Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Στη μνήμη ενός ηγέτη...

Σαν σήμερα γιόρταζε ο μεγάλος ηγέτης και ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Παπανδρέου. Ας θυμηθούμε ένα προφητικό του λόγο στην Βουλή της 28ης Ιουλίου 1992 όπου έθεσε και το μεγάλο ερώτημα "... εάν πορευόμαστε προς μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ή προς μία γερμανική Ευρώπη"(!).


Κυρίες και κύριοι, ως γνωστό, δεδομένο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει για την κύρωση της συνθήκης του Μάαστριχτ. Όμως το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να πει στο Λαό μόνο τα αναμενόμενα οφέλη, ούτε να ωραιοποιήσει την εικόνα. Αντίθετα πρέπει να τονίσει με ειλικρίνεια το κόστος αυτής της προσαρμογής.

Θα πρέπει ο Έλληνας πολίτης να ξέρει τι να περιμένει στο τέλος της πορείας, αλλά και τι θα έχει καταβάλει για να φθάσει στο τέρμα αυτής της δύσκολης και άνισης πορείας.

Με την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ άλλαξε πράγματι η παγκόσμιος ισορροπία. Και είναι κοινός τόπος, ότι υπάρχει μόνο μία στρατιωτική υπερδύναμη, οι ΗΠΑ. Είναι όμως ταυτόχρονα γνωστό, ότι από οικονομικής πλευράς δεν είναι η μόνη υπερδύναμη. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις. Αυτή η ίδια, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη – Γερμανία, η Γερμανία – Ευρώπη, αυτό θα κριθεί στην πορεία, και τρίτον η Ιαπωνία με Νοτιοανατολική Ασία. Το σημαντικό για μας είναι, ότι οι ΗΠΑ είναι σε στάση μάχης, τόσο απέναντι στην Ιαπωνία όσο και απέναντι στην Ευρώπη, στην ΕΟΚ.  Η σύγκρουση ΗΠΑ – ΕΟΚ είναι μια σύγκρουση που, πού και πού, φανερώνεται, άλλες φορές γίνεται στα κρυφά, αλλά αφορά τρεις τουλάχιστον τομείς.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Εμπρός να καταργήσουμε τη Magna Carta και το Habeas Corpus

Οι προσταγές του Μνημονίου για τη συρρίκνωση του Δημόσιου τομέα είναι από πλέον ουσιώδη στοιχεία της συμφωνίας για την χρηματοδότηση της Ελλάδας. Οι προσπάθειες της Κυβέρνησης Παπανδρέου να εξορθολογίσει το σύστημα, απέτυχαν κάτω από τις αντιδράσεις των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών. 
Η κυβέρνηση Σαμαρα, ακόμα και με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, δεν κατάφερε να σχηματίσει ένα σοβαρό σχέδιο για την ελάφρυνση του Δημοσίου.  
Είναι σαφές ότι κάποιοι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να απομακρυνθούν. Επίσης, είναι γνωστό, ότι αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει αν εφαρμοστούν σωστά οι διαδικασίες, οι οποίες πολλές φορές "φρακάρουν" από πολιτικές παρεμβάσεις. Είναι ακόμη, λογικό μια κυβέρνηση να περικόψει τις δαπάνες της στο Δημόσιο τομέα, όχι μόνο απολύοντας κόσμο αλλά εξορθολογίζοντας και τους μισθούς και της αμοιβές, χωρίς να διατηρεί πολλαπλών ταχυτήτων υπαλλήλους με ειδικά προνόμια.
Σύμφωνα με τα όσα γράφονται και όσα ακούμε τις τελευταίες μέρες, διαδραμματίζονται σκηνές απείρου κάλους με την κυβέρνηση να χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να απολύσει υπαλλήλους και να πιάσει τους στόχους του Μνημονίου.
Ο Ιάσονας Παναγιωτόπουλος, σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, αναδεικνύει το θέμα και μιλά " για σκηνές ανθρωποφαγίας όπου καταστρατηγείται κάθε μορφή δικαιοσύνης, με πρώτο το κριτήριο αθωότητας και δεύτερο το δικαίωμα στην υπεράσπιση".
 
Σύμφωνα με την  Δέσποινα Σπανού από την ΑΔΕΔΥ η διαδικασία του πειθαρχικού, την οποία παρουσιάζει η κυβέρνηση ως εξυγίανση, είναι μια εντελώς αυθαίρετη και αυταρχική διαδικασία που έχει στόχο πρώτα να βρίσκονται σε καθεστώς φόβου όλοι οι υπάλληλοι του Δημοσίου και κατά συνέπεια να μην μπορούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, καθώς μόνο με μια καταγγελία, ένας εργαζόμενος μπορεί να τεθεί σε καθεστώς αργίας, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η πειθαρχική διαδικασία εις βάρος του και ορισμένες φορές ούτε καν να έχει ξεκινήσει.
Αν αφήσουμε στην άκρη τις όποιες διαφωνίες και προβληματισμούς μας για τη στάση και ρόλο της ΑΔΕΔΥ και των συνδικαλιστών, πρέπει να ομολογήσουμε ότι με τον τρόπο αυτό δεν τιμωρούνται οι πραγματικά επίορκοι, αφού αυτό θα μπορούσε να γίνει με την επίσπευση των σχετικών διαδικασιών, αλλά στρέφεται εναντίον όλων των υπαλλήλων. 
Σύμφωνα με τον νέο υπαλληλικό κώδικα που ψηφίστηκε μαζί με το πρόσφατο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, ένας εργαζόμενος μπορεί να τεθεί σε αργία με οποιαδήποτε αφορμή.  Αρκεί να υπάρξει μια καταγγελία εις βάρος του, με τη γενική κατηγορία της παράβασης καθήκοντος.
Σε όσο δύσκολη θέση να βρίσκεται η κυβέρνηση, θα έπρεπε να διατηρήσει τις στοιχειώδεις αρχές νομιμότητας.
Τα δικαιώματα των πολιτών απέναντι στην ανεξέλεγκτη κρατική εξουσία οφείλουν οριοθετούνται. Οι πρώτες προσπάθειες χρονολογούνται από το 1215 όταν ο  Ιωάννης ο Ακτήμονας, ο βασιλιάς της Αγγλίας, αναγκάστηκε να παραχωρήσει με τη Μάγκνα Κάρτα, το χάρτη δικαιωμάτων, με διατάξεις που αναφέρονται στον σεβασμό της προσωπικής ελευθερίας του ατόμου, την απαγόρευση δηλαδή της φυλάκισης, εξορίας ή τιμωρίας χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση, στην υποχρέωση του βασιλιά να ζητά τη συγκατάθεση του Μεγάλου Συμβουλίου για την επιβολή φόρων και, τέλος, στην αναγνώριση των εξουσιών του Μεγάλου Συμβουλίου (που εξελίχτηκε στο σημερινό Κοινοβούλιο). 
Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1679, το Χάμπεας Κόρπους που ψηφίστηκε κατά τη βασιλεία του Καρόλου Β’ και στηρίζεται στις αρχές της Μάγκνα Κάρτα προστατεύει τον πολίτη από την παράνομη κράτηση, απαγορεύοντας τη δίκη προσώπων που κρατούνται παράνομα. 
Λέτε στην Ελλάδα του 2012 να τα καταργήσουμε σε μιά νύχτα;


Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Άβουλοι, ανάξιοι, μοιραίοι

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, Καθημερινή, 25/11/2012
Παρακολουθούμε εδώ και ένα χρόνο τα πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του Έλληνα πολίτη.
Ένα χρόνο πριν, ένας πρωθυπουργός που τον κατηγορούσαν ότι δεν διαπραγματεύεται πέτυχε διαγραφή χρέους 100 δισ. με κούρεμα ομολόγων ύψους 50% και νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα ύψους 120 δισ. με πολύ χαμηλά επιτόκια και μεγαλύτερη περίοδο αναπροσαρμογής.
Η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και ψηφίζει τη συμφωνία, με το μάτι στην εξουσία. Αφήνει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να διαπραγματευτεί καλύτερα και σύρει την χώρα, συνεπικουρούμενη από την Αριστερά, η οποία επίσης, βλέπει ότι οι πολεμικές ιαχές βρίσκουν ευήκοα ώτα, αυτά των πολιτών που τελούν σε πλήρη σύγχιση από το ασταμάτητο πόλεμο των ΜΜΕ στην κυβέρνηση, σε δυό εκλογικές αναμετρήσεις.
Ο χρόνος και το ευνοικό κλίμα χάνεται, επειδή κανείς δεν θέλει να συμφωνήσει με κανένα. Γιατί κανείς δεν παραδεχεται το αυτονόητο ότι "το δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας απειλεί την εθνική μας κυριαρχία".
Γιατί κανείς δεν θέλησε να παραδεχθεί ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου αποτελούσε εγγύηση για τη χώρα, μεσοπρόθεσμα, αλλά και με άμεσα οφέλη που θα προέκυπταν με την εφαρμογή της, όπως η μείωση των τόκων έως και 5 δις ευρώ το 2012. Νηφάλιος διάλογος για τις εξελίξεις, όπως ήλπιζε ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, να γίνει, δεν έγινε. Δεν ξεφύγαμε από τους παραλογισμούς, από τις ακρότητες, από τη βία, και σαφώς, κανένα σχήμα δεν κατάφερε να εμπνεύσει σιγουριά και ασφάλεια στον Ελληνικό λαό. Ο συγκεκριμένος Οδικός Χάρτης και το χρονοδιάγραμμα, που είχε συμφωνηθεί, ώστε μέσα στην επόμενη διετία μέχρι το 2014, που ήταν το τέλος του προγράμματος, να βγεί η χώρα από την κρίση, δεν τηρήθηκαν. Παλινωδίες και σπασμωδικές κινήσεις. Καμία μεταρρύθμιση δεν προχώρησε. Οι συντεχνίες και η διαφθορά παρέμειναν ανέγγιχτες όσο ο μέσος πολίτης είδε το εισόδημα του αλλά και τις στοιχειώδεις κοινωνικές παροχές να εξανεμίζονται,
Στάθηκαν ανάξιοι να αξιοποιήσουν την μεγάλη ευκαιρία του 2011.
Στάθηκαν άβουλοι μπροστά στα συμφέροντα και τα διαπλεκόμενα.
Θα σταθούν και μοιραίοι, εφαρμόζοντας μέτρα που δεν θα φέρουν την ανάπτυξη αλλά θα βυθίσουν ακόμα περισσότερο στην ύφεση.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Από το καρέ... στο "πάρτα όλα"


Η Ελλάδα συμμετέχει - παρακολουθεί το Eurogroup που θα αποφασίσει για την τύχη της, με όλα, σχεδόν, τα χαρτιά κλειστά στο τραπέζι. Παρότι η τηλεδιάσκεψη του Σαββάτου υποτίθεται ότι θα έδινε κάποιες κατευθύνσεις, στην πραγματικότητα τα θέματα παραμένουν σε εκκρεμότητα και τα νερά είναι πιο θολά από ποτέ.
Κάποιοι μιλούν και για λύσεις που μπορεί να περιπλέξουν περισσότερο τα πράγματα. Όπως το σενάριο ότι ίσως επιλεγεί η χορήγηση ευελιξίας στις χώρες-δανειστές να δανείσουν κεφάλαια στην Ελλάδα με "τον τρόπο που θα επιλέξουν" εκείνες (!). Αυτό το εφεύρημα είναι τελείως "αόριστο" και περίπλοκο και τελικά, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Όμως, η Γερμανία και η ΕΚΤ επιμένουν ότι δεν τίθεται θέμα για κούρεμα του χρέους, σημείο που θεωρείται απαραίτητο για συμβιβασμό με το ΔΝΤ.
Αλλά ήταν ένας χρόνος μόλις πριν που ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, πέτυχε το κούρεμα του ελληνικού χρέους. Στην τελευταία του ομιλία ως πρωθυπουργός, αφού κάποιοι θεώρησαν ότι ήταν η ώρα να παίξουν τα προσωπικά πολιτικά τους παιχνίδια, είχε πει :"Είμαστε, όμως, υπερήφανοι γιατί, μετά από πολλούς μήνες δοκιμασίας, περιπέτειας, προσπάθειας, θυσιών, η χώρα μας πέτυχε στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής μια συμφωνία, καθοριστικής σημασίας για το μέλλον μας. Το άμεσο μέλλον, αλλά και τα επόμενα χρόνια και τις μελλοντικές γενιές.
Μια συμφωνία, που μας παρέχει ασφάλεια και σιγουριά, που εγγυάται την παραμονή μας στο ευρώ, που εγγυάται ότι θα έχουμε τα επόμενα χρόνια τους απαραίτητους πόρους για τη λειτουργία του κράτους, για τους μισθούς και τις συντάξεις, που απειλήθηκαν από μία πιθανή χρεοκοπία. Και πολύ περισσότερο, μια συμφωνία, που μας επιτρέπει – αν εμείς κάνουμε αυτό που πρέπει – να διαγράψουμε ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρέους μας, μέσα στους επόμενους μήνες, που μας επιτρέπει να καταβάλουμε τα επόμενα χρόνια πολύ λιγότερους τόκους για τα δάνεια του παρελθόντος, που κάνει τη διαδρομή μας πιο εύκολη τα επόμενα χρόνια και μας επιτρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις πια, για να χτίσουμε την Ελλάδα της δημιουργίας και της ανάπτυξης.
Επειδή πολλά κινδυνολογικά και ανεύθυνα λέγονται, ακόμη και τώρα, θέλω να διαβεβαιώσω για άλλη μια φορά τους Έλληνες πολίτες:
Με τη συμφωνία αυτή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τις καταθέσεις. Αντιθέτως. Και με την παραμονή μας στο ευρώ, είναι πιο εγγυημένες. Με τη συμφωνία αυτή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Αντιθέτως, θα είναι πιο εύρωστα, διότι η χώρα μας θα βγει πιο γρήγορα από την κρίση και οι προϋπολογισμοί μας θα έχουν περισσότερες δυνατότητες.
Η συμφωνία αυτή, δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση μείωση των μισθών κατά 50% – που ακούω – ή των συντάξεων, όπως πολλοί διαδίδουν ακόμη και σήμερα.
Η συμφωνία αυτή, μας δίνει μια τεράστια ευκαιρία, ίσως την τελευταία, να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας σε νέες, γερές βάσεις. Η συμφωνία αυτή, δεν πρέπει να πάει χαμένη, δεν μπορεί να πάει χαμένη. Διαφορετικά, θα είμαστε ιστορικά υπόλογοι."

Όμως, στην ουσία όλη η ώθηση και το θετικό κλίμα από το κούρεμα εξανεμίστηκε ένα χρόνο μετά με τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις και δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Η "τέλεια" απραξία έφερε την ανάγκη νέων μέτρων και "νέων κουρεμάτων".
Από εκεί και πέρα, όλοι προσπαθούν να φανούν "συγκρατημένα" αισιόδοξοι για να μην δεχθούν την παταγώδη αποτυχία και τις ευθύνες τους.
Ο Στουρνάρας δήλωσε πεπεισμένος ότι θα βρεθεί μία κοινά αποδεκτή λύση στη σύνοδο του Eurogroup. Η δε Λαγκάρντ είπε ότι υπάρχει η "βούληση" για λύση και ο Ρεν ότι όλοι βρίσκονται κοντά σε συμφωνία. Η ΕΚΤ έσπευσε να υπενθυμίσει ότι δεν τίθεται θέμα διαγραφής χρεών, ενώ από το Βερολίνο υπενθυμίζουν ότι το «κούρεμα» χρέους δεν επιτρέπεται με βάση την κοινοτική νομοθεσία. Άλλωστε, το Βερολίνο δεν μπορεί να υποστηρίξει κάτι άλλο. Αν διαγράψει χρέος, η γερμανική κυβέρνηση, θα βρεθεί υπόλογη σε έντονη κριτική ενόψει εκλογών.
Κάποιοι μιλούν για επαναγορά ομολόγων, ενώ η μείωση των επιτοκίων εμφανίζεται αναπόφευκτη, ακόμα και αν προκαλεί πρόβλημα στις χώρες που θα παρουσιάζονται να δανείζουν με ζημία. Στην συνέχεια, οι λύσεις θα είναι τόσο πολύπλοκες, όσο παράλληλα θα απαιτούν και την έγκριση άλλων κοινοβουλίων. Με τι αποτελέσματα, δεν γνωρίζει κανείς.
Βέβαια, ακόμα και αν βρεθεί μία λύση για τη χορήγηση της δόσης, είναι πια βέβαιο ότι δεν θα πρόκειται για την οριστική λύση. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Και δεν θα είναι βιώσιμο ούτε στο 120%, ούτε στο 125%, ούτε στο 110%, με τέτοιο ρυθμό που τρέχει η ύφεση στην χώρα και σε τέτοιο "βάθος" που έχει τραυματιστεί η ελληνική οικονομία.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μια καταστροφική κυβερνητική ήττα, καθώς δεν μπορεί πλέον ούτε επικοινωνιακά να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα "λάβαμε μέτρα πείνας, αλλά πήραμε την δόση". Πώς θα περάσει η κυβέρνηση στην υλοποίηση των μέτρων μετά από αυτό το φιάσκο; Ποιοι είναι υπόλογοι για την χαμένη ευκαιρία; Είναι ικανή αυτή η Βουλή, με το επίπεδο των πολιτικών που παρουσιάζει να χειριστεί αυτή την κρίσιμη συγκυρία; Η εξίσωση δεν βγαίνει. 

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Εμπρός Συνέδριο...στο βάθος κήπος....

O πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Ηλ. Μόσιαλος, πρότεινε με άρθρο του στην Athens Voice, ότι είναι απαραίτητος ένας νέος ρεαλιστικός - μεταρρυθμιστικός πόλος, τον οποίο βλέπει στην ένωση μέρους του ΠΑΣΟΚ με τις κεντρώες δυνάμεις της ΝΔ και με τη ΔΗΜΑΡ, για να δημιουργηθεί ένας νέος πολιτικός χώρος .
"Το νέο αυτό πολιτικό υποκείμενο, εφόσον δημιουργηθεί, θα κριθεί από το αν θα μπορέσει ν΄αλλάξει ριζικά το μεταπολιτευτικό μοντέλο" αναφέρει για να καταλήξει: "Σ΄ αυτό το νέο, μακράς πνοής χώρο, θα μπορούσαν να συμμετέχουν η ΔΗΜΑΡ, ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ και της κεντρώας ΝΔ, οι πολιτικές κινήσεις στο χώρο της κεντροαριστεράς, οι κεντρώες φιλελεύθερες δυνάμεις και τα εκατομμύρια των ανένταχτων πολιτών. Όσο πιο γρήγορα ξεκινήσουμε, τόσο το καλύτερο για την κοινωνία και την πατρίδα".

Ο Μόσιαλος δεν είναι ο μόνος που θέτει τέτοιο ζήτημα.   Ο Ανδρέας Λοβέρδος υποστηρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να εμπνεύσει ελπίδα και εμπιστοσύνη στον κόσμο, με τα σημερινά δεδομένα και πιστεύει οτι το κόμμα δεν είχε ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα ούτε επί ηγεσίας Γ. Παπανδρέου.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Γιώργος Σιακαντάρης ο επιστημονικός διευθυντής του ΙΣΤΑΜΕ, ο οποίος έθεσε θέμα "τελευταίου" συνεδρίου με το ίδιο όνομα και σύμβολα και την προκήρυξη νέου συνεδρίου "από μηδενική βάση, όλων των δυνάμεων του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού και αριστερού δημοκρατικού χώρου, με αντικείμενο αφενός την κατάθεση ιδεών και προγραμματικών θέσεων, αφετέρου τη συνδιαμόρφωση του νέου πολιτικού φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας".
Το γεγονός ότι ο"χώρος" ανάμεσα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ "κατοικείται", ήδη, δεν φαίνεται να απασχολεί κανένα. Γενικά το "σύστημα" φαίνεται να έχει αποφασίσει ότι θέλει τη δημιουργία άλλου κόμματος, δήθεν κεντροαριστερού. Έτσι  έθεσαν και το ερώτημα σε πρόσφατη δημοσκόπηση του ΜΕΓΚΑ, για την ύπαρξη κόμματος ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Τι "βολεύει" το σύστημα; Μα σίγουρα ένα μικρό ΠΑΣΟΚ, που να συμμετέχει στις κυβερνήσεις συνασπισμού, αλλά να μη δημιουργεί πονοκεφάλους.... Το ζήτημα είναι ποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ -όλων των κλάσεων(!) - θα θελήσουν να προχωρήσουν σε μια τέτοια κίνηση.
Επιπλέον, εκείνο που προξενεί εντύπωση είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, δια στόματος στελεχών του, θέλει να "αυτοδιαλυθεί". Αλλά, εκφράζουν αυτά τα στελέχη τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ; Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι υπάρχει μια προσωπική αντιπαράθεση στελεχών που τσακώνονται μεταξύ τους, με στόχο την προσωπική τους πολιτική επιβίωση και όχι του φορέα, που τα ανέδειξε. Όλα αυτά έχουν κουράσει τον κόσμο που αντιμετωπίζει τα δικά του πολύ σοβαρά προβλήματα. Ουδείς προσπαθεί επι της ουσίας να εξηγήσει στον λαό, για τις επιλογές της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ενώ η δικαίωση που έρχεται σε κάθε βήμα, δεν αξιοποιείται, σαν να είναι ταμπού, σαν να θέλουν να ξεχάσουν, να "ξαναγεννηθούν" μέσα από ένα άλλο χώρο...
Ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει για την τύχη του Κινήματος είναι ο λαός του. Σε ένα ανοιχτό συνέδριο, ας τον αφήσουν να μιλήσει....

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

"Έφυγε" ο Χρόνης Μίσσιος



"Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να 'χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!" είχε υποστηρίξει ο Χρόνης Μίσσιος, σε συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι "πρέπει να αντιληφθούμε ποιά είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!" και προτείνοντας "να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε την Ελλάδα"
Ο συγγραφέας του «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» άφησε την τελευταία του πνοή, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά.
Η οικογένειά του κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δούλεψε μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Από τα Γιαννιτσά, όπου τον έστειλε ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, πέρασε στους αντάρτες. Με την απελευθέρωση επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και οργανώθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων.
Το 1947 συνελήφθη, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε τον θάνατο χάρη σ' ένα τυχαίο γεγονός.
Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος (Μακρονήσι, Άι- Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, κ.ά.). Εκεί έμαθε ανάγνωση και γραφή.
Μεταξύ 1962 και 1967, διετέλεσε στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ.

Το πρώτο του βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς...» (Γράμματα, 1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού. Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» (Γράμματα, 1988).

Ο Χρόνης Μίσιος ήταν φανατικός οικολόγος, αγαπούσε τα ζώα, το περιβάλλον, αγαπούσε τη ζωή, τους ανθρώπους. Με εκανε πολλές φορές να δακρύσω, όταν διάβαζα τα βιβλία του. Ξαναδάκρυσα με τούτο το απόσπασμα και το μοιράζομαι σαν αποχαιρετισμό σε κείνον....
"....έχω και μια ροδιά (αγαπάω πολύ τις ροδιές) η οποία, κάποια μέρα μου αρρώστησε. Πήγα στον Γεωπόνο, πήρα φάρμακα, πήρα τούτο, πήρα τ’ άλλο, την ράντισα, τίποτα! Η ροδιά κάθε μέρα και χειρότερα. Ήταν Πανσέληνος. Την σκεφτόμουνα κι ήμουν στενοχωρημένος. Κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κι έκατσα σε μια πέτρα δίπλα της και άρχισα να της λέω πόσο πολύτιμη είναι για μένα, πόσο την αγαπάω, να την χαϊδεύω, να της μιλάω τρυφερά κλπ. Από την άλλη μέρα η ροδιά άρχισε να γίνεται καλύτερα. Έγιανε, και τον Σεπτέμβρη πέταξε και εκτός εποχής, πια, δυο τεράστια ρόδια. Τώρα, δεν ξέρω αν τα φάρμακα βοήθησαν, επίσης, αλλά εγώ αλλιώς το εισέπραξα και αλλιώς το ένιωσα.... "

Η Γάζα Φλέγεται...

Παγκόσμια Μέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού σήμερα. Ως συνήθως, αυτές οι γιορτές είναι για να θυμόμαστε "τα θύματα" -" τους αδύναμους" (γυναίκες -παιδιά- ζώα - περιβάλλον) για μια μέρα και να επιστρέφουμε στην κακοποίησή τους την αμέσως επόμενη.
Αυτές τις τελευταίες μέρες είμαστε μάρτυρες, όλη οι διεθνείς κοινότητα, των απίστευτης αγριότητας ισραηλιτικών βομβαρδισμών στη Γάζα. Άλλη μια φορά ο πολέμος φούντωσε στην πολύπαθη αυτή περιοχή με θύματα αμάχους.
Η Ισραηλινή κυβέρνηση προσπάθησε να διασκεδάσει την διεθνή κοινότητα με καθησυχαστικές δηλώσεις και διοχετεύοντας στα μέσα πληροφορίες που αποσιοπούσαν επιμελώς τα αποτελέσματα των ενεργειών της.  Οι σφοδροί ισραηλινοί βομβαρδισμοί σπέρνουν τον θάνατο στη Λωρίδα της Γάζας, ενόσω η "διπλωματία" πασχίζει για την επίτευξη εκεχειρίας και την αποφυγή μίας εφιαλτικής χερσαίας επέμβασης του ισραηλινού στρατού.
Όμως, την εποχή της ηλεκτρονικής δικτύωσης διεξάγεται και ο πόλεμος ηλεκτρονικών χαρακωμάτων με εκατοντάδες tweet ενημέρωσης από επαγγελματίες και μη δημοσιογράφους, ωστέ να εμφανιστεί στον υπόλοιπο κόσμο η αληθινή όψη της κατάστασης. Ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων ξεπερνάι τους 95, ανάμεσά τους πολλά παιδιά που ενταφιάζονται στη Γάζα εν μέσω όρκων εκδίκησης, ποιός να τους ψέξει για αυτό....
Ο εξόριστος πολιτικός ηγέτης της Χαμάς, Χαλέντ Μεσάαλ, διαμηνύοντας πως είναι εξίσου δυνατή η εκεχειρία, όσο και η περαιτέρω κλιμάκωση στη Γάζα. Παρά τις ακραίες θέσεις που έχει ο Μεσάαλ σε αντίθεση με τον μετριοπαθή Αμπας, μίλησε για την ανάγκη συνεννόησης και ομοψυχίας στους κόλπους των παλαιστινίων, καθώς «ο εχθρός πνίγεται στο αίμα των παιδιών» και κάλεσε τις οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να «αποκαλύψουν τα εγκλήμαα του Ισραήλ» στη Γάζα, ιδίως όσα διαπράχθηκαν εναντίον παιδιών και αμάχων.
Πόσα ακόμα παιδιά πρέπει να θρηνήσουμε για να επέμβει η διεθνής κοινότητα, οι ΗΠΑ, η ΕΕ, να επιβληθεί η εκεχειρία; Πόσο ακόμα θα μετράμε τα παιδιά μας ως αριθμούς; Πόσο ακόμα....

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Αν ζούσε ο Τσέ...

Κάθε επανάσταση έχει τους ήρωες της. ...Κάθε επανάσταση εξατμίζεται και αφήνει ένα κατακάθι γραφειοκρατίας, έλεγε ο Franz Kafka
«Η "ηρωική γενιά του πολυτεχνείου" εξαργύρωσε τους "αγώνες" της με υπουργεία, βίλες, κότερα και πολλά εκατομμύρια. Οδήγησε τη χώρα στο σημερινό χάος του χρέους, της ανεργίας και των χιλιάδων αυτοκτονιών», προκάλεσε με την δήλωσή της η Χρυσή Αυγή.
Εκτός όμως, από τους δηλωμένους φασίστες που από χρόνια προβάλουν αυτή τη θεωρία, μαζί με την επίσης, εξοργιστική άποψη ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο πολυτεχνείο, υπάρχουν και πολλοί άλλοι, οι οποίοι προσπαθώντας να αιτιολογήσουν την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα, ρίχνουν το "ανάθεμα" σε μια ολόκληρη γενιά.
Ναι, κάποιοι εξαργύρωσαν τους αγώνες. Ναι, κάποιοι βουτήχτηκαν στην διαφθορά.

"Πολίτες, φοβούμαι πως η επανάσταση, όπως ο Κρόνος, θα φάει διαδοχικά όλα της τα παιδιά και θα δημιουργήσει ένα δεσποτισμό με όλους τους κινδύνους που τον συνοδεύουν" ήταν τα τελευταία λόγια του Γάλλου επαναστάτη, Pierre Vergniaud, λίγο πριν αποκεφαλιστεί στη γκιλοτίνα (1793 )
Η εξουσία έχει την ιδιότητα να διαφθείρει κάποιους. Όμως, διαφθορά υπήρχε στην Ελλάδα και πριν την Μεταπολίτευση. Το ρουσφέτι και όλες οι κακοδαιμονίες για πολλά χρόνια, ήταν οι επιπτώσεις αυτών των 400 χρόνων σκλαβιάς από τους Τούρκους, λες και δεν υπήρχε ελληνικός πολιτισμός πριν για να αντιγράψουμε ή όλες οι άλλες χώρες, που ήταν κάτω από τον τουρκικό ζυγό, ακολούθησαν την ίδια πορεία.
Πρόσφατα, ανακαλύψαμε ότι έφταγε το τανκς που έριξε την πύλη και έκανε "μάγκες" κάποιους που "πούλησαν" τον αγώνα. Ε, λοιπόν όχι. Δεν πούλησαν όλοι τον αγώνα. Δεν μπορεί να υποβαθμίζεται η προσφορά του Πολυτεχνείου στη σύγχρονη ιστορία μας.
Ας ψαξουμε λίγο βαθύτερα μέσα μας να βρούμε τα αίτια της σημερινής κατάστασης. Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου. Ανήκω σε μια καταραμένη γενιά που αποδομεί όλα όσα οικοδομούσαν οι προηγούμενες. Αν μέσα στην παραζάλη των μέτρων και των επιπτώσεων στη ζωή μας κάνουμε ένα βήμα πίσω θα δούμε ότι αυτό που βιώνουμε, το βιώνουν και οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Η Ισπανία και η Πορτογαλία επίσης, πέρασαν τη δική τους Μεταπολίτευση μέσα στη δεκαετία του 70. Η διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε το αίτημα της διεύρυνσης του κοινωνικού κράτους, ενώ σήμερα με την παγκοσμιοποίηση τα οικονομικά μεγέθη λειτουργούν με άλλους όρους.
Ας κάνει η γενιά του Πολυτεχνείου - της Μεταπολίτευσης την αυτοκριτική της. Ας κάνει κι ο καθένας μας όμως ένα βήμα παραπάνω. Ας σκεφτούμε τη δικη μας συμμετοχή αλλά και τη λειτουργία μας ως πολίτες για να αρθούν τα αδιέξοδα. Μπορούμε να αποφύγουμε τις ευθύνες μας, όμως δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις συνέπειες επειδή αποφύγαμε τις ευθύνες μας.
Αν ο Τσε δεν είχε σκοτωθεί, τώρα δεν θα ήταν πόστερ και μπλουζάκι. Δε θα στοιχειωνε τα όνειρα κάθε νέου. Θα ήταν ένας γεράκος που θα του καταλόγιζαν ευθύνες για την πορεία της επανάστασης..

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

To κόμμα....

Προσθήκη λεζάντας
Το ΠΑΣΟΚ βάλετε πανταχόθεν και περισσότερο εν των έσω γιατί ο συνεκτικός του κρίκος με την εξουσία, ολοένα και χαλαρώνει. Τα ιστορικά στελέχη του κινήματος, που δεν βρίσκονται πια εν ζωή, του ιδρυτή του συμπεριλαμβανομένου, δεν θα πίστευαν ποτέ, μια τέτοια εξέλιξη. Το ΠΑΣΟΚ στην πορεία μέσα στο χρόνο ανέδειξε στελέχη σε θέσεις, αλλά δεν τα γαλούχησε με τις απαραίτητες αρχές της πολιτικής, ηθικής και κομματικής αρετής. Δεν τα εφοδίασε με τα στοιχεία που θα επέτρεπαν να ανταπεξέλθουν στις κομματικές υποχρεώσεις τους και τις θέσεις που τους ανέθεσε.
Ίσως, το μόνο που μένει κανείς να τους θυμίσει (;) είναι ότι " ...Η στάση ενός πολιτικού κόμματος μπροστά στα λάθη του είναι ένα απ τα σπουδαιότερα και ασφαλέστερα κριτήρια για τη σοβαρότητα του κόμματος και την εκπλήρωση απ'αυτό στην πράξη των υποχρεώσεων του απέναντι στην τάξη του και στις εργαζόμενες μάζες. Ν' αναγνωρίζει ανοιχτά το λάθος του, να βρίσκει τις αιτίες του, να αναλύει την κατάσταση που το γέννησε, να συζητάει προσεχτικά τα μέσα της διόρθωσης του λάθους, αυτό είναι το γνώρισμα του σοβαρού κόμματος, αυτό θα πει εκπλήρωση των υποχρεώσεων του, αυτό θα πει αγωγή και διαπαιδαγώγηση της τάξης και έπειτα της μάζας..." Λένιν

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Του Έλληνος ο τράχηλος και άλλα παραμύθια

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο παρά πέντε της "καταστροφής". Έχει ήδη, περάσει το και πέντε. Τα κόμματα κυβέρνηση, συγκυβέρνηση, αντιπολίτευση παίζουν ένα παιχνίδι εντυπώσεων με το βλέμμα στην επόμενη μέρα.  Για όλους το στοίχημα είναι "ποιος θα παραμείνει όρθιος".
Επί μήνες ακούγαμε για καλύτερη διαπραγμάτευση. Δεν έγινε. Χάσαμε και την ευνοϊκή ώθηση που μας έδωσε το κούρεμα του χρέους πέρσι. Απλά, άφησαν τον χρόνο να περάσει και τώρα συζητούν για την ανάγκη νέου "κουρέματος", "βιωσιμότητας" του χρέους. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξακολουθεί τις ακροβασίες αφού, η άρνηση του αποδίδει δημοσκοπικά.
Ο μέσος Έλληνας έχει συνηθίσει να βυθίζεται στο μεγαλείο των προγόνων του. Έχει διδαχθεί να πιστεύει ότι όλοι του χρωστάνε. Αρέσκεται να πιστεύει ότι "δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του", δεν υπομένει ζυγό και πολλά τέτοια επαναστατικά.
Κανείς βέβαια, δεν αναφέρει ότι στις περιπτώσεις που αυτός ο λαός μεγαλούργησε, ήταν ενωμένος και αποφασισμένος. Σήμερα είναι φοβισμένος και διχασμένος.
Κανείς δεν λέει ότι τότε, ο ελληνικός λαός αγωνιζόταν για το ΣΥΝΟΛΟ και για το ΚΟΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ, και όχι για προσωπικά, συντεχνιακά αιτήματα.
Ο Τσίπρας και η αντιπολίτευση ζητούν εκλογές, τώρα. Να ανατρέψουν τα μέτρα που όλοι γνώριζαν, εδώ και ένα χρόνο. Τι άλλαξε για τον ΣΥΡΙΖΑ; Είναι καθαρά πρώτο κόμμα και αποφάσισε ότι θέλει να κυβερνήσει; Μάλλον, μάλλον όχι, αφού ο Τσίπρας απέφευγε να ζητήσει εκλογές σε χρόνο που θεωρητικά θα του δινόταν το περιθώριο να ανατρέψει την πολιτική που υποστηρίζει ότι επιθυμεί να ανατρέψει ( με την κατάργηση του μνημονίου και τη στάση πληρωμών) και τελικά τις ζητά την προηγουμένη της κατάθεσης του πολυνομοσχεδίου, μόλις μια εβδομάδα πριν από την ψήφιση του προϋπολογισμού και αφού ψηφίστηκε ο νόμος για την απόσυρση του Δημοσίου από τις ΔΕΚΟ. Είναι πασιφανές ότι ο Τσίπρας απλά, λαϊκίζει για να παραλάβει μια κατάσταση με υποχρεώσεις που δεν θα μπορεί να αναιρέσει, να επιρρίψει τις ευθύνες στους προηγούμενους και να διαχειριστεί μια "έτοιμη" πολιτική.
Από την άλλη πλευρά, ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του με την ανικανότητά τους, σιγοντάρουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ- και όχι μόνο-με την απραξία τους και το ιδιότυπο μοντέλο αντι-κοινοβουλευτικής εξουσίας που έχει επιβάλλει στους τέσσερις μήνες διακυβέρνησης της. Πέρα από το γεγονός ότι η κινητικότητα σε νομοθετικό επίπεδο είναι αμελητέα,  ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε σχεδόν 120 ημέρες να εμφανιστεί στην Ολομέλεια, μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, εμφανίστηκε μόλις χτες, για να ψηφίσει τα μέτρα. Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις που δεχόταν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τις δεκάδες ερωτήσεις που του έχει αποστείλει, κυρίως, ο Τσίπρας, με την απαίτηση να ενημερώνει την Βουλή για κάθε ενέργεια της κυβέρνησης και το θεσμικό του καθήκον να παραβρίσκεται κάθε δεύτερη Παρασκευή στη Βουλή για την «ώρα του Πρωθυπουργού». Ο Σαμαράς πίστεψε ότι τον προστατεύει ο τρικομματικός χαρακτήρας της κυβέρνησης και ξέχασε βασικούς κανόνες του κοινοβουλευτισμού. Όταν ένας πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση να τιμήσει τον ρόλο του, δεν θα πρέπει να αμφιβάλει ότι θα αμφισβητηθεί πολύ σύντομα.
Η ψήφιση των μέτρων ήταν μια πύρρεια νίκη για την κυβέρνηση και τους κυβερνητικούς εταίρους, αλλά πέρα από τους κλυδωνισμούς που όλοι είχαμε προβλέψει, είχε και ένα αναπάντεχο αποτέλεσμα. Η αντιμετώπιση των κομμάτων απέναντι στα προνόμια μιας "ειδικής κατηγορίας" υπαλλήλων, αυτών της Βουλής, που φέρονται σαν να μην είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά κάτι παραπάνω, σε συνδυασμό με τον απίστευτα προκλητικό και πολιτικά αδιανόητο χειρισμό του θέματος από τον πρωθυπουργό, που υποχρέωσε την κυβέρνηση να την αποσύρει άρον άρον μέσα σε μία ώρα, συνειδητοποιώντας ότι αν συνεχιζόταν η απεργία των υπαλλήλων της Βουλής, θα ήταν αδύνατο να ψηφιστούν τα μέτρα.
Κάποιοι απέδειξαν ότι η Ελλάδα είναι η χώρα της συντεχνίας. Ο Σαμαράς και η κυβέρνηση του απέδειξαν ότι είναι ερασιτέχνες, ότι είναι ανίκανοι να καταθέσουν σωστά, μια τροπολογία. Ο λαός κατάλαβε ότι αυτοί που του κάθονται στο σβέρκο δεν είναι -τουλάχιστον δεν είναι αποκλειστικά- οι ξένοι δανειστές;





Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

O Σαμαράς, ο Θεός και το Χάος....

Ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας θεοσεβούμενος άνθρωπος, νομίζω το εμπεδώσαμε όλοι. Ότι συμβουλεύεται τον Ύψιστο σε κάθε του κίνηση έγινε κατανοητό. Ότι τώρα ο Ύψιστος συναίνεσε στα μέτρα αυτά, είναι μάλλον αμφισβητήσιμο. Θεωρώ ότι δεν επιθυμεί να υποβάλει τους ανθρώπους σε άσκοπες δοκιμασίες.  
Ο πρωθυπουργός - ο οποίος εκτός από το λαμπρό διάλειμμα της επίσκεψης Μέρκελ- δεν έχει τιμήσει με την παρουσία του το κοινοβούλιο, ώστε να υπερασπιστεί την παντελή έλλειψη έργου από την κυβέρνηση του, αρκείται στις υψηλές του διασυνδέσεις και έχει επιτρέψει να μετατρέπει η ανάγκη μεταρρυθμίσεων και χάραξης ενιαίου εθνικού -στρατηγικού μετώπου για την αντιμετώπιση της ύφεσης σε μετρολαγνεία. Δεν υπάρχουν Ζάππεια, αντισταθμιστικά, αναδιαπραγμάτευση. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για ανάπτυξη. Δεν υπάρχει απλή διάθεση να ακολουθήσουν την  λαϊκή εντολή να κυβερνήσουν. 
Όμως είναι όλο το πολιτικό σύστημα υπεύθυνο για το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η χώρα.
Το ΠΑΣΟΚ διαλύεται από τις πρόσκαιρες προσωπικές στρατηγικές των προβεβλημένων στελεχών του, τα οποία δε διστάζουν να ταυτιστούν με συντηρητικές και αντιλαϊκές επιλογές, χωρίς να αιτιολογούν στο λαό τη στάση τους. Η μεγάλη πτώση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται περισσότερο σε εκείνα που δεν έγιναν- τις μεταρρυθμίσεις που φρέναραν- και τα οποία θα δικαιολογούσαν στο πολίτη και τα υπόλοιπα μέτρα.
Η ΔΗΜΑΡ δεν αισθάνεται καλά, με το έδαφος να τρίζει κάτω απ τα πόδια του Κουβέλη. Είναι το λιγότερο εξευτελιστικό για ένα κόμμα που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται αριστερό να "διευκολύνει" δικολαβίστικα ως Πόντιος Πιλάτος μέτρα, τα οποία δεν εγκρίνει, ενώ παραμένει να στηρίζει την κυβέρνηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με τον αέρα του νικητή στις δημοσκοπήσεις και την επιτυχημένη συνταγή της ολικής άρνησης χαϊδεύει τα αυτιά του απελπισμένου και καταπονημένου πολίτη. Υποστηρίζει ότι όταν γίνει κυβέρνηση θα καταργήσει μονομερώς τα μνημόνια, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτό είναι εκτός πραγματικότητας. Τουλάχιστον δεν παρουσιάζει καμιά συγκεκριμένη πρόταση. Όμως, τα περιθώρια που αφήνει, δίνει χώρο για την ικανοποίηση πιέσεων, ακόμα και των συντεχνιακών απαιτήσεων, για τις οποίες πληρώνει τώρα η χώρα. Από την άλλη, δίνει χώρο και στο φασίζοντα λαϊκισμό της Χρυσής Αυγής, με αποτέλεσμα να αυξάνει την επιρροή της. 
Η χώρα χρειάζεται γενναίους πολιτικούς να λάβουν αποφάσεις και να δώσουν ελπίδα στο λαό, να στρώσουν τα θεμέλια της νέας Ελλάδας. Αν τώρα μετά από τόσες θυσίες, όλα όσα έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια ο λαός, αν η χώρα χρεοκοπήσει, θα γίνουμε μάρτυρες γεγονότων που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Δυστυχώς, η σύνθεση αυτού του κοινοβουλίου δεν φαίνεται να μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ικανοποιήσει αυτή την ανάγκη.