Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Ενός κακού μύρια έπονται....


Πολλοί ξαφνιάστηκαν από την αναγνώριση της ΠΓΔΜ από την Ουγγαρία , με το όνομα ''Δημοκρατία της Μακεδονίας''.
Το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ανακοίνωσε ότι η δήλωση του εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ουγγαρίας θα εκδοθεί και επίσημα εντός της ημέρας.
Η Ουγγαρία με την κίνησή της παραβιάζει την αρχή της αλληλεγγύης, αφού δεν είναι μία τυχαία χώρα, αλλά αποτελεί μέλος της ΕΈ και του ΝΑΤΟ, κάτι που σηματοδοτεί δυσάρεστες εξελίξεις για τα ελληνικά συμφέροντα.
Επιβεβαιώνονται όσοι θεωρούσαν άκαιρη και βεβιασμένη την ένταξη χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ στην Ε.Ε. με διαδικασίες-εξπρές. Αφού οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία κράτησαν χρόνια, ενώ για τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ οι Γερμανοί επέβαλλαν συνοπτικές διαδικασίες, θέλοντας να δημιουργήσουν τη δική τους σφαίρα επιρροής.
Η εξέλιξη αυτή αιφνιδίασε απόλυτα την κυβέρνηση Σαμαρά.
Ο πρωθυπουργός, ο οποίος θυμίζουμε "έριξε" την κυβέρνηση Μητσοτάκη για το Μακεδονικο, επί  της πρωθυπουργίας βλέπει μία χώρα-μέλος της Ε.Ε να αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ με το όνομα ''Δημοκρατία της Μακεδονίας'' και έτσι φυσικά να ανοίγει το ντόμινο για αναγνωρίσεις και από άλλα κράτη- μέλη.
Είναι γνωστό ότι εδώ και καιρό, οι Γερμανοί θέλουν να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για την ένταξη των ΠΓΔΜ στην Ε.Ε, παρακάμπτοντας την ενδιάμεση συμφωνία που έθετε σαν όρο ότι θα έπρεπε να είχε διευθετηθεί πριν το θέμα της ονομασίας.

Βέβαια, το θέμα δεν είναι απλό.
Όταν βρίσκεσαι ως χώρα σε "μειονεκτική" θέση- και πιο μειονεκτική από το να αναγκάζεσαι να είσαι σε καθεστώς στενής επιτήρησης από ξένα οικονομικά κέντρα δεν υπάρχει, δεν έχεις δυνατότητα ούτε να χαράσεις την εξωτερική σου πολιτική ούτε να αντιδράς δυναμικά σε προκλήσεις.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος που έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, με την περίφημη φράση "ή η Ελλάδα θα φάει το χρέος, ή το χρέος θα φάει την Ελλάδα".
Ο Γιώργος Παπανδρέου παραλαμβάνοντας μια ανύπαρκτη ουσιαστικά εξωτερική πολιτική και ένα χρέος σχεδόν στο διπλάσιο από όσο παρουσιαζόταν είχε προβλέψει στο υπουργικό του συμβούλιο ότι  «το δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας απειλεί την εθνική μας κυριαρχία για πρώτη φορά από το 1974».
Για να καταφέρει η χώρα να ασκήσει εθνική εξωτερική πολιτική σε αυτές τις συνθήκες που έχει περιέλθει χρειάζεται μια ηγετική φυσιογνωμία, η οποία βέβαια, δεν είναι ο Σαμαράς.

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Η μια πλευρά του Ιανού


Φήμες κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό για ένα βιβλίο που ετοιμάζει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος δεκαεννιά χρόνια μετά την πτώση της κυβέρνησης του περιγράφει την δική του εκδοχή για εκείνη την ταραγμένη περίοδο.

Το ¨"Βήμα της Κυριακής" δημοσίευσε ότι θα περιλαμβάνει επισημάνσεις του Μητσοτάκη για το πως έφθασε η χώρα στη μέγκενη του ΔΝΤ, καθώς ασκεί κριτική, τόσο στον πρώην πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή όσο και  Γ. Παπανδρέου για την πολιτική που ακολούθησαν, ενώ εκφράζεται θετικά για την πρώτη τετραετία του Κ. Σημίτη, στον οποίο αναγνωρίζει ότι έκανε προσπάθεια να συνεχιστεί η δημοσιονομική πολιτική που ξεκίνησε επί των ημερών Μητσοτάκη, αλλά δυστυχώς, δεν συνέχισε μετά το 2000. 
Ο Μητσοτάκης ασκεί σκληρή κριτική στις πολιτικές που εφήρμοσαν ο Κ. Καραμανλής την περίοδο 2004-2009 και ο Γ. Παπανδρέου μετά το 2009, θεωρώντας ότι με τις επιλογές τους συνέβαλαν ώστε να φθάσουμε σήμερα "στο χείλος του γκρεμού, αφού δεν ακολούθησαν τη δική του συνταγή νοικοκυρέματος και απελευθέρωσης της οικονομίας". Και βέβαια, θεωρεί δεδομένο ότι αν η δική του κυβέρνηση είχε αφεθεί να συνεχίσει το έργο της δεν θα είχαμε φθάσει σήμερα στα πρόθυρα της καταστροφής, ούτε θα είχαμε ανάγκη από την τρόικα και το ΔΝΤ.

Η αυτοκριτική σε πολιτικούς δεν είναι φαινόμενο που συναντά κανείς συχνά. 
Ο Μητσοτάκης επιμελώς, ξεχνά ίσως, ότι αν δεν είχε χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να ρίξει τον Ανδρέα Παπανδρέου και να αναλάβει την εξουσία, τα πράγματα να έπαιρναν διαφορετική τροπή.  Ή μήπως δε θυμάται ότι το κόμμα του καυτηρίαζε την πολιτική λιτότητας του Παπανδρέου και είχαν κατεβάσει κόσμο στο Σύνταγμα να διαδηλώσει με άδειες κατσαρόλες....Ότι η χώρα κυλίστηκε στη δυσωδία των σκανδάλων ανέκοψε τις όποιες προσπάθειες σταθεροποίησης της οικονομίας. Οτι εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου, που δικαιώθηκε πανηγυρικά λίγο αργότερα, είχαν συνασπιστεί (και τότε, όπως και πριν ενα χρόνο εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου) το λεγόμενο "μέτωπο των εκδοτών" (και όχι μόνο)
Επίσης, θα ήταν καλό να δούμε πως κρίνει το γεγονός ότι οι "μαθητευόμενοι μάγοι" του νεοφιλελευθερισμού της κυβέρνησης του, που κατάρτησαν δύο προγράμματα σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και γιατι αυτά οποία απέτυχαν.
Από την άλλη, πως μπορεί να βάζει στην ίδια μοίρα την κυβέρνηση Καραμανλή με το ξέφρενο πάρτυ σπατάλης και τα πραγματικά σκάνδαλα, που υποστήριζε ότι έχει θωρακίσει την ελληνική οικονομία αλλά εκτόξευσε το χρέος σε μεγέθη που η κυβέρνηση Παπανδρέου με όλες τις προσπάθειες μεταρρύθμισης που έκανε δεν κατάφερε να το τιθασέψει, παλεύοντας σε αντίξοες συνθήκες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Οι αυτοβιογραφίες προσφέρουν υλικό στους ιστορικούς του μέλλοντος, υπό την προϋπόθεση ότι συμβάλουν στην διαλεύκανση άγνωστων πτυχών της ιστορίας, για τη σύνθεση των πολλών αντιφατικών έως και αντικρουόμενων απόψεων και όχι στην ανάδειξη του "εγώ" της προσωπικότητας.



Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Το προφίλ του ρατσιστή της διπλανής πόρτας...

Ήταν μεσημέρι στο πολυσύχναστο δρόμο μας... Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές "Να φύγεις! Ακούς τι σου λέω εγώ; Μη σε ξαναδώ εδώ! Παλιο...."
Γύρισα προς το μέρος της φασαρίας. Στον κήπο της απέναντι πολυκατοικίας ένας ακαθορίστου ηλικίας -μάλλον- Πακιστανός κοίταζε αποσβολωμένος έναν τύπο που ούρλιαζε... "Φύγεεεεε!" κινήθηκε απειλητικά εναντίον του ένας μικρόσωμος άνδρας.
Αναγνώρισα στο πρόσωπο του Πακιστανού, έναν από τους 2-3 ομοεθνείς του που κάνουν θελήματα στη γειτονιά, πλένουν αυτοκίνητα, κουβαλάν ψώνια ηλικιωμένων κλπ.
Φευγαλέα το βλέμμα του, λυπάμαι, που δεν γνωρίζω το όνομά του, έπεσε πάνω μου. Δεν ζήταγε βοήθεια, δεν αντιδρούσε, δεν φοβόταν τον άνδρα που του επιτέθηκε, ντροπή αισθανόταν... το ένιωσα... κι εγώ ακόμα περισσότερη...
Πλησίασα γρήγορα κοντά να δω αν μπορούσα να σταματήσω τον έξαλλο.... "κύριο"... γιατί συμπολίτη και συμπατριώτη μου δεν μπορώ να τον αποκαλέσω...
Την ίδια στιγμή, μια άλλη γυναίκα, προφανώς φίλη του έτρεξε πίσω του  "μη, μη, άφησέ τον", ενώ από τον πρώτο όροφο βγήκε στο μπαλκόνι μια ηλικιωμένη, η οποία επίσης του φώναζε "σταμάτα! μην του μιλάς έτσι! είναι ο βοηθός του κηπουρού!".
Νομίζω ότι η τελευταία φράση εξόργισε ακόμη περισσότερο τον τύπο. Δεν θα ήταν πάνω από 35-40, μικροκαμωμένος και λιπόσαρκος. Γύρισε προς την ηλικιωμένη και άρχισε να φωνάζει σε κείνη...
"Δηλαδή εγώ πληρώνω αυτόν!!!!! ", προφανώς ήταν ένοικος της πολυκατοικίας.
"Άκου... σε αγαπάμε όλοι εδώ.....αλλά έχεις να πληρώσεις μήνες τα κοινόχρηστα!"
Η γιαγιά δεν ψάρωσε στις φωνές, ενώ ο πακιστανός εργάτης κατέβασε το κεφάλι και γύρισε στη δουλειά του, μαζεύοντας τα φύλλα, χωρίς να μιλήσει καθόλου...
"Είμαι άνεργος εδώ και 6 μήνες" εξακολούθησε σε πολύ ψηλούς τόνους, απτόητος ο άλλος.
 "Είμαι άνεργος γιατί δίνετε δουλειά σε αυτόν... και το σινάφι του... "
"Γιατί εσύ θα γινόσουν ποτέ βοηθός κηπουρού;" η ηλικιωμένη κυρία τον αφόπλισε τελείως, και φυσικά εκείνος το γύρισε στους κλέφτες πολιτικούς, την άδικη κοινωνία, τους ξένους που μας παίρνουν τις δουλειές, μας σκοτώνουν...ότι εκείνος ψάχνει μεροκάματο για 20 ευρώ τη μέρα....

Σχεδόν, άρχισα να τον λυπάμαι... όχι τόσο γιατί ήταν άνεργος, αλλά γιατί έβλεπε έτσι τη ζωή και στρεφόταν εναντίον του πακιστανού εργάτη και όλων αυτών, για τους οποίους τα 10 ευρώ είναι περιουσία.
Παρατήρησα καλύτερα τον "αγανακτισμένο" ρατσιστή... δεν μπορούσα να καταλάβω το επίπεδο εκπαίδευσής του, τι θα μπορούσε να κάνει πριν την κρίση, αλλά είχε, στα αλήθεια, σημασία;

Η παιδεία είναι σημαντική για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, τις υποχρεώσεις, δικαιώματα, τι σημαίνει να είσαι πολίτης. Το να είναι σε θέση να αναλαμβάνει κάποιος τις ευθύνες του, χωρίς να εξυφαίνει συνωμοσίες και σενάρια για σκοτεινά ξένα κέντρα, χωρίς να επιρρίπτει σε άλλους τα λάθη του...
Όμως,  αναρωτιέμαι...είναι μόνο οι "απαίδευτοι" που πέφτουν στην παγίδα του ρατσισμού;...
Μήπως ο φόβος για το άγνωστο προκαλεί ανασφάλεια και αναγκάζει την παιδεία και την ανεκτικότητα να υποχωρούν;
Θέλει δύναμη και αυτογνωσία για να είναι σε θέση κάποιος να ξεπερνά το φόβο...
Είναι σε θέση σήμερα η ελληνική κοινωνία να αποτινάξει το φόβο και να αναπτύξει το αίσθημα της αλληλεγγύης;

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

H σφαγή στο Δίστομο


69 χρόνια συμπληρώθηκαν από την πιο αιματοβαμμένη μέρα στην ιστορία των Καλαβρύτων αλλά και όλης της Ελλάδας. ¨Ηταν η ημέρα που οι ναζί αφάνισαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των Καλαβρύτων, σκοτώνοντας συνολικά 1.100 άτομα.

Η Σφαγή των Καλαβρύτων ήταν ουσιαστικά τα αντίποινα των Ναζί στην εκτέλεση 77 Γερμανών στρατιωτών που είχαν αιχμαλωτίσει οι αντάρτες του ΕΛΑΣ κάποιες μέρες νωρίτερα.

Την διαταγή για την σφαγή υπέγραψε ο διοικητής της 117 Μεραρχίας Κυνηγών, υποστράτηγος Καρλ φον λε Σουίρ και τα Γερμανικά στρατεύματα έφτασαν στα Καλάβρυτα στις 9 Δεκεμβρίου 1943.

Στην δικαιολογημένη ανησυχία των κατοίκων απάντησαν με διαβεβαιώσεις ότι δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο, προκειμένου να τους καθησυχάσουν και μάλιστα, επέστρεψαν και αρκετοί κάτοικοι που είχαν φύγει φοβούμενοι τα αντίποινα.

Παρόλα αυτά, τις επόμενες μέρες έκαψαν τα σπίτια μελών αντιστασιακών οργανώσεων και το πρωί της Δευτέρας 13ης Δεκεμβρίου έδωσαν εντολή να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι στο δημοτικό σχολείο έχοντας μαζί τους μία κουβέρτα και τρόφιμα για μία μέρα.

Αφού κλείδωσαν τα γυναικόπαιδα στο σχολείο, οδήγησαν τους άνδρες και τα αγόρια από 14 εως 65 ετών στην επονομαζόμενη  Ράχη του Καππή.

Το μεσημέρι δόθηκε το σύνθημα της εκτέλεσης. Ήταν 14:34 (σε αυτή την ώρα μένει παγωμένο μέχρι σήμερα το ιστορικό ρολόι της εκκλησίας της πόλης ).
Οι ριπές των πολυβόλων θέρισαν τους όλους άνδρες που είχαν παρατάξει στη Ράχη του Καππή, ενώ υπήρξαν 13 επιζώντες, οι οποίοι επέζησαν θαμμένοι κάτω από τα πτώματα των υπολοίπων. Στη συνέχεια, οι ναζί λεηλάτησαν και πυρπόλησαν την πόλη.
Τα γυναικόπαιδα που βρίσκονταν κλειδωμένα στο σχολείο όταν κατάλαβαν ότι θα καίγονταν  έσπασαν την πόρτα και κατάφεραν να διαφύγουν.
Μιά εκδοχή θέλει τον  φρουρό που στεκόταν μπροστά στην πόρτα να τους λυπήθηκε και να άνοιξε για να φύγουν. Φυσικά, τιμωρήθηκε με εκτέλεση.

Η σφαγή των Καλαβρύτων αποτελεί από τις πιο φριχτές και αιματοβαμμένες επιχειρήσεις των ναζί κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Καρλ φον λε Σουίρ που ήταν υπεύθυνος δεν δικάστηκε ποτέ ως εγκληματίας πολέμου, αλλά πέθανε ως αιχμάλωτος των Σοβιετικών.