Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Μετέωρη χώρα....


Η προεκλογική περίοδος έχει ξεκινήσει- είναι σαν να μη σταμάτησε ποτέ....
Η Ευρώπη και ο κόσμος όλος ασχολείται με την Ελλάδα, τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, τις επιπτώσεις μιας εξόδου από το Ευρώ.
Ο μέσος Έλληνας πολίτης που έχασε τη δουλεία του, είδε να μειώνεται δραματικά το εισόδημά του, ο νεόπτωχος χαμηλόμισθος, χαμηλοσυνταξιούχος δεν βλέπει τι είναι αυτό το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί. Δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει ποια θα είναι η επόμενη μέρα μιας πραγματικής χρεοκοπίας, μιας εξόδου από το ευρώ. Ακόμα κι αν όλοι τους βομβαρδίζουν με την προοπτική του χειρότερου εφιάλτη, δεν μπορούν να το πιστέψουν.ότι αυτό θα συμβεί, άλλωστε σύμφωνα με έγκυρες έρευνες οι Έλληνες επιθυμούν να παραμείνουν στο ευρώ σε ποσοστό 75%.
Οι άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους, εκείνοι που διαβαίνουν τους δρόμους της πόλης σκεφτικοί και αγέλαστοι κι αναρωτιούνται για το αύριο, δεν μπορούν να πιστέψουν ότι πραγματικά ΥΠΑΡΧΟΥΝ  χειρότερα.
Τα σενάρια που παρουσιάζονται είναι άκρως εκφοβιστικά και δημιουργούν την εντύπωση ότι προβάλλονται επίτηδες για να αποπροσανατολίσουν τη λαϊκή βούληση να προβάλει αντίσταση στους Δανειστές που επιδιώκουν την ταπείνωση και την εξαφάνισή της.
Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος προτιμά να ακούσει ένα ωραίο παραμύθι από μια σκληρή αλήθεια. Έτσι, στρουθοκαμηλίζουμε  και ακροβατούμε με ψευτοδιλήμματα "μέσα ή έξω από το ευρώ". Μόνοι και περήφανοι ή κάτω από το ζυγό των Δανειστών; Κάτω από την πίεση και τον πανικό της χιονοστιβάδας που άλλαξε τις ζωές όλων των Ελλήνων, μέσα σε ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, δεν υπήρξε χρόνος για μια ανάσα, μια λογική καταγραφή της κατάστασης και των επιλογών για το μέλλον. Η ελληνική κυβέρνηση "έτρεχε" αναγκαστικά πίσω από τις εξελίξεις αντιμετωπίζοντας μια δύσκαμπτη και ανέτοιμη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και ένα ανελαστικό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Πίεσε να δημιουργηθεί ο μηχανισμός στήριξης, κατέθεσε προτάσεις σε ώτα μη ακουόντων. Σήμερα, με την αλλαγή της ηγεσίας στην Γαλλία, στη χώρα πολλοί ελπίζουν ότι ο Ολάντ και οι άλλοι ηγέτες που επεσήμαναν τις αρνητικές πλευρές της λιτότητας θα απαλλάξουν την Ελλάδα από τις δεσμεύσεις της. Όμως, ούτε  ο Γάλλος πρόεδρος ούτε οι άλλοι ηγέτες της ΕΕ θα δεχθούν να χορηγήσουν χρήματα χωρίς όρους και χωρίς να εφαρμοστεί η δημοσιονομική πειθαρχία. Αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία οφείλουμε να κατανοήσουμε και με την οποία πρέπει να συμβιβαστούμε. Η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη καθορίζεται από ένα κοινό δεσμευτικό πλαίσιο είτε το θέλουμε είτε όχι. Η συμμετοχή και η συνεργασία μας στην ΕΕ είναι ζωτική προϋπόθεση για τη χώρα, παρά τις όποιες λανθασμένες ή ελλιπείς αποφάσεις της ευρωζώνης, παρά τις καθυστερήσεις στην αντιμετώπιση της κρίσης, η παρουσία μας στις ευρωπαϊκές εξελίξεις παρέχει τη δυνατότητα για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης. Μόνο η συμμετοχή - αλλά με ψύχραιμη ματιά και σχεδιασμό- μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Και αυτό απαιτεί ένα μίνιμουμ συναίνεσης των πολιτικών αλλά και των κοινωνικών φορέων.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Ο πόλεμος για ένα ποίημα


Ο Γερμανός νομπελίστας Γκίντερ Γκρας, αναγκάστηκε να διαβάσει στίχους από το ποίημα του για την Ελλάδα  στο κρατικό ραδιόφωνο της Βρέμης, ώστε να επιβεβαιώσει  ότι το έγραψε και να αντικρούσει το δημοσίευμα της  Frankfurter Allgemeine Zeitung, η οποία υποστήριξε ότι ο νομπελίστας δεν έγραψε ποτέ αυτό το ποίημα, και στην πραγματικότητα επρόκειτο για φάρσα του περιοδικού Titanic. Είναι γεγονός ότι από παλιά η γερμανική διανόηση έτρεφε έντονα φιλελληνικά αισθήματα σε αντίθεση με την πολιτική και οικονομική κάστα που καθόριζε την πολιτική της Γερμανίας. Τώρα, άλλη μία φορά, η αντιπαράθεση γίνεται αισθητή, καθώς η πληροφορία διαδίδεται ταχύτατα και τα μέσα ενημέρωσης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

"Η Ντροπή της Ευρώπης"
"Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.
Όσα εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.
Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.
Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμων εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.
Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.
Όμως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.
Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.
Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.
Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη,  δημιούργησε".

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Στο όνομα του Λαού

Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε δρυμεία επίθεση στον Ευάγγελο Βενιζέλο σχετικά με την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων που έφερε το δεύτερο μνημόνιο, παίρνοντας αφορμή από τις χθεσινές δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ότι συνομίλησε με τον πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, εξ ονόματος του ελληνικού λαού.

Ο  Αλέξης Τσίπρας μετά από συνάντηση που είχε με τον υπουργό Εργασίας Αντώνη Ρουπακιώτη, δήλωσε  «Απ΄ ό,τι έμαθα με περισσή αλαζονεία λέει ότι, παρά το 13% που έχει, μιλάει εξ ονόματος όλου του ελληνικού λαού», και κάλεσε τον Ευαγγελο Βενιζέλο, ως διαπραγματευτή του δευτέρου μνημονίου, να κατονομάσει «ποια ήταν αυτά τα επιχειρηματικά και εργοδοτικά συμφέροντα που επέβαλαν στην τρόικα αυτούς τους νόμους που σήμερα μειώνουν το εισόδημα των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα από 25 έως 50%».

«Μήπως είναι αυτοί που όλο αυτό το διάστημα συνεχίζουν να βυσσοδομούν με λύσσα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και της προσπάθειάς μας να ανατρέψουμε το μνημόνιο και τους αντικοινωνικούς, αντεργατικούς αυτούς νόμους;», διερωτήθηκε. Παράλληλα, επανέλαβε τη πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει όλους τους νόμους του μνημονίου που καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα και οδήγησαν σε μειώσεις μισθών, ενώ εμφανίστηκε βέβαιος ότι «ανοίγει ένας δρόμος, ανοίγουν δυνατότητες».
«Θα έχουμε απέναντί μας αντιπάλους που θα μας χτυπούν με λύσσα, ανοίγει ένας δρόμος, όμως, όχι επειδή εμείς είμαστε οι σωτήρες, αλλά επειδή ο ελληνικός λαός παίρνει τις τύχες στα χέρια του», κατέληξε. 

Όμως, πρέπει να υπενθυμίσουμε στο Αλέξη Τσίπρα και τις συνιστώσες του, ότι και εκείνος δεν διαθέτει εντυπωσιακά μεγαλύτερο ποσοστό. Γιατί πιστεύει ότι το δικό του 17% του επέτρεψε να επισκεφτει την Γαλλία και να κάνει μαθήματα πολιτικής ηθικής στον νεοεκλεγέντα πρόεδρό της, αποκαλώντας μάλιστα και Ολανδρέου, σε ένδειξη κακού "πολιτικού" χιούμορ και ακόμα πιο κακής διπλωματικής προσέγγισης του μοναδικού -θεωρητικά- συμμάχου στην ΕΕ.
Το δικαίωμα να μιλά εξ ονόματος του ελληνικού λαού σε αυτές τις συνθήκες και με αυτή τη δυναμική των κομμάτων, έχει και το 19% και το 13% αλλά και το παραδοσιακό 9% του ΚΚΕ, Αλέξη. Γιατί ο λαός αποφάσισε ότι θέλει το πολιτικό σύστημα να αλλάξει, να συνεργαστεί και να προχωρήσει ενωμένο να πετύχει την όποια αναδιαπραγμάτευση και τις αλλαγές στο Μνημόνιο. Ακόμα, δεν είναι κακό να μιλά εξ ονόματος του ελληνικού λαού, ο αρχηγός του κόμματος, το οποίο ήταν στην εξουσία και διαπραγματευθηκε σε άσχημες συνθήκες. Παρόλο που δεν αποτελεί ελληνική πολιτική πρακτική, η χώρα πρέπει να εμφανίζεται στο εξωτερικό με ενιαία φωνή, ένα αρραγές μέτωπο, ώστε να είναι δυνατό διαπραγματευτεί και να στηρίξει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τα συμφέροντα του κυρίαρχου λαού.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

H κυβερνώσα Αριστερά του Αλέξη


Ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει την στήριξη ή την ανοχή από τους βουλευτές και όχι από τα κόμματα σε περίπτωση που θα βγει πρώτος στις επαναληπτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου.
Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει συζητηθεί, κατ΄ αρχήν υιοθετηθεί και αναμένεται τις επόμενες ημέρες να εξειδικευθεί η πρόταση - εφόσον είναι πρώτο κόμμα την 17η Ιουνίου - ο ΣΥΡΙΖΑ να απευθύνει πρόσκληση στους βουλευτές των άλλων κομμάτων ζητώντας ψήφο στήριξης ή και ανοχής πάνω στο δικό του πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Η συζήτηση έχει βασιστεί σε παραδοχές αλλά και στόχους:

Η πρώτη παραδοχή είναι η επικρατούσα άποψη σε όλα τα κόμματα, ότι καμία πολιτική δύναμη, ούτε πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να αναλάβει το κόστος μίας τρίτης εκλογικής αναμέτρησης, ως αποτέλεσμα νέου αδιεξόδου και άκαρπων συνεννοήσεων, για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

Η δεύτερη παραδοχή ότι το πλέον σαφές και αδιαμφισβήτητο -από κόμματα και πολίτες- μήνυμα της κάλπης της 6η Μαίου είναι η εντολή για ριζική αλλαγή του μνημονίου και συμφωνία με την ΕΕ σε ένα άλλο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής το οποίο θα περιέχει και ανάπτυξη.
Αυτός είναι ο λόγος που, ήδη, έχει δοθεί η εντολή οι προγραμματικές δεσμεύσεις να «στρογγυλέψουν», ώστε βουλευτές από άλλα κόμματα να σκεφθούν σοβαρά - και κυρίως μπροστά στο ενδεχόμενο της απευκτέας από όλους τρίτης εκλογικής αναμέτρησης, την οποία δεν επιθυμεί κανείς και ιδιαίτερα οι πολίτες, οι οποίοι δεν επιθυμούσαν ούτε και την δεύτερη - να στηρίξουν ή να τηρήσουν στάση ανοχής στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Μάλιστα, ήδη, η περίφημη «καταγγελία της δανειακής σύμβασης» έχει μετατραπεί σε «ακύρωση του μνημονίου», με εντολή Τσίπρα.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τόσο δημόσια όσο και πιό έντονα στις συσκέψεις έχει ζητήσει να σταματήσουν οι δηλώσεις που μπορούν να παρερμηνευθούν (όπως των Στρατούλη, Μηλιού, Γλέζου κ.α.) που εκτός από την διευκόλυναν τις επικοινωνιακές επιδιώξεις των πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ. αντικειμενικά δημιούργησαν και σύγχυση στο εκλογικό σώμα.

Έτσι,  ο προεκλογικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ θα καταστεί περισσότερο ρεαλιστικός, ώστε να γίνει αποδεκτός τόσο από από ψηφοφόρους άλλων κομμάτων (κυρίως του φυλλοροούντος ΠΑΣΟΚ που ψαχνει ακόμα να βρει τη στρατηγική του) όσο και από τους  βουλευτές της νέας Βουλής, ώστε εάν ο ΣΥΡΙΖΑ βρεθεί στη θέση του πρώτου κόμματος να προτείνει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που δύσκολα θα αποτελέσει άλλοθι για αρνήσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη αποκλείσει τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ενώ έχει προκρίνει τη συνεργασία με τη Δημοκρατική Αριστερά (προσπαθώντας να ρίξει τους τόνους. στο μεταξύ τους ιδιαιτέρως ηλεκτρισμένο κλίμα) και το ΚΚΕ (το οποίο βεβαίως αποκλείει εκ των προτέρων κάθε πρόταση), ενώ έχει χαλάσει το κλίμα με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, του Πάνου Καμμένου.

Η άτυπη εξασφάλιση της συνεργασίας της Λούκα Κατσέλη (παρότι τελικά δήλωσε ότι δεν θα κατέλθει υποψήφια, φωτογράφισε την στήριξή της) αναμένεται να αποφέρει ακόμα περισσότερους ψηφοφόρους από πλευράς ΠΑΣΟΚ.

Ο Αλέξης Τσίπρας όμως, έχει ως βασικό στόχο να αποκτήσει το κεντρικό ρόλο στην ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς και στις μεγάλες αλλαγές που προμηνύονται στο πολιτικό σύστημα.
Έτσι, θα επιμείνει στο σχέδιο που προβλέπει πρόταση σε ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ για συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας (κυβέρνηση της Αριστεράς) και στην περίπτωση που αυτό δεν επιτευχθεί θα αποτανθεί στους βουλευτές του ΚΚΕ, της Δημοκρατικής Αριστεράς, των Ανεξάρτητων Ελλήνων αλλά και του ΠΑΣΟΚ, να στηρίξουν το πρόγραμμά του ώστε να καταφέρει να συγκροτήσει κυβέρνηση πλειοψηφίας.

Αυτό βέβαια, το σχέδιο δεν είναι νέο, αφού στις 24/ 4 ο Τσίπρας είχε προκαλέσει μεγάλο ταραχή στους πολιτικούς κύκλους, δηλώνοντας ότι «επειδή είναι ιστορικές οι στιγμές εάν χρειαστούμε πέντε ψήφους του κ. Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε». Επίσης, στους παροικούντες στην Κουμουνδούρου δεν ειναι άγνωστη η πρόταση να κινητοποιήσουν το λαό, την ημέρα της ψηφοφορίας για ψήφο εμπιστοσύνης, ώστε να πιεστούν οι βουλευτές να συναινέσουν σε κυβέρνηση "ανατροπής του μνημονίου", οπως έλεγαν πριν τις εκλογές της 6ης Μαϊου.

Τι έχει αλλάξει από τότε; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον ως αφετηρία τη δεύτερη θέση με το 16,8%, και στοχεύει - αν εκλεγεί πρώτο κόμμα οπως θέλουν καποιες δημοσκοπήσεις - στο bonus των 50 εδρών του πρώτου κόμματος. Φυσικά, έχει σχεδόν δεδομένη την στάση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στο πεδίο των διερευνητικών επαφών να του προσφέρουν στήριξη ή ανοχή, προκειμένου να φτιάξει μία κυβέρνηση όπως τη θέλει, οπως απέδειξε η πρακτική του Μαϊου.

Έτσι ήδη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει: «Θέλουμε να ενώσουμε, όχι να διχάσουμε. Έχει έρθει η ώρα της ενότητας της Αριστεράς με το λαό». Στην Κουμουνδούρου πιστεύουν ότι θα βρεθούν πολλοί που θα ακούσουν ευχάριστα μία τέτοια πρόταση στα άλλα κόμματα, προκειμένου να αποφευχθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια, από τον κίνδυνο της παρατεταμένης ακυβερνησίας, και ελπίζουν να προκαλέσουν ισχυρές αναταράξεις στις άλλες κοινοβουλευτικές ομάδες (και κυρίως του ΠΑΣΟΚ) που μπορούν να αποδειχθούν καταλύτης άμεσων αλλαγών στην Κεντροαριστερά.
Το μεγάλο ζητούμενο είναι η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Θα στραφεί προς τη γνωστή Δεξιά (η οποία ήδη έχει αρχίσει να μαζεύει πίσω στο μαντρί όλους όσους μπορεί- ακόμα και τον καταδικασμένο έκπτωτο περιφερειάρχη Ψωμιάδη) ή προς την νέα μεγάλη Αριστερά του Τσίπρα; Για το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπάρξει πρόβλεψη, καθώς δείχνει απίστευτη αδυναμία συσπείρωσης και ανασύνταξης των όποιων δυνάμεων του έχουν μείνει, θεωρώντας εκ των προτέρων βέβαιη την περαιτέρω συρρίκνωση και χωρίς να μπορει να σχηματίσει μια βασική προεκλογική γραμμή, εκμεταλλευόμενο τις διεθνεις συγκυρίες, οι οποίες δικαιώνουν κάποιες επιλογές της διακυβέρνησης του.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Οι εκλογές της 6ης Μαϊου αποτύπωσαν ενα νέο χάρτη στο ελληνικό κοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε την θέση του δεύτερου κόμματος, της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Τα κόμματα που καθιέρωσαν τον δικομματισμό στην Ελλάδα, μετά την Μεταπολίτευση, καταποντίστηκαν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Τόσο το ΠΑΣΟΚ που επι 2,5 χρόνια διαχειρίστηκε την κρίση, όσο όμως, και η ΝΔ, η οποία συμμετείχε στην κυβέρνηση συνεργασίας, προκειμένου να επιτευχθεί η διάσωση της ελληνικής οικονομίας μέ την υπογραφή της δανειακής σύμβασης και του "κουρέματος" του χρέους, έλαβαν τα χαμηλότερα ποσοστά της πολιτικής τους διαδρομής. 
Η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, δεν ήταν έκπληξη για την ελληνική πρακτική, αλλά απέδειξε ότι οι πολιτικές δυνάμεις ακόμη και σε αυτή, την ακραία καταστάση δεν είναι ώριμες να αναλάβουν τις ευθύνες τους και λειτουργούν με γνώμονα το μικροπαραταξιακό όφελος και την προσωπική "επιβίωση" των διαφόρων "επαγγελματιών" της πολιτικής.
Στην πραγματικότητα η ανάγνωση των αποτελεσματων μπορεί να γινει με πολλούς τρόπους. Μπορεί να θεωρηθεί ότι ο λαός αποφάσισε Αντι-μνημονιακά ή ότι αποφάσισε να ζητήσει κυβερνήσεις συνεργασίας ή ότι έστειλε μήνυμα τιμωρίας. 
Μέσα σε μιά περίοδο όπου ο εργαζόμενος έχασε σημαντικό μέρος από τα εισοδήματα του, κάθε οικογένεια έχει κι έναν άνεργο, οι εργασιακές σχέσεις επέστρεψαν σε μεσαιωνικές συνθήκες και αμοιβές, οι πολιτικές δυνάμεις δεν έδωσαν σαφές στίγμα της εξόδου από την ύφεση, αλλά το χειρότερο δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν πέρα από τις μικροπολιτικές επιδιώξεις της επόμενης μέρας. 
Όμως, παράλληλα, ο λαός δεν μπορεί να θεωρηθεί άμοιρος της κατάστασης στην οποία τον οδηγούν οι πολιτικοί αρχηγοί του και οι συνιστώσες τους, καθώς από την τελευταία Βουλή ξεπηδούν (ή θα καταλήξουν να είναι)  μόνο συνιστώσες παρά συμπαγή κόμματα - του παραδοσιακού ΚΚΕ εξαιρουμένου.
Και δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία του, κατά την οποία, στην κρίσιμη στιγμή ο ελληνικός λαός ψηφίζει "με κούραση"- "για τιμωρία" και οδηγείτε σε ολέθρια αποτελέσματα.
Από την εποχή του μεταρρυθμιστή Τρικούπη, με το Παλάτι δια του Διαδόχου, να λαμβάνει φανερά μέρος σε διαδηλώσεις εναντίον του, υπέκυψε στην συνθηματολογία του Δηλιγιάννη με το "κάτω οι φόροι"και η χώρα οδηγήθηκε στο Διεθνή οικονομικό Έλεγχο του 1898. 
Αργότερα, το 1922,  η κούραση και η απελπισία του κόσμου έπλασαν το ιδεολόγημα του «οίκαδε». Ποιο ήταν το περιεχόμενο αυτού; ότι ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κερδηθεί. Ότι οι ξένοι και ο πολιτικοί μας είχαν προδόσει. Ότι οι ελπίδες και οι θυσίες είχαν φτάσει το μέγιστο βαθμό τους, ότι αυτά που βίωνε η χώρα ήταν τα «χειρότερα», και χειρότερα δε μπορούσαν να γίνουν. Και ότι γι’αυτό το λόγο, μόνη λύση, ήταν η αποχώρηση των στρατευμάτων, η εγκατάλειψη της Μ. Ασίας, η πολιτική και οικονομική περιχαράκωσή «Οίκαδε». Το ιδεολόγημα του Οίκαδε «έπιασε» το σφυγμό της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Για τους σύγχρονους έλληνες η ήττα στη Μικρά Ασία αποτελεί εθνική καταστροφή. Τότε είχε φανεί ως εθνικά περήφανη λύση. Η πρόβλεψη όμως, αποδείχτηκε εγκληματικά λαθεμένη. 
Σήμερα η χώρα βρίσκεται και πάλι επί ξηρού ακμής. Έχει να αντιμετωπίσει τους εταίρους της, τους δανειστές της και την ίδια της την οργάνωση και λειτουργία με τις χρόνιες παθογένειες. Οι δανειακές συμβάσεις οδήγησαν στην ύφεση και η λαϊκή δυσαρέσκεια έφτασε τα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Οι σειρήνες της πολιτικής που υποστήριξαν ανιμνημονιακές πρακτικές, χωρίς παράλληλα, να δινουν απτες λύσεις για την επόμενη μέρα, υπερψηφίστηκαν, γιατι όπως είναι φυσικό, οι άνθρωποι προτιμούν τα ευχαριστα παραμύθια από την σκληρή αλήθεια. Όπως ο μεγάλος μύθος της στάσης πληρωμών ως μονόδρομος για την έξοδο από την κρίση. 
Ότι όμως, πολύ ωραίο και επαναστατικό πιστεύουν ότι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν οι Έλληνες, δεν παύουν να αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης πολιτικοοικονομικής ένωσης. Οι πολίτες της Ευρώπης και οι κυβερνήσεις τους παρουσιάζουν ήδη, ανεξάρτητα από τη σκληρή ή την πιο χαλαρή στάση τους απέναντι στην κατάσταση, σημάδια νευρικής κρίσης.  
Το περιοδικό Focus δημοσίευσε άρθρο, στο οποίο υποστηρίζεται η άποψη ότι «η Ελλάδα μπορεί πια να βγει από την ευρωζώνη χωρίς να απειλήσει το κοινό νόμισμα» και τονίζεται ότι «μετά τις εκλογές, οι Ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας υποψιάστηκαν ότι η χώρα αυτή συνεχίζει την πορεία της στην ευρωζώνη ως οδηγός- φάντασμα, ενώ στη Γερμανία, η οποία πρέπει να πληρώσει τη μερίδα του λέοντος για τις ελληνικές περιπετειούλες, εδραιώνεται η άποψη "Ε, άντε, βγείτε από την Ευρωζώνη!"». Το "Der Spiegel", από την πλευρά του, ενα από τα σοβαρότερα περιοδικά που διαμορφώνει άποψη στην Γερμανία, δημοσίευσε άρθρο με τιτλο: «Γιατί η Ελλάδα πρέπει να φύγει από την ευρωζώνη» και υποστηρίζει ότι η Ευρώπη αναζητά σχέδιο Β για την Ελλάδα, ενώ αποκαλύπτει σχέδιο του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας, σύμφωνα με το οποίο το EFSF θα σταματήσει να χορηγεί μόνο εκείνα τα χρήματα, που πηγαίνουν κατευθείαν στον ελληνικό προϋπολογισμό, ενώ τα χρήματα που πηγαίνουν για την εξυπηρέτηση του χρέους των κρατικών ομολόγων που έχει αναλάβει η ΕΚΤ θα συνεχίσουν να χορηγούνται στη χώρα μας. 
Σύμφωνα με τα όσα διαγράφονται, μετά την αποτυχία συγκροτησης κυβέρνησης -έστω τεχνοκρατών, η χώρα οδηγείται σε επικίνδυνα μονοπάνια. Ίσως, ο ελληνικός λαός βρεθεί μπροστά στην πραγματικότητα της διαφοράς ανάμεσα στη μείωση εισοδήματος και την ανυπαρξία αυτού. Η Ελλάδα έχει πλησιάσει πια απελπιστικά κοντά να βιώσει το ξεχασμένο παρελθόν της ...

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Πάμε σαν άλλοτε....

Λίγες μέρες μετά τις εκλογές της 6ης Μαιου, βρισκόμαστε μέσα σε μια δίνη ακυβερνησίας. Οι εντολές σχηματισμού κυβέρνησης περιφέρονται και τα πολιτικά παιχνίδια μοιάζουν με παιχνίδι πόκερ, οπου θα κερδίσει εκείνος που θα κάνει την καλύτερη μπλόφα.
Οι εκλογές αποτύπωσαν την θέληση του ελληνικού λαού να "τιμωρήσει" τους υπαίτιους του εθνικού διασυρμού και της οικονομικής εξαθλίωσης και να ανταμείψει τις δυνάμεις που ανέπτυξαν δυναμική αντιπαράθεση με το Μνημόνιο. Βέβαια, η επιλογή αυτή ενέχει ένα πολύ μεγάλο κίνδυνο να αποσυρθεί η εξωτερική βοήθεια και η χώρα να χρεοκοπήσει. Η αντίδραση του λαού ήταν αναμενόμενη, μετά από την πρωτοφανή ύφεση της οικονομίας, αλλά και την ανευ προηγουμένου συρρίκνωση των εισοδημάτων του. Η προοπτική μιας "αναδιαπραγμάτευσης" του μνημονίου θεωρήθηκε αναγκαία, παρά το ρίσκο που ενέχει να αποτύχει και όλα όσα έχουν, με θυσίες, επιτευχθεί ως τώρα, να είναι επι ματαίω.
Όμως, δεν η πρώτη φορά που ο ελληνικός λαός δείχνει σημεία κούρασης και αντίδρασης σε αυτό που σε άλλους λαούς θα είχε θεωρηθεί ως "κοινή λογική συνέχεια".
Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Χαρίλαο Τρικούπη, το όραμα για ένα σύγχρονο κράτος, το οποίο θα ήταν οικονομικά ανεπτυγμένο και ισχυρό στη διεθνή σκηνή, δεν πραγματοποιήθηκε και παρά τη φορολογική επιβάρυνση των πολιτών, το κράτος οδηγήθηκε σε πτώχευση. Τόσο οι αστοί και όσο και οι διανοούμενοι απογοητεύθηκαν από τη γενικότερη κατάσταση και την αναποτελεσματικότητα του κράτους, το οποίο χαρακτηριζόταν από μια βραδυκίνητη γραφειοκρατία. Δεν έβλεπαν την επιθυμητή οικονομική ανάπτυξη, ενώ διαπίστωναν ότι μεγάλωνε η απόσταση από τα ευρωπαϊκά κράτη. Ανάλογη δυσαρέσκεια επικρατούσε σε μεγάλο μέρος των αγροτών, ενώ και οι αξιωματικοί του στρατού ήταν επίσης δυσαρεστημένοι, καθώς εκτιμούσαν ότι λόγω οικονομικής αδυναμίας ο στρατός θα ήταν αναποτελεσματικός σε περίπτωση πολέμου. Όλα αυτά οδήγησαν σε κρίση της εμπιστοσύνης προς τα κόμματα, με τον ελληνικό λαό να πιστευει ότι οι θεσμοί και τα κόμματα δεν ήταν ικανά να υλοποιήσουν τις επιθυμίες τους. Ο Τρικούπης επεχείρησε να αποφύγει τη χρεοκοπία με επιβολή νέων φόρων, διακανονισμό με τους δανειστές και την αναζήτηση νέου δανείου. Εξασφάλισε το δάνειο από την Αγγλία, αλλά η τότε αντιπολίτευση με την καθοδήγηση και των Ανακτόρων δεν το ενέκρινε, Μάλιστα, προχώρησαν και στη διοργάνωση μεγάλης διαδήλωσης στο Πεδίον του Αρεως με σύνθημα «Κάτω οι φόροι», όπου εμφανίστηκε έφιππος με τη μεγάλη στολή του ο διάδοχος Κωνσταντίνος! Μετά τρεις μήνες έγιναν εκλογές και την έδρα του Τρικούπη στο Μεσολόγγι κατέλαβε ο άγνωστος Γουλιμής! Τον Τρικούπη διαδέχθηκε ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ο οποίος, ως πρωθυπουργός το 1891, είχε προτείνει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής με κατηγορουμένους τον Τρικούπη και τέσσερις υπουργούς «ως σπαταλήσαντες τον δημόσιον θησαυρόν». Ο Διλιγιάννης θα οδηγήσει τη χώρα στον ατιμωτικό πόλεμο με την Τουρκία το 1897 και θα ανοίξει τις πόρτες για την εγκατάσταση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.
Στο διάστημα από την πτώχευση του 1893 έως τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 τα δύο μεγάλα κόμματα προσπάθησαν να υλοποιήσουν το πολιτικό τους πρόγραμμα, χωρίς όμως επιτυχία, γεγονός που δημιούργησε την εντύπωση ενός γενικού αδιεξόδου. Ούτε το δηλιγιαννικό κόμμα μπόρεσε, ελλείψη χρημάτων, να τηρήσει την υπόσχεσή του για λιγότερους φόρους, ούτε το τρικουπικό να συνεχίσει το εκσυγχρονιστικό του πρόγραμμα.
Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, που τελείωσε με ολοκληρωτική ήττα της Ελλάδας, επέτεινε το πολιτικό αδιέξοδο. Η δυσπιστία προς τα κόμματα κορυφώθηκε και έδωσε στο Γεώργιο την ευκαιρία να επιβληθεί στο Κοινοβούλιο και να ασκεί προσωπική πολιτική.
Ο παρακάτω πίνακας αποτυπωνει την εναλλαγή των κυβερνήσεων της εποχής.
ΕΚΛΟΓΕΣ                     ΕΔΡΕΣ                        ΚΟΜΜΑΤΑ 
3 Μαϊου 1892207Τρικούπης 160
Αντιπολίτευση 47
(Δεληγιάννης, Ράλλης, Ανεξάρτητοι)
16 Απρ. 1895207Δεληγιάννης 150
Τρικούπης 20
Ράλλης 20
Καραπάνος 4
Δεληγιώργης Λ. 6
7 Φεβρ. 1899235Τρικουπικοί 110
 Ζαϊμης 35
Δεληγιάννης 35
Δεληγιώργης Λ. 20
Καραπάνος 3-6
Ράλλης 4-6
Ανεξάρτητοι 15
17 Νοεμ. 1902235Δεληγιάννης110
Θεοτόκης 70
Ζαϊμης 30
Δεληγιώργης Λ. 10
Δραγούμης 4
Ανεξάρτητοι 11
20 Φεβρ. 1905235Δεληγιάννης 144  
(Δραγούμης, Ράλλης)
Θεοτόκης 53
Ζαϊμης 18
Ανεξάρτητοι 16
26 Μαρτ. 1906177Θεοτόκης 120
Ράλλης 47
Ζαϊμης 7
Ανεξάρτητοι 6
Δραγούμης - Γούναρης 4-6
8 Αυγούστου 1910362Θεοτόκης 75
Ράλλης 75
Ζαϊμης 15
Μαυρομιχάλης 43
Βενιζέλος 20
Δημητρακόπουλος 8
Μπενάκης 2-3
Βουλευτές Θεσσαλίας 44
Ανεξάρτητοι 64
28 Νοεμ. 1910346Βενιζέλος (Φιλελεύθεροι) 260
Ζαϊμης 40
Βουλευτές Θεσσαλίας 23
Σοσιαλιστές 7

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

ΠΑΣΟΚ: Από κόμμα της Αλλαγής, στην αλλαγή του κόμματος και ο κανιβαλισμός της Αριστεράς

Στις κρισιμότερες εκλογές της Μεταπολίτευσης,  το ΠΑΣΟΚ έχασει έδαφος στην κοινωνία λόγω των μέτρων που αναγκάστηκε να πάρει για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας, η Αριστερά – σε όλες τις μορφές της, αναδύθηκε ενδυναμωμένη. Χρησιμοποιώντας εξαρχής μια έντονη αντικυβερνητική- αντιπαπανδρεική- αντιπασοκική ρητορική, η οποία πολλές φορές ξεπερνούσε τα όρια της αντιπολιτευτικής πρακτικής και έφτανε στη υπερβολή, την ισοπέδωση, ακόμα και τη συκοφαντία,δείχνει να κερδίζει μεγάλο μέρος δυσαρεστημένων από την πολιτική που εφάρμοσε ο Γιώργος Παπανδρέου, καθώς γνωρίζοντας αυτά που έχασαν, δεν αναλογίζονται εκείνα που απέφυγε να χάσουν. Όμως, η «αντιπαλότητα» ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς κρατά χρόνια,καθώς αντλούν δυνάμεις από τις ίδιες ομάδες πληθυσμού.

Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέβηκε στην εξουσία το 1981,είχε να αντιμετωπίσει τα διαπλεκόμενα συμφέροντα του κατεστημένου, που είχε παγιώσει μεταπολεμικά η Δεξιά, η συντηρητική παράταξη στην εξουσία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ επιχείρησε την υπέρβαση αυτών των αντιξοοτήτων, λαμβάνοντας κυβερνητικά μέτρα άμεσα και ταχύτατα, τα οποία είχαν στόχο να αποδυναμώσουν τις αναμενόμενες αντιδράσεις του εγχώριου αλλά και του ξένου αντι-πασοκικού μετώπου, ενώ συγχρόνως, εξασφάλιζαν και τη συνεχή λαϊκή εγρήγορση και τον απαιτούμενο χρόνο «χάρητος» για το κυβερνητικό έργο που ξεκινούσε.

Είναι αλήθεια, ότι η περίοδος της δικτατορίας είχε δώσει χρόνο στον Παπανδρέου να δουλέψει πάνω σε ένα μελλοντικό στόχο εξουσίας και παράλληλα, να δημιουργήσει ένα «σχολείο» στελεχών, τα οποία δεν είχαν μεν άμεση κυβερνητική εμπειρία, γνώριζαν όμως πολύ καλά, να χειρίζονται τα θέματα που ενεργοποιούσαν άμεσα την κοινή γνώμη. Έτσι, η νέα κυβέρνηση προχώρησε στη λήψη των πρώτων μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεών της, οι οποίες στόχευαν στη σταδιακή εφαρμογή του προεκλογικού της προγράμματος, διατηρώντας ταυτόχρονα μια συνεχή- ανοιχτή επικοινωνία με την κοινή γνώμη.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με ένα εντυπωσιακό – επαναστατικό θα μπορούσε να πει κανείς– ξεκίνημα, και στη συνέχεια με αλλεπάλληλους κυβερνητικούς ανασχηματισμούς, με πολιτικούς ελιγμούς ισορροπιών, τολμηρά άλματα και διορθωτικές κινήσεις, αδιαφιλονίκητος ηγέτης, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός της χώρας, κατόρθωσε να αντιπαρέλθει τα όποια λάθη του όπως και τις αντιδράσεις των θιγομένων συμφερόντων.

Τελικά, η πρώτη Ελληνική σοσιαλιστική κυβέρνηση κατάφερε να λειτουργήσει δημιουργικά, ιδιαίτερα στα τέσσερα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης (1981-1985) και στη συνέχεια στην επόμενη θητεία της  (1985-1989), να εδραιώσει τη θέση της. Στα κρίσιμα αυτά χρόνια, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει τους τολμηρούς οραματισμούς του για μια Σοσιαλιστική Κοινωνία, κατάφερε όμως να ενεργοποιήσει τις δημιουργικές λαϊκές δυνάμεις, να διαπαιδαγωγήσει μια νέα γενιά πολιτικών στελεχών και να βάλει τα θεμέλια της μεγάλης Αλλαγής που είχε υποσχεθεί, πραγματοποιώντας βασικές μεταρρυθμιστικές πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις.

Από τις σημαντικότερες εκφράσεις της νέας πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν και ο περαματισμός με τη συμμετοχική δημοκρατία. Ο Ανδρέας επιχείρησε την «λαϊκοποίηση» της διαχείρισης της εξουσίας και συνέβαλε στην ανανέωση της πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας, ενισχύοντας σημαντικά τα χαμηλά εισοδήματα, δίνοντας νέα πνοή στις προσδοκίες του ελληνικού λαού για μια δικαιότερη κοινωνία.

Ο πρωτόγνωρος αέρας ελευθερίας και ανανέωσης στη δημόσια ζωή, διέλυσε σταδιακά την επιφύλαξη και τους φόβους των πολιτών απέναντι στους κρατικούς μηχανισμούς και  το δημοσιοϋπαλληλικό προσωπικό, η κατάργηση της  διάκρισης «σε πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας» ανάλογα με την ιδεολογική τους τοποθέτηση, τις πολιτικές πεποιθήσεις  ή τη συνδικαλιστική δραστηριότητα, σήμανε την καθιέρωση της δημοκρατικής συνείδησης των πολιτών. Η κυβέρνηση του ’81 αποτέλεσε για τους πολίτες έναν αξιόπιστο δημοκρατικό εγγυητή των ελευθεριών, καθώς η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και η κοινωνική αυτοπεποίθηση αυξήθηκε σε σημαντικό βαθμό.

Παράλληλα, όμως, η «Αλλαγή» που έφερε το ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία, μετά και την οκταετή παραμονή του σε αυτή, προκάλεσε ριζικές«αλλαγές» και πολιτικές αναδιατάξεις τόσο στο ίδιο ως κυβερνητικό κόμμα. όσο και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ήταν φυσικό, η άσκηση της εξουσίας να επιφέρει μεγαλύτερες επιπτώσεις στο ΠΑΣΟΚ από την προηγούμενη –την μεταξύ 1977-81 –  μεταμόρφωση του, από κόμμα  αντιπολίτευσης σε κόμμα εξουσίας, Τα κομματικά στελέχη, που είχαν αναδειχθεί χάρη στη δυναμική του Ανδρέα Παπανδρέου,καθώς και οι λαϊκές δυνάμεις στήριξης του Κινήματος, οι οποίες είχαν αναβαθμιστεί κοινωνικά και οικονομικά, άρχιζαν να λειτουργούν και να κινούνται, κάποιες φορές, ακόμα και με ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Από την πλευρά της, η Δεξιά, προσπαθώντας να ξεπεράσει το σοκ της ήττας και μετά από την ασφυκτική παραμονή της επί μια οκταετία στα έδρανα της αντιπολίτευσης, πρόβαλε με νεοφιλελεύθερο προσωπείο, ενώ παράλληλα, πραγματοποίησε ανοίγματα συνεργασίας με την Αριστερά.

Η Αριστερά, από την πλευρά της, είχε να αντιμετωπίσει τα δικά της αδιέξοδα.  Από τη μεταπολίτευση και μετά η Αριστερά, παράλληλα με το ΠΑΣΟΚ, στέγασε όλα τα «λαϊκά» αιτήματα. Στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, το οποίο πήρε την μορφή μιας δικομματικής δημοκρατίας, η Αριστερά είχε αναγνωριστεί και είχε λάβει τη θέση της, την οποία διατηρούσε ως σήμερα, την τρίτη-ή και τέταρτη δύναμη στο κοινοβούλιο.

Το «πρόβλημα» ήταν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου που κατείχε ένα ιδιαίτερο ταλέντο επικοινωνίας, είχε αρχίσει να συγκεντρώνει δυνάμεις για την κατάκτηση της εξουσίας, βασισμένος σε μια ακραία αντιδεξιά και αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική, αποδεχόμενος το σύνολοτων «λαϊκών» αιτημάτων. Πάνω σ' αυτήν τη βάση διαμορφώθηκε ο χώρος της Kεντροαριστεράς, ένας χώρος που πολύ αγαπήθηκε, αλλά δεν έγινε κατορθωτό να καλυφθεί από την κομμουνιστική Αριστερά. Το ζήτημα εκεί ήταν ο διαχωρισμός της,ανάμεσα στην ηγεσία της και τον «κόσμο της», που ήταν κάτι ποιοτικά διαφορετικό από τους ψηφοφόρους της ή από τα μέλη της. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απευθύνθηκε στον  «κόσμο τη Αριστεράς»που είχε όνειρα και οράματα, που αγωνίσθηκε χωρίς ιδιοτέλεια, θυσιάστηκε, καταδιώχθηκε και βασανίστηκε για τις ιδέες του, υπέστη εξευτελισμούς και ταπεινώσεις και επί δεκαετίες έζησε στο «περιθώριο». Ο Ανδρέας Παπανδρέου ενδιαφέρθηκε για αυτόν τον «κόσμο της Αριστεράς» και τελικά, τον κέρδισε, επειδή ακριβώς, του έδωσε δυνατότητα να δικαιωθεί ιστορικά και να διεκδικήσει μερίδιο εξουσίας.

Αντίθετα, σε σχέση με την ηγεσία της Αριστεράς, ο Ανδρέας Παπανδρέου παρότι συνομιλούσε άνετα μαζί της, δεν την εμπιστεύθηκε και ποτέ δεν ζήτησε τη συνεργασία της, παρά μόνο μια φορά, όταν βρέθηκε σε δύσκολη θέση το 1989, αλλά και τότε χωρίς επιτυχία.Άλλωστε, το κομματικό σχήμα της, μάλλον το θεωρούσε αναχρονιστικό, περιοριστικό και κατάλοιπο του παρελθόντος. Οι αγκυλώσεις σε παρωχημένες μορφές πολιτικής σκέψης, περιχαράκωναν τα κόμματα της Αριστεράς στον απελπιστικά στενό χώρο της διαμαρτυρίας, καθιστώντας τα ανίκανα να παίξουν σοβαρό πολιτικό ρόλο. Έτσι, ο Ανδρέας Παπανδρέου εύκολα τα υπερφαλάγγισε με την πραγματικά ευρηματική αντιδεξιά ρητορεία του. Βέβαια, αν τα κόμματα αυτά, είχαν καταφέρει να εκσυγχρονιστούν και να δρουν, να λειτουργούν σοβαρά ως αντιπολιτευτικές δυνάμεις, ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει τον δεύτερο πόλο της εξουσίας, που ήταν και ο κεντρικός του στόχος. Επομένως, οι σχέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου με την Αριστερά στηριζόταν σε ένα παιχνίδι τακτικής, με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας.

Η εκλογική νίκη του 1981 συμπορεύτηκε με λαϊκή γιορτή, που δεν είχε να κάνει με τη νίκη ενός κόμματος, αλλά με μια νίκη ονείρων. Οπωσδήποτε το ποσοστό που συγκέντρωσε το ΠΑΣΟΚ ήταν υψηλό, αλλά το πανηγύρι στους δρόμους αφορούσε το όνειρο της Αλλαγής. Τα όνειρα του ελληνικού λαού εκφράστηκαν μέσα από τη ρητορική δυναμική του συνθήματος της «Αλλαγής» του Ανδρέα, ο οποίος συνεπικουρούμενος από τη γενιά των στελεχών που ανέθρεψε, τόσο από το ΠΑΚ όσο και από τη Μεταπολίτευση και μετά, δικαίωσε ένα μεγάλο μέρος αυτών των αιτημάτων, με ένα καταιγισμό θεσμικών μεταρρυθμίσεων που έφεραν την Ελλάδα σε μια άλλη εποχή.

Όμως, σήμερα η Αριστερά στην Ελλάδα, αντίθετα με όσα θέλει να πιστεύει, αποτελεί κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Δεν κυβέρνησε, αλλά άφησε να κυβερνήσουν τα μεγάλα κόμματα, ενώ ήταν εκείνη που διαμόρφωνε τα συνθήματα, αλλά επέτρεπε να αναπτυχθεί το πλαίσιο όπου λειτούργησαν τελικά και με τη δική της ανοχή, οι παρασιτικές καταστάσεις. Ο συνδικαλισμός υπήρξε το σημείο αιχμής, που λειτούργησε όμως, συμφεροντολογικά, ρουσφετολογικά, στη θέση των διεκδικήσεων. Οι συνδικαλιστικοί φορείς μετατράπηκαν σε ομάδες διαπραγματεύσεων με την εξουσία, ανέθρεψαν μελλοντικούς βουλευτές και παθογένειες στους οργανισμούς που εκπροσωπούσαν.

Σήμερα, η Αριστερά έρχεται να «εκδικηθεί», να πάρει πίσω το αίμα της από το ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποιώντας όμως, μια στείρα αντιπολιτευτική πρακτική και δημαγωγικό λόγο. Η διάλυση του ΠΑΣΟΚ και η προσχώρηση μεγάλου μέρους του κόσμου του, στους κόλπους της, αποτελούσε ένα ανείπωτο «όνειρο» μέχρι πριν λίγα χρόνια. Όμως, αυτό που διερωτάται κανείς παρατηρώντας την Αριστερή πολιτική να έρχεται στο προσκήνιο, ως απάντηση στα αδιέξοδα και τον κοινωνικό πόνο που δημιουργήθηκαν από την δικτατορία των αγορών και την μονεταριστική προσέγγιση της οικονομίας, είναι αν θα παρουσιάσει μια ρεαλιστική κυβερνητική πρόταση, αν θα δεχθεί να βουτήξει τα χέρια της στο “βούρκο της διακυβέρνησης”. Αν θα υποκύψει στις συμμαχίες που θα χρειαστούν για να επιδιώξει την εφαρμογή όσων μέχρι σήμερα διακηρύσσει ως συνθήματα ή τελικά μείνει στη στείρα αντιπαράθεση και θα κυριαρχήσουν άλλες συντηρητικές δυνάμεις.




Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Σύντροφε Αλέξη


Ναι Σύντροφε Αλέξη,
επιτέλους, η εντολή Αριστερά. Ναι ο λαός ψήφισε ενάντια στην  μνημονιακή πολιτική της δημοσιονομικής διαχείρισης χωρίς ανάπτυξη.  Η εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για πρώτη φορά σε Αριστερό κόμμα, με την εντολή από τον κυρίαρχο Λαό να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους των μνημονίων. Και ο Αλέξης πράγματι έθεσε τους όρους για τον σχηματισμό κυβέρνησης, ζητώντας προκαταβολικά την αποστολή επιστολών από Βενιζέλο και Σαμαρά για αποδέσμευση της χώρας από μνημόνιο και αναίρεση των εγγυήσεων που είχαν δώσει. Πιο αναλυτικά ζήτησε :
1. κατάργηση όλων των νόμων που μειώνουν μισθούς και συντάξεις
2. κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων και ειδικά την μετενέργεια
3. θεσμικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα με απλή αναλογική και κατάργηση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών
4. Δημόσιο έλεγχο στο Τραπεζικό σύστημα και δημοσίευση της έκθεσης της Black Rock
5. Δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου για το επαχθές του χρέους και μορατόριουμ στην αποπληρωμή του.
Όμως, σύντροφε Αλέξη,  χωρίς κανείς νομίζω να διαφωνεί για την αναγκαιότητα θεσμικών αλλαγών, την απλή αναλογική, την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, την  κατάργηση των αντιεργατικών νόμων, εκείνο που μας ξενίζει είναι η απαίτηση να σταλούν επιστολές από τους πολιτικούς αρχηγούς, οι οποίοι συνεργάστηκαν προκειμένου να υπογραφεί το Μνημόνιο. Πώς μπορεί να γινει αυτή η κίνηση χωρίς να παραβιάσει βασικούς κανόνες διεθνούς δικαίου - εκείνους που επιβάλλουν τη συνέχεια του κράτους και των υποχρεώσεών του; Πώς θα φανεί η στάση αυτή στους Ευρωπαίους εταίρους; Στα σύγχρονα κράτη η αλλαγή διακυβέρνησης δεν σημαίνει εκ βαθρων ανατροπή των διεθνών δεσμεύσεων και υποχρεώσεων της χώρας. Η επαναδιαπραγματευση είναι τελείως διαφορετική περίπτωση αφού προϋποθέτει συνδιαλλαγή με τους εταίρους και όχι μονομερή απόφαση υπαναχώρησης. 
Σύντροφε Αλέξη 
Τα λόγια είναι η σκιά των έργων. Δεν χρειάζονται επιστολές από τους πολιτικούς αρχηγούς ότι "αποτάσσονται μετά βδελυγμίας" τον πρότερο μνημονιακό τους βίο. Έχεις λαϊκή εντολή. έχεις την ανοχή των "μνημονιακών" κομμάτων. Προχώρα σε σύνθεση κυβέρνησης, πήγαινε στην Ευρώπη για συνομιλίες και εφάρμοσε το προεκλογικό σου πρόγραμμα. 
Αν αναλάβεις κάποια θέση που ξεπερνά τις δυνάμεις σου, αφενός θα ρεζιλευτείς αφετέρου θα παραλείψεις να κάνεις αυτό που μπορείς - Επίκτητος ο Στωικός

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Η ευκαιρία της Αριστεράς

Τελικά ο κυρίαρχος λαός μίλησε. Οι λεγόμενες "αντιμνημανιακές" δυνάμεις έλαβαν τη σοβαρή πλειοψηφία των ψήφων, ενώ τα "μεγαλα" κόμματα σημείωσαν τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ιστορία τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε πρώτο κόμμα σχεδόν στα μεγαλα αστικά κέντρα.
Όμως, το μεγάλο στοίχημα της Αριστεράς είναι αν είναι  εφαρμόσιμη η πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ή θα οδηγήσει τη χώρα στην ασύντακτη χρεοκοπία και την οριστική αποχώρησή της από την Ευρωζώνη  
Ήδη, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κατέθεσε την πρόταση του για το σχηματισμό κυβέρνησης με τα εξής σημεία: 
  • Τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων που δηλώνουν τον φιλοευρωπαϊκό τους προσανατολισμό.
  • Το ΠΑΣΟΚ δεν θέτει ως όρο τη συμμετοχή στελεχών του στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
  • Επιλογή ενός προσώπου ευρείας αποδοχής για τη θέση του Πρωθυπουργό. Κατά προτίμηση, όπως διευκρίνισε το πρόσωπο αυτό θα πρέπει να απηχεί τη «νέα τάση επαναδιαπραγμάτευσης» που έχει καταγραφεί με το εκλογικό αποτέλεσμα.
  • Ύπαρξη συμφωνημένου πολιτικού πλαισίου, ακρογωνιαίος λίθος του οποίου θα είναι η παραμονή της χώρας στο ευρώ.
  • Συμφωνία για το ποιος πρέπει να είναι ο ελάχιστος στόχος της κυβέρνησης.
 Η Ν.Δ φαίνεται ότι δεν έχει σοβαρές αντιρρήσεις και το "μπαλάκι" έχει πέσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλ. Τσίπρας έχει την ευκαιρία να αποδείξει ότι η αντιμνημονιακή ρητορική του δεν ήταν απλά ενας ρητορικός βερμπαλισμός χωρίς αντίκρυσμα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει τη μοναδική ευκαιρία να σχηματίσει κυβέρνηση και να συναντηθεί με τους Ευρωπαίους,  να συζητήσει τις προτάσεις του. Αν τελικά η επαναδιαπραγματευση επιτευχθεί, τότε η χώρα θα επανέλθει στον δρόμο της ανάπτυξης. Αν όμως, όλα αυτά αποδειχθούν ανέφικτα -ανεδαφικά, η χώρα θα οδηγηθεί σε ακυβερνησία  και σταδιακά στην απομάκρυνση από την ευρωπαίκή οικογένεια. Η μεγαλύτερη δυνατότητα που έχει η Αριστερά μέτα τον πόλεμο να αποδείξει ότι είναι ικανή να δώσει οραμα και προοπτική στους πολιτες που την εμπιστευθηκαν με μια συνετή και συνεπή διακυβέρνηση, αντικρούοντας όλους τους ισχυρισμούς ότι εκμεταλλεύθηκε την κατάσταση με δημαγωγική πρακτική να υφαρπάσει ψήφους. Οι δε πολίτες θα δικαιωθούν ως προς την επιλογή τους και δεν θα έχουν υπογράψει την καταδίκη αυτών και των επόμενων γενεών σε περιπέτειες