαδικασία της κριτικής για την ουσία του έργου κι αν πράγματι, προκαλούσε το θρησκευτικό αίσθημα.
Η πραγματική πρόκληση ήταν στην αισθητική μας, από τους οργισμένους "βουλευτές" της Χρυσής Αυγής που παρέα με θρησκόληπτες μαυροφορεμένες και ιερωμένους έβριζαν χυδαία τους συντελεστές. Απορούσα πάντα, όταν άκουγα να χυδαιολογούν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι κινούνται με θρησκευτικά ελατήρια. Είναι επίσης, πέρα από τη λογική μου, πώς ακόμα και σε ένα βουλευτή επιτρέπεται να λειτουργεί τραμπούκικα και εκφοβιστικά προς τους πολίτες, χωρίς να εκπίπτει άμεσα του αξιώματός του. Ενώ, θετικά με εξέπληξε ο μητροπολίτης Σισανίου, Σιασίστης Παύλου, ο οποίος αντιτίθεται μεν στο έργο, αλλά υποστηρίζει ότι "είναι θλιβερό ότι κάποιοι «χριστιανοί αγωνιστές» ταυτίστηκαν με τη χρυσή αυγή για να υπερασπιστούν τον Χριστό. Τον Χριστό που η «χρυσή αυγή» τον διώκει, τον προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα, των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών".
Το παραλήρημα ενός εκ των πρωτεργατών βουλευτών της Χρυσής Αυγής, όπου μας ανακοίνωνε ότι θα πρέπει να περνάει από την κρισάρα τους κάθε πνευματικό έργο θα έπρεπε να έχει τρομοκρατήσει όλο τον πολιτικό κόσμο.
Οι καθημερινή βία με θύματα ακόμα και "πιο σκούρους" Έλληνες- Έλληνες από μικτούς γάμους θα έπρεπε να τρομοκρατεί όλη την κοινωνία και να τη οδηγήσει σε ένα ευρύ αντιφασιστικό μέτωπο.
Η σιωπή είναι συνενοχή. Δεν έχει νόημα η τοποθέτησή τους εκτός νόμου από την πολιτεία, αλλά η τοποθέτησή τους εκτός κοινωνίας από όλους εμάς. Στην Ελλάδα του πνεύματος, της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας, δεν μπορεί να υπάρξει "ανάκαμψη" και "καλύτερο αύριο" αν δεν αγωνιστούμε ΣΗΜΕΡΑ.