Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Η εκδίκηση του Άκη


Ο Άκης (Απόστολος -Αθανάσιος) Τσοχατζόπουλος έδωσε μια de profundis συνέντευξη, όπου επιχειρεί να αποτινάξει τις κατηγορίες από πάνω του, κατηγορώντας παράλληλα, τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου ότι "του την έστησε" σε συνεννόηση με τον Σαμαρά.
Ειδικότερα, κατηγορεί τον Γιώργο Παπανδρέου ως εμπνευστή του σχεδίου της πολιτικής εξόντωσής του, με στόχο «την απρόσκοπτη μετάβαση από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στο σημερινό ομότιτλο μεταλλαγμένο μόρφωμα». Υποστηρίζει δεν ότι αυτό έγινε την εποχή που ο Παπανδρέου «είχε την κρυφή ατζέντα με τον Στρος-Καν για την υπαγωγή της χώρας μας στο ΔΝΤ».
Η προσπάθεια καθενός να αποδείξει την αθωότητά του, έστω κι αν αυτή υπάρχει μόνο στη φαντασία του- είναι απόλυτα θεμιτή και κατανοητή. Οι ισχυρισμοί όμως, του Άκη Τσοχατζόπουλου είναι παντελώς έωλοι. Με ποιά λογική αναμιγνύει την δήθεν κρυφή ατζέντα του Γιώργου Παπανδρέου με το ΔΝΤ και τη συνεννόηση του πρώην πρωθυπουργού με τον Σαμαρά για την πολιτική του εξόντωση. Είναι δυνατόν ο Γιώργος Παπανδρέου να εξύφαινε την πτώση του και παράλληλα τη διαδοχή του από τον Σαμαρά και να είχε και καημό να εξοντώσει τον Άκη; Για ποιό λόγο; Ο κύριος λόγος τέτοιων "θεαματικών" συλλήψεων είναι η παραπλάνηση - ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Αλλά, από κάτι τέτοιο μόνο ο Σαμαράς και η ΝΔ θα καρπωνόταν οφέλη. Ο Γιώργος Παπανδρέου άλλωστε, αποφάσισε να αναλάβει όλο το κόστος των επιλογών του και να παραδώσει την εξουσία σε μεταβατικό πρωθυπουργό, άρα είναι ο τελευταίος που θα μπορούσε να αποκομίσει όφελος από τη σύλληψη Τσοχατζόπουλου.
Η επιμονή του Άκη Τσοχατζόπουλου να ρίχνει ευθύνες στον πρώην πρωθυπουργό μπορεί να εξηγηθεί μόνο από το γεγονός ότι όντας στο στενό κύκλο του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, δεν περίμενε ποτέ ότι ο "Γιωργάκης" θα επέλεγε να υποστηρίξει άλλο υποψήφιο για την προεδρία του κόμματος μετά το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Η επιλογή εκείνη, όπως και ο μετέπειτα αποκλεισμός του, όχι από τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου αλλά από τον κόσμου του ΠΑΣΟΚ, στοίχισε στον Άκη Τσοχατζόπουλο την ουσιαστική απόσυρσή του από την πολιτική. Η αποστασιοποίηση του Γιώργου Παπανδρέου από όποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εμπλεκόταν σε σκάνδαλα οδήγησε και στη διαγραφή του Ακη από το κόμμα.
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ιστορικό στέλεχος, με μακρά κυβερνητική εμπειρία, δεν συγχώρησε ποτέ στο νεαρό γιό του αρχηγού το γεγονός ότι ανδρώθηκε και τόλμησε να έχει δική του προσωπική άποψη, με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και όραμα να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ και την Ελλάδα, σε μιά άλλη Ευρωπαϊκή πορεία. Η προσπάθεια εκδίκησης του "Άκη" στο "Γιωργάκη" που ωρίμασε πολιτικά, έγινε Γιώργος επιτυγχάνοντας διεθνή καταξίωση και επέβαλε διαφάνεια και δημοκρατικές διαδικασίες στο κόμμα, απομακρύνοντας ακόμα και "ιστορικά" στελέχη, για τα οποία η βάση, ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ είχε  άρει την εμπιστοσύνη του, θα έχει το εντελώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Ο Αλέξης της 3ης Σεπτέμβρη


Ναι το είδαμε κι αυτό….3 του Σεπτέμβρη θα περάσει ο Αλέξης από τη Νίκαια, να μιλήσει στη Δημοκρατική Παράταξη της Αριστεράς, με συνθήματα  την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση…. σε πράσινο και κόκκινο φόντο.
Ο Αλέξης με ταπεινότητα αρνήθηκε την ταυτότητα του Τσε της Ευρώπης και μπήκε στο ρόλο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Θα πει κανείς ότι τα συνθήματα περί Εθνικής Ανεξαρτησίας,  Λαϊκής Κυριαρχίας και Κοινωνικής Απελευθέρωσης δεν μπορεί να θεωρηθούν αποκλειστικότητα του ΠΑΣΟΚ, καθώς εξέφρασαν τις ανάγκες και τα οράματα του ελληνικού λαού, τα οποία υιοθέτησε και ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ.
Αν δούμε όμως, τη σημειολογία της ημέρας, των χρωμάτων, των συνθημάτων όσο και των ομιλητών θα αναρωτηθούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, που ανασυσταίνεται από τα «παλιά» στελέχη του.
Είναι γεγονός, ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα θελήσει να πριμοδοτήσει πασοκογενή στοιχεία μέσα στο κόμμα ενόψει του Συνεδρίου, προκειμένου να «μαλακώσει» την ακραιφνή αριστερή του εικόνα με μια πιο μετριοπαθή κεντροαριστερή, ώστε να καταφέρει να αναρριχηθεί άνετα στην εξουσία. Και από την πλευρά του, το «άνοιγμα» είναι θεμιτό, όχι όμως και η καπήλευση των συνθημάτων των ιστορικών ορόσημων ενός χώρου.
Το ζήτημα είναι γιατί οι «παλαιοί»  πασόκοι αποδέχθηκαν αυτή τη φαρσοκωμωδία. Για να ενισχύσουν τη θέση τους μεταξύ των άλλων συνιστωσών; Ο καθένα δικαιούται να είναι απογοητευμένος επειδή θεωρεί ότι δεν τον αξιοποίησαν όπως έπρεπε, επειδή διαφωνεί με την πολιτική που ακολούθησε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν μπορεί να ξεπουλά την ιστορία και την διαδρομή του.
Και σε όσους αντιτάξουν το γνωστό Μακιαβελικό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» έχω να τους θυμίσω ότι: «Εκείνος που στηρίζει την αναρρίχηση ενός επίδοξου Ηγέτη, εργάζεται για την αυτοκαταστροφή του. Επειδή η δύναμη, που από αυτήν του την προσπάθεια αποκτά, αρχίζει να μοιάζει ύποπτη, ακόμη και για εκείνον τον οποίο βοήθησε κι έγινε Ηγέτης»
Υπάρχει, όμως, και κάτι που μετά από τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις έμεινε μετέωρο "Ο Λαός θέλει, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί;;;;"....

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

H αλλη ανάγνωση...

πρόσεχε το χαλί!



Τα ελληνικά ΜΜΕ αναδύθηκαν σε έναν αγώνα να μας πείσουν ότι ο Σαμαράς "έλιωσε" τον πάγο με την Μέρκελ και ότι όλα πια θα πάρουν τον δρόμο τους....
Από την άλλη, ο ευρωπαϊκός τύπος σημειώνει ότι η Μέρκελ ουσιαστικά δεν εδωσε τίποτα στον έλληνα πρωθυπουργό, παρά μόνο την συμπάθειά της, την επιθυμία της να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και την παροχή κάποιας τεχνογνωσίας, που έτσι κι αλλιώς θα παρείχε.
Να το διαβάσεις καλά!!!
Μην πάρεις μηδέν Αντώνης !
Η αλήθεια είναι ότι ο ελληνικός τύπος προσπαθεί να δώσει στον Σαμαρά την "ανάσα" που του αρνήθηκε η Μέρκελ.
Αν όμως, ένας προσεκτικός αναγνώστης θελήσει να σχηματίσει άποψη, δεν έχει παρά να δει τις φωτογραφίες από τη συνάντηση των δύο ηγετών.
Έχετε ωραία θέα!
Ο Έλληνας πρωθυπουργός δείχνει απόλυτα αμήχανος και απολογητικός. Η Γερμανίδα καγκελάριος δείχνει ευγενικά ψυχρή να φιλοξενεί τον "ενοχλητικό" συγγενή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ελληνας πρωθυπουργός "πληρώνει" την "αντιμνημονιακή" του στάση, κάτι που δεν ξεχνά από τη μιά μέρα στην άλλη, τουλάχιστον τόσο εύκολα όσο εύκολα κάνει την ανακυβίστιση ο Σαμαράς, η γερμανίδα καγκελάριος, όσο κι αν τα κόμματά τους είναι αδελφά.
Ακούστε όλοι καλά! Προσοχή Αντώνη!

Να πιούμε για το καλό!
Ο Αντώνης Σαμαράς θα έπρεπε να είναι, ή να δείξει ότι είναι πολύ πιο προετοιμασμένος από όσο παρουσιάστηκε. Η θητεία του στο Υπουργείο Εξωτερικών δεν φαίνεται ότι του έχει αφήσει ιδιαίτερη εμπειρία, ούτε ο χρόνος που είχε να προετοιμάσει το οπλοστάσιο του απέναντι στη σιδηρά κυρία της Ευρώπης. Αν όλη η καθυστέρηση στη λήψη αναγκαίων μέτρων και μεταρρυθμίσεων έγινε για να εφαρμοστούν εκείνα τα μέτρα που είχαν ήδη αποφασιστεί τον περασμένο Νοέμβριο και η επίσκεψή του ήταν μόνο για να επιβεβαιώσει την προσπάθεια ανάκτησης αξιοπιστίας και πίστης στα συμφωνηθέντα, έχει στεφτεί με απόλυτη επιτυχία. Ελπίζω μόνο η Μέρκελ να είναι θρησκευόμενη ώστε να συγκινήθηκε με το "ουδείς αναμάρτητος"!
ευχαριστώ που με δεχθήκατε!



Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Μια καθημερινή ιστορία....


Είναι μεσημέρι με αφόρητο αυγουστιάτικο καύσωνα. Τα λεωφορεία με αραιά δρομολόγια λόγω αδειών και γεμάτα κόσμο. Οι πιο δύσκολες γραμμές αυτές που περνούν από περιοχές που εργάζονται και κινούνται μετανάστες. Στην αρχή της Πειραιώς από την ιερά Οδό, έρχεται το τρόλεϊ, υπερπλήρες. Όταν ανοίγουν οι πόρτες....το δίλλημα είναι μεγάλο...να περιμένεις άγνωστη ακόμα ώρα το επόμενο ή να μπεις μαζί με άλλους 100 πακιστανο-αφρικανούς....
Γενικά, δεν φοβάμαι εύκολα στην ζωή μου, μπαίνω, σχεδόν κολλημένη στην πόρτα. Το όχημα μυρίζει άσχημα, ιδρώτα και περίεργα φαγητά...ακούω φωνές αλλά δεν δίνω σημασία... Στην επόμενη στάση, αδειάζει λίγο... ένας νεαρός, μέλλον πακιστανός, μου κάνει νόημα να σηκωθεί για να καθίσω... Ήταν καλοντυμένος και καθαρός, με χαμογελαστό πρόσωπο. Μια νεαρή κοπέλα που καθόταν μπροστά του, γύρισε ενοχλημένη και του είπε: "Της είπες να καθίσει αλλά δεν σηκώθηκες!!!"  Ξαφνιασμένη ένιωσα την ανάγκη να τον υπερασπιστώ απαντώντας της ότι σηκώθηκε αλλά εγώ δεν ήθελα....Προχώρησα λίγο στο διάδρομο για να ακούσω μια γυναίκα με βαριά "ανατολική" προφορά να λέει "και γιατί να σηκωθεί....". Ο νεαρός, αμήχανος, με κοίταξε σα να προσπαθούσε να προβλέψει την αντίδρασή μου και χαμογέλασε δειλά. Ανταπέδωσα το χαμόγελο, μάλλον ενοχικό, με ένα νεύμα να μη δίνει σημασία.
Μόλις το τρόλεϊ έφτασε μια στάση πριν την Ομόνοια, η φασαρία ξανάρχισε....αυτή τη φορά με πρωταγωνιστή τον οδηγό, ο οποίος σταμάτησε δίπλα σε δύο αστυνομικούς και ζήτησε να απομακρύνουν από το όχημα ένα "πολωνό"(;), ο οποίος τον ενοχλούσε.
Στον πανικό που ακολούθησε, πήραν μέρος και κάποιοι επιβάτες. Τελικά, ο αστυνομικός κατάλαβε(;) ότι ο οδηγός θεωρώντας ότι το όχημα ήταν υπερβολικά πλήρες, δεν σταμάτησε σε κάποια στάση, όπου περίμενε ο πολωνός, με αποτέλεσμα εκείνος να πάρει ταξί(!!!!) και να σταματήσει το τρόλεϊ. Ανέβηκε και έκανε φασαρία στον οδηγό, ο οποίος μόλις έφτασε σε σημείο που υπήρχε αστυνομία, σταμάτησε για να καταγγείλει το γεγονός της "παρενόχλησης από έναν πολωνό μέσα στη χώρα του"!!!! Η αστυνομία απομάκρυνε τον "πολωνό", ο οποίος ήθελε να καταθέσει μήνυση εναντίον του οδηγού για παράβαση καθήκοντος. Πρέπει να ομολογήσω ότι οι αστυνομικοί πολύ ψύχραιμα, του ζήτησαν να τους ακολουθήσει για να καταγράψουν το συμβάν και προσπάθησαν να ηρεμήσουν μια έξαλλη κυρία, η οποία δεν μπορούσε να καταλάβει πως ένας "ξένος" τα έβαλε με τον "οδηγό" - κάτι που κάνουν φυσικά, δεκάδες συμπολίτες μας καθημερινά-
"Σιγά μην μας πει και τι να κάνουμε στη χώρα μας, που μαζευτήκαν όλοι, που είμαστε σε ένα τρόλεϊ με 70 βρωμιάρηδες και 3 έλληνες", είπε η κυρία και συμφώνησε ο οδηγός. Αυτό που ξέχασαν ήταν ότι στις γραμμές αυτές μετακινούνται και δεκάδες πρεζόνια -έλληνες-που όσο κι αν κατανοεί κανείς την "αρρώστια " τους, δεν αισθάνεται και ιδιαίτερα ασφαλής, ούτε δημιουργούν λιγότερες φασαρίες μέσα στα οχήματα.
Οι περισσότεροι αλλοδαποί κατέβηκαν στην Ομόνοια, αλλά η κυρία και ένα 30αρης άνεργος στήριζαν και σιγόνταραν τον οδηγό, για την απαράδεκτη κατάσταση που φταίνε τα κόμματα και οι πολιτικοί. Που ο κόσμος δεν ξεσηκώνεται να τους αναγκάσει να φύγουν πίσω στα μέρη τους (δεν κατάλαβα μέσα στη φασαρία αν εννοούσαν τους πολιτικού, τους μετανάστες...ή όλους μαζί)....Που βρώμισαν τον τόπο που μας πήραν τις δουλειές...Όχι δεν ήταν Χρυσαυγίτες...δεν το δήλωσαν...ήταν αγανακτισμένοι πολίτες...
Δεν είναι εύκολο να είσαι η μειοψηφία μέσα στο χώρο που θεωρείς δικό σου. Ούτε να βρίσκεσαι αναγκαστικά με ιδρωμένους, βρώμικους, εξαθλιωμένους εργάτες-μετανάστες Βέβαια, πριν λίγα χρόνια, το να δίνεις δουλεία σε μετανάστη ήταν must, άσχετα από τη νόμιμη ή όχι- συνήθως παράνομη απασχόληση.
Τώρα, όλα έχουν αλλάξει στον νεοέλληνα και το πρώτο πλήγμα δέχτηκε  η ανεκτικότητα, η κατανόηση για τον διπλανό. Η ανάγκη απόδειξης της υπεροχής ως λαού, που έχει περάσει πολλά ανά τους αιώνες, ξέσπασε πάνω στους αδύναμους μετανάστες, οι οποίοι προέρχονται από απείρως αγριότερες καταστάσεις. Τα πλήγματα που δέχθηκε η περηφάνια του από τους ψυχρόαιμους Ευρωπαίους, έπεσαν στο κεφάλι των μεταναστών, νομίμων και λαθραίων, καλών και κακών.
Ο φόβος απέναντι στο άγνωστο και το διαφορετικό είναι ένα αρχέγονο ένστικτο,  για την προστασία του ανθρώπου. Όταν αναμιγνύεται με την αγανάκτηση και την  απελπισία για το αύριο, γίνεται μίγμα επικίνδυνο να εκραγεί.... Ρατσιστής μπορεί να μη γεννηθείς, αντίθετα να νιώθεις...ανεκτικός και έως και μεγαλόψυχος απέναντι στη διαφορετικότητα, μπορεί όμως, να γίνεις. Όταν βρεθείς πρόσωπο με πρόσωπο με την ανέχεια, την εξαθλίωση πρέπει να συγκεντρώσεις όλη τη δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης σου για να αντιμετωπίσεις τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες της ψυχής σου, για να δεις ότι δεν έχουν χρώμα, φυλή, θρησκεία, φύλο.....

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Μη πληρώσεις το Βαρκάρη.....


Δειλά, αλλά σταθερά ο Σαμαράς "προσανατολίζεται" (προφανώς όλο αυτό το διάστημα είχε έλλειψη προσανατολισμού) στην "αναπροσαρμογή" της τακτικής για την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, μιας τακτικής που όμως. παρέμεινε ως άσκηση επί χάρτου, αφού ποτέ δεν τέθηκε επίσημα από τον πρωθυπουργό στους Ευρωπαίους ηγέτες.
Η κυβέρνηση Σαμαρά, θα τολμήσω να υποστηρίξω ότι δεν σχηματίστηκε, επειδή ο ελληνικός λαός είχε όραμα να δει τον αρχηγό της ΝΔ, πρωθυπουργό. Σχηματίστηκε μετά από μια περιπέτεια δύο συνεχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, καθώς η χώρα αντιμετώπιζε διπλό πρόβλημα: από τη μια ήταν στα πρόθυρα κοινωνικής έκρηξης και απ’ την άλλη η μεταρρυθμιστική δυναμική είχε τελματώσει (και λόγω της αμφισβήτησης).
Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου πάλεψε (με εκείνη την "ατολμία" και την "αδυναμία" για την οποία τον κατηγορούσε η Αντιπολίτευση) στην ΕΕ και πέτυχε τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση χρέους χώρας (πλην Ιράκ) στην Ιστορία, ήταν φυσικό να πιστεύει ότι θα επέστρεφε αν όχι θριαμβευτικά, τουλάχιστον, θα του το αναγνώριζαν. Αντίθετα αντιμετωπίστηκε ως "προδότης" κι αντιμετώπισε τα θλιβερά γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου. Αυτό ήταν που τον εξανάγκασε να στραφεί στην επιλογή του δημοψηφίσματος, η οποία σήκωσε θύελλα αντιδράσεων τόσο στους ένθερμους υποστηρικτές της "άμεσης δημοκρατίας" στο εσωτερικό όσο και εκείνους που η "πολλή " δημοκρατία προκαλούσε πονοκέφαλο στο εξωτερικό. Η παραίτηση του, ως τελευταία πράξη καθήκοντος οδήγησε στην κυβέρνηση Παπαδήμου που ήταν ειδικού σκοπού και περιορισμένης διάρκειας, παρότι οι συνθήκες απαιτούσαν εθνική συνεννόηση και τεχνοκρατική λειτουργία. Έτσι, βρεθήκαμε μπροστά στην κατάρρευση του δικομματισμού και σε μια κυβέρνηση "συνεργασίας".
Όμως, ο χρόνος περνά και οι μάσκες πέφτουν. Η τρόικα έρχεται και οι μεταρρυθμίσεις έχουν παγώσει εδώ και πολύ καιρό. Το αίτημα επιμήκυνσης του Προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως συνειδητοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου με μεγάλη αμηχανία δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτό, τουλάχιστον αμέσως. 
Η Ελλάδα, αλλά και οι ΕΕ βρίσκεται σε μια συνεχή αναστάτωση με τους γερμανούς αξιωματούχους, οικονομολόγους, κάθε καρυδιάς καρύδι, από τον πιο σοβαρό ως ....καθένα τυχαίο, να υποβάλλουν την Ελλάδα σε σκωτσέζικο ντους, με δηλώσεις -αναλύσεις -προβλέψεις.... 

Όσο κι αν η γερμανική πολιτική μπορεί να κατηγορηθεί για αυταρχισμό, δεν μπορεί κανείς να ψέξει τον υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βέστερβέλε, όταν ουσιαστικά απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο να «μαλακώσει» το πρόγραμμα της δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας, αν η Αθήνα δεν υλοποιήσει όσα έχει συμφωνήσει στο Μνημόνιο. 
Έτσι, ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας έκαναν την καρδιά τους πέτρα και δεν θα υπολογίσουν πολιτικό κόστος για να πάρουν τα σκληρότατα μέτρα των 11,5 δίς αποφασισμένοι να κρατήσουν την χώρα στο ευρώ. Όμως, ήδη η δημοσιοποίηση μιας έκθεσης των τεχνοκρατών του υπουργείου Οικονομίας υπολογίζει ότι από αυτά τα 11,5 δις που αποφασίζονται το 70% όχι μόνο δεν θα ωφελήσουν, αλλά θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο την ύφεση!
Το ποσό  των 7,8 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα περικοπεί από μισθούς, συντάξεις (ήδη περικομμένες κατά περίπου 40%), υγεία, παιδεία, κοινωνική μέριμνα, και που με κάποιο τρόπο διοχετεύεται στην αγορά και κινεί την οικονομία, θα εξανεμιστεί και αυτές οι περικοπές θα συμβάλλουν αποφασιστικά στην περαιτέρω μείωση της ανάπτυξης, λόγω μικρότερης αγοραστικής δύναμης του κόσμου, άρα και μείωση της είσπραξης δημοσίων εσόδων, αύξηση της ανεργίας. (Εντάξει δεν χρειάζεται Νόμπελ οικονομίας να το αντιληφτεί αυτό κάποιος)...
Κι' ας εξηγούν οι τεχνοκράτες του υπουργείου, αλλά και οι ευρωπαίοι που θέλουν να βοηθήσουν, πως με άλλους τρόπους πρέπει να μειωθεί το έλλειμμα, κι' όχι με συνεχείς και αλλεπάλληλες περικοπές του συρρικνωμένου εισοδήματος, με την προώθηση των μεταρρυθμίσεων, με την πάταξη της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής. της διαφθοράς....
Αλλά, τι πράγματι μπορεί να περιμένει κανείς .... Ο Πολύδωρας διορίζει την κόρη του, νόμιμα, αλλά όχι ηθικά.. και παρά τις αντιδράσεις, καμία παραίτηση. Μετά ακούγεται ότι ο Τσίπρας διόρισε συγγενή του στη Βουλή, σίγουρα νόμιμα, αλλά το ηθικό ελέγχεται, ειδικότερα λόγω του νέου ήθους που έχει κάνει σημαία η αντιμνημονιακή Αριστερά. Η Ελλάδα διασύρεται διεθνώς γιατί χρειάζεται η επέμβαση ειδικών δυνάμεων της Αστυνομίας προκειμένου να γίνουν έλεγχοι από το Σώμα Ελεγκτών σε ένα νησί....Κι αν κάποιος παραδεχτεί ότι είμαστε διεφθαρμένοι ως το κόκκαλο, θα τον ρίξουμε στην πυρά...Αν κάποιος μας φωνάξει ότι μαζί τα φάγαμε....θα σχολιάσουμε το βάρος του...
Και ποιός θα πληρώσει; Άλλη μια φορά εκείνοι που δεν μπορούν να κρύψουν...κι άλλοι, οι λίγοι, που δεν θέλουν να κρύψουν...κι ακόμα ονειρεύονται μια άλλη Ελλάδα....
Ο Σαμαράς και η κυβέρνηση θα περάσουν από τις συμπληγάδες της απομυθοποίησης των υποσχέσεων και των προγραμμάτων τύπου Ζάππειο 1 και επόμενα..... Πόσο θα αντέξουν θα εξαρτηθεί από πολλούς και κυρίως, εξωτερικούς παράγοντες. Την επόμενη φορά, όμως, που προκληθούμε να επιλέξουμε πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση και ποιός θα το υλοποιήσει ας θυμηθούμε τους στίχους του Ghris de Burgh


Don't pay the ferryman!
Don't even fix a price!
Don't pay the ferryman
Until he gets you to the other side






Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Το "τελευταίο" ψέμα....

Μουσικοί Άγγελοι του Μιλτιάδη Γκατζώνη

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δεκαπενταύγουστος είναι μια από τις σημαντικότερες γιορτές των ορθοδόξων ελλήνων. Ειδικότερα σήμερα, μέσα στο ορυμαγδό της επιβολής νέων μέτρων, νοσταλγούμε τις μέρες που η επίσκεψη των προσκυνητών και των πολιτικών στο νησί της Μεγαλόχαρης είχε την τιμητική της σε όλα τα μέσα ενημέρωσης.
Και ξαφνικά, εκεί που όλοι περιμένουμε με αγωνία τις οικονομικοπολιτικές εξελίξεις, ακούμε ότι ο πρωθυπουργός μας εύχεται «καλή Παναγιά» (η αλήθεια είναι ότι δεν είχαν ξανακούσει αυτή την έκφραση. Οι γνώσεις μου περιορίζονται σε Καλά Χριστούγεννα, Καλό Πάσχα. άντε και στο Καλή Αποκριά. Αλλά μάλλον για αυτό φταίω εγώ κι όχι ο Σαμαράς). Μέχρι εδώ, τίποτα το μεμπτό, όμως η δήλωση συνεχίζει:  «Θέλω να γνωρίζετε ότι η σημαία του αγώνα για όλη την Ελλάδα είναι ψηλά. Αγωνιζόμαστε προκειμένου να πετύχουμε το στόχο, που δεν είναι άλλος, από τη γρήγορη έξοδο της χώρας από την κρίση. Και προς την κατεύθυνση αυτή, καλώ όλους τους Έλληνες, πέρα και πάνω από κόμματα, να είμαστε μία ενωμένη γροθιά. Γιατί τώρα είναι η Ελλάδα που μετράει και τίποτα άλλο. Και είμαι βέβαιος, ότι με τη βοήθεια της Παναγιάς, θα κερδίσουμε. Μάχη δύσκολη, ανηφορική, δύσβατη, με συνεχείς αναταράξεις, θα την κερδίσουμε».
Η αλήθεια είναι ότι η επίκληση της Παναγιάς για να βγει η χώρα από την κρίση και την ύφεση, ξενίζει, τουλάχιστον, για όσους πιστεύουν ότι αυτή η Ελλάδα δεν είναι θεοκρατική, ένα φονταμενταλιστικό κράτος και ότι η πολιτική εξουσία λειτουργεί ξεχωριστά από τη θρησκευτική.
«Μεγάλη ημέρα για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό η σημερινή. Είμαστε εδώ ως προσκυνητές πάνω από όλα, αλλά και για να ζητήσουμε την βοήθεια της Μεγαλόχαρης σε αυτές τις δύσκολες......στιγμές που περνάει ο τόπος μας», έρχεται να ολοκληρώσει την εικόνα ο Υπ.εξ, Αβραμόπουλος.
Το θρησκευτικό αίσθημα κάθε ανθρώπου είναι σεβαστό, αλλά η εκμετάλλευσή του από την πολιτική εξουσία είναι ανεπίτρεπτη. Η Παναγία θα βρει τρόπο να κλείσει την τρύπα των 11,5 δις.; Η Παναγία θα «μιλήσει» στην Μέρκελ και τους ευρωπαίους εταίρους, ότι έχουν γίνει βήματα προόδου στις μεταρρυθμίσεις, ότι ακολουθούμε ένα μίνιμουμ έστω, υποχρεώσεων απέναντι στους δανειστές; Θα πάει ο Σαμαράς, σαν το κωφάλαλο παιδί στα χέρια της αξέχαστης Λαμπέτη, να συναντήσει τον Γιούγκερ κι η Παναγιά θα τον γιατρέψει;
Η κυβέρνηση αντί να επικαλείται την Μεγαλόχαρη, για να κάνει την δουλειά της, πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο Λαός θα ήθελε πολύ να μάθει γιατί επέμεναν στα παραμύθια της αναδιαπραγμάτευσης, όταν γνώριζαν ότι ήταν ανέφικτος στόχος. Ο Λαός θα θέλει πολύ να μάθει γιατί θα πρέπει να καθυστερήσουν πάλι οι εισροές στο δημόσιο ταμείο από τη φοροδιαφυγή και την διαφθορά, γιατί δεν κλείνουν οι «τρύπες» από αυτά τα μεγάλα νούμερα, αλλά θα κληθεί πάλι να βάλει το χέρι στη τσέπη ο μισθωτός κι ο συνταξιούχους, να δώσει όχι από το περίσσευμα αλλά από εκείνα που δεν έχει.;
Η Παναγία δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι της αδυναμίας χάραξης πολιτικής. Η Παναγία δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι πολιτικής αβουλίας και ατολμίας. Δεν θα μας οδηγήσει εκείνη σε χρεοκοπία από δικές της λανθασμένες ενέργειες.
Συν Παναγιά και χείρα κίνει. .κ. κ. Σαμαρά και Αβραμόπουλε

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

H απίστευτη ελαφρότητα του Spiegel


Ο Αλέξης Τσίπρας, ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στην Ευρώπη!(Εντάξει,  ο δεύτερος πιο επικίνδυνος) … Αυτή τη φορά το Spiegel ξεπέρασε τα όρια. Και αυτό όχι γιατί το δημοσίευμα μπορεί να θεωρηθεί υβριστικό, αλλά γιατί είναι υπερβολικό και άκαιρο.
Ο Αλέξης Τσίπρας, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος μαζί του, έχει αναδειχθεί σε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο ελληνικό κοινοβούλιο. Έχει χρησιμοποιήσει σίγουρα συνθήματα για να χαϊδέψει αυτιά, υποστηρίζει (ή καλύτερα ως ένα σημείο υποστήριζε) ότι η Ελλάδα μπορεί να υπαναχωρήσει στις δεσμεύσεις της, αφού οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να την αποπέμψουν από το ευρώ, αλλά δεν είναι και ο Μπιλ Λάντεν..
Στην ίδια λίστα, ο Μπερλουσκόνι και η Λε Πεν…. Ο λαϊκιστής και η ακροδεξιά….
Αυτός ο σχεδόν ανομοιογενής κατάλογος, αφού καθένας από τους μετέχοντες βρίσκεται εκεί για άλλο λόγο, κάνει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί το λόγο του δημοσιεύματος.
Κατά τα φαινόμενα, οι Γερμανοί έχουν βρει ένα τρόπο, διά των ΜΜΕ τους, να ανεβάσουν τον Τσίπρα στην κυβέρνηση. Με το μπαράζ των αρνητικών δημοσιευμάτων λειτουργούν συσπειρωτικά  για τους «φίλους» και «οπαδούς» του ΣΥΡΙΖΑ και του αρχηγού του, ενώ σαφώς του φτιάχνουν κι ένα προφίλ, αρνητικό ίσως, ηγετικό σίγουρα.
Θα μπορούσαν να είναι οι διαφημιστές του…. Γιατί και η αρνητική προβολή είναι προβολή… δεν κοστίζει αλλά μένει στη συνείδηση του πολίτη….
Με την ρευστή κατάσταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ΕΕ δεν μπορούμε να προεξοφλήσουμε το αύριο… Η ρήξη, η διάσπαση …η ενοποίηση; Και οι λαϊκοί μύθοι, οι μύθοι που εύκολα μετατρέπονται σε πραγματικότητα.  Η αλήθεια και το ψέμα δεν μπορούν  να ξεχωρίσουν, το γνωρίζουν καλά αυτό οι εμπνευστές της προπαγάνδας.  
Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η μέχρι σήμερα στάση του ΣΥΡΙΖΑ δεν απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ως προμελετημένο έγκλημα εναντίον της εθνικής οικονομίας. Με απίστευτη διγλωσσία κατηγορεί  την κυβέρνηση και τις άλλες δυνάμεις ότι θα κάνουν κάτι το οποίο ο ίδιος υποστήριζε ότι θα έκανε, φτάνοντας να αποκαλέσει τον Σαμαρά «πρωθυπουργό της δραχμής»  … Η άνοδος του, στηριγμένη –εκτός των άλλων- σε πρακτικές που δεν κολακεύουν την Αριστερά, με «αγανακτισμένους» πολίτες και προπηλακισμούς πολιτικών είχε ως αποτέλεσμα να τον προσεταιριστούν πολλά παρασιτικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας. Η «υπόσχεση» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει κόμμα εξουσίας έφερε στους κόλπους του από ακραίους αριστεριστές ως εκπροσώπους κρατικοδίαιτων συντεχνιών, που μυρίστηκαν την εξουσία.
Δημοσιεύματα όμως , τύπου Spiegel, αντί να αποδομούν, ενισχύουν την εικόνα του Τσίπρα. Η όποια σκιαγράφηση του, οφείλει να είναι με κριτήρια πολιτικά, κι όχι απλοϊκά και υπεραπλουστευμένα. 

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Η μέρα που άλλαξε τον κόσμο


Συμπληρώνονται  67 χρόνια από τα πυρηνικά ολοκαυτώματα σε Χιροσίμα, στις 6 Αυγούστου 1945 και Ναγκασάκι στις 9 Αυγούστου 1945. Η ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.  Οδήγησε στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με την παράδοση της Ιαπωνίας, άνευ όρων, λίγες μέρες αργότερα. Ο τρόμος που προκάλεσε ακόμα στις ΗΠΑ, οι οποίες την έριξαν, αναδείχτηκε σύμβολο υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και του πυρηνικού αφοπλισμού.
Ο βομβαρδισμός της Χιροσίμα από τις ΗΠΑ στις 6 Αυγούστου 1945, ωρα 8.15 όπως δείχνει το σταματημένο ρολόι στο Μουσείο Ειρήνης της Χιροσίμα, η πρώτη πολεμική πυρηνική επίθεση της Ιστορίας. Η βόμβα ήταν τύπου ουρανίου 235, η οποία είχε λάβει το προσωνύμιο "Little Boy" (αγοράκι) στο κέντρο συναρμολόγησης και δοκιμών Αλαμογκόρντο. Τα αποτελέσματα της έκρηξης υποστηρίχθηκε ότι δεν ήταν γνωστά εκ των προτέρων, μια και τέτοιου τύπου βόμβα δεν είχε δοκιμαστεί, όπως η βόμβα πλουτωνίου, που ακολούθησε, αλλά υπάρχουν μαρτυρίες που ανατρέπουν την επίσημη άποψη. Τη ρίψη της έκανε ο συνταγματάρχης Πολ Τίμπετς, κυβερνήτης ενός αεροσκάφους Β29 της Αεροπορίας Στρατού, στο οποίο είχε δώσει το όνομα της μητέρας του, "Ένολα Γκαίυ". Το αεροπλάνο υπέστη ισχυρή ανατάραξη με την έκρηξη της βόμβας, παρά το γεγονός ότι απείχε ήδη 18 περίπου χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης. Υπολογίζεται ότι επιτόπου φονεύθηκαν περίπου 70.000 άτομα, οι περισσότεροι άμαχοι. Πολύ περισσότεροι πέθαναν αργότερα ή έπαθαν σημαντικές βλάβες στην υγεία τους λόγω της ραδιενέργειας. Από την πόλη διασώθηκε μόνον ο περίφημος θόλος (ο οποίος ήταν φτιαγμένος από μπετόν) και ο σκελετός του κτιρίου που τον στήριζε. Πριν την έκρηξη αυτό ήταν το κτίριο που στέγαζε την "Εμπορική Έκθεση της Περιφέρειας της Χιροσίμα". Ο θόλος υπάρχει και σήμερα, όπως ακριβώς απέμεινε μετά την έκρηξη, και είναι από τα διατηρητέα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1945, οι Αμερικανικές δυνάμεις έριξαν τη δεύτερη (και τελευταία πυρηνική βόμβα εναντίον ανθρώπων) στο Ναγκασάκι. Αυτή ήταν άλλου τύπου και χρησιμοποιούσε ως γόμωση το πλουτώνιο και είχε λάβει το προσωνύμιο "Fat Man" (ο χοντρός) στο εργαστήριο κατασκευής της. Αρχικός στόχος ήταν η ιαπωνική πόλη Κοκούρα (Kokura), επειδή όμως το νησί Κιουσού, στο οποίο βρίσκεται, ήταν καλυμμένο από πυκνή ομίχλη, ο επικεφαλής της αποστολής ταγματάρχης Σουέινι, ακολουθώντας το σχέδιο, υποχρεώθηκε να στραφεί στον "αναπληρωματικό" στόχο, την πόλη του Ναγκασάκι. Η έκρηξη ήταν ακόμη σφοδρότερη από την προηγούμενη και σχεδόν διέλυσε το αεροπλάνο του Σουέινι, το οποίο μόλις που πρόλαβε να προσγειωθεί στην βάση της Οκινάβα. Ωστόσο, λόγω της γεωγραφικής θέσης του Ναγκασάκι, τα αποτελέσματά της στο έδαφος ήταν λιγότερο καταστροφικά από αυτά της Χιροσίμα. Ωστόσο, οι συνέπειες της ραδιενέργειας δεν ήταν λιγότερες από αυτές της προηγούμενης βόμβας.
Οι δύο αυτές ρίψεις έγιναν με προσωπική απόφαση του τότε Προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. Για να πραγματοποιηθούν, ο διοικητής της μοίρας της Αεροπορίας Στρατού Σπατζ, στην οποία ανήκαν τα αεροσκάφη, ζήτησε έγγραφη τη διαταγή από την πολιτική ηγεσία "αρνούμενος να σκοτώσει ίσως 100.000 άτομα με προφορικές μόνον εντολές". Η διαταγή πράγματι του στάλθηκε εγγράφως με τις υπογραφές του Υπουργού Εσωτερικών Τζορτζ Μάρσαλ και του Υπουργού Στρατιωτικών Χένρι Στίμσον. Η τελική, ωστόσο, απόφαση, σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, έπρεπε να ληφθεί μόνον από τον Πρόεδρο, ο οποίος και την έλαβε, με την αιτιολογία ότι οι ρίψεις αυτές θα έφερναν γρήγορο τέλος στον πόλεμο στο θέατρο του Ειρηνικού και ότι τα θύματα από τις βόμβες θα ήταν λιγότερα από τις απώλειες σε μια ενδεχόμενη απόβαση στην Ιαπωνία ή από τη συνέχιση του πολέμου. Η εκτίμηση αυτή, όμως, έχει ισχυρά αμφισβητηθεί και υποστηρίζεται η άποψη ότι η ρίψη των ατομικών βομβών ήταν μια επίδειξη δύναμης από τις ΗΠΑ προς τον υπόλοιπο κόσμο και κυρίως προς τη Σοβιετική Ένωση. Δύο από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τελέστηκαν εν ψυχρώ και χωρίς καμία στρατιωτική και ηθική νομιμοποίηση, δεδομένου ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ήδη κριθεί και η παράδοση της Ιαπωνίας ήταν ζήτημα χρόνου. Αυτό που είχε ως αποτέλεσμα ήταν να προλειάνει το έδαφος για την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου.
Ο αρχικός αριθμός των θυμάτων που πέθαναν ακαριαία από τη ρίψη των βομβών υπολογίζεται σε περίπου 70.000 στη Χιροσίμα και 40.000 στο Ναγκασάκι. Όμως οι ολέθριες συνέπειες της πυρηνικής ακτινοβολίας τους επόμενους τέσσερις μήνες αύξησαν τον αριθμό των νεκρών σε 90,000-166,000 στη Χιροσίμα και 80.000 στο Ναγκασάκι. Μέχρι το 1950 ο απολογισμός των θυμάτων είχε φτάσει τα 200.000 θύματα.
Παρόλα τα θύματα, οι διεθνείς αντιδράσεις ήταν λίγες και υπήρξαν πανηγυρισμοί για την αποτελεσματικότητα των πυρηνικών , καθώς ακολούθησε η (εκ των προτέρων βέβαιη) παράδοση της Ιαπωνίας. Στην Ευρώπη υπήρξε μόνο ένας γνωστός διανοούμενος, ο Αλμπέρ Καμί, που καταδίκασε την ενέργεια: «Μας κάνουν γνωστό εν μέσω ενθουσιωδών σχολίων ότι οποιαδήποτε πόλη μεσαίου μεγέθους μπορεί να ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά από μια βόμβα μεγάλη όσο μια μπάλα ποδοσφαίρου. Αμερικανικές, αγγλικές και γαλλικές εφημερίδες επιδίδονται σε περίτεχνες εκθέσεις ιδεών για το μέλλον, το παρελθόν, τους εφευρέτες. Μιλούν για το κόστος, τον ειρηνικό προσανατολισμό και τα πολεμικά αποτελέσματα, τις πολιτικές συνέπειες ακόμα και για τον ανεξάρτητο χαρακτήρα της ατομικής βόμβας. Συνοψίζουμε σε μια φράση: Ο μηχανικός πολιτισμός κατόρθωσε να φθάσει στον έσχατο βαθμό αγριότητας. Στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, θα χρειαστεί να επιλέξουμε τη συλλογική αυτοκτονία ή την ευφυή χρήση των επιστημονικών κατακτήσεων... Μπροστά στις τρομακτικές προοπτικές που ανοίγονται στην ανθρωπότητα, αντιλαμβανόμαστε ακόμα καλύτερα ότι η ειρήνη είναι η μόνη μάχη που αξίζει τον κόπο να δοθεί. Δεν πρόκειται πια για μια παράκληση, αλλά για μια εντολή που πρέπει να ανεβεί από τους λαούς στις κυβερνήσεις. Είναι η εντολή να επιλέξουν οριστικά την κόλαση ή τη λογική».
Οι δυο βόμβες είχαν κατασκευαστεί στα πλαίσια του Σχεδίου Μανχάταν, του αμερικανικού προγράμματος για την κατασκευή ατομικής βόμβας. Το πρόγραμμα ήταν σε λειτουργία όταν έπεσαν οι βόμβες και είχε και άλλες σχεδόν έτοιμες, στα τελευταία στάδια συναρμολόγησης. Υπήρξε η πρόταση από αμερικανούς επιτελείς να εκτελεστούν κι άλλοι ατομικοί βομβαρδισμοί της Ιαπωνίας• είναι άγνωστο όμως αν κάτι τέτοιο τελικά θα συνέβαινε, καθώς η Ιαπωνία τελικά παραδόθηκε στους συμμάχους στις 15 Αυγούστου 1945, δυο μέρες πριν την ολοκλήρωση της κατασκευής της επόμενης βόμβας.
Ο μεγάλος μας συγγραφέας, ο Αντώνης Σαμαράκης περιέγραψε άριστα την εποχή μετά τη ρίψη της πυρηνικής βόμβας: «Η εποχή μας, η ζωή μας ολόκληρη είναι εμποτισμένη με Χιροσίμα. Καταυγάζονται από την εφιαλτική, θανατερή λάμψη της έκρηξης της 6ης Αυγούστου 1945. Δεν είναι μια κάποια χρονολογία. Άρχισε τότε μια νέα εξ’ υπαρχής χρονολόγηση της πορείας της ανθρωπότητας. Τόσο σημαδιακή είναι η 6η Αυγούστου 1945, ώστε το από αιώνες καθιερωμένο μ.Χ.= μετά Χριστόν να το νιώθουμε τώρα να σημαίνει 'μετά Χιροσίμα' και το π.Χ. = προ Χριστού να σημαίνει 'προ Χιροσίμα'».

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η αντίσταση στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου


Το 1936 ο Γεώργιος Παπανδρέου συνεργάζεται με το Δημοκρατικό Συνασπισμό, που απαρτίζεται από τα κόμματα των Παπαναστασίου και Καφαντάρη. Στη Βουλή αρνείται την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μεταξά και δικαιώνεται όταν στις 4 Αυγούστου ο Ιωάννης Μεταξάς επιβάλλει δικτατορικά ένα ανελεύθερο καθεστώς σύμφωνα με τα φασιστικά πρότυπα της Ευρώπης.
O Aνδρέας Παπανδρέου δεν έμεινε αδρανής απέναντι στην δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά.  Το πρωί της 4ης Αυγούστου βγαίνοντας να πάρει εφημερίδα, βρήκε σην πλατεία του Ψυχικού ένα μικρό πλήθος συγκεντρωμένο μπροστά στην προκήρυξη που ανήγγελλε το πραξικόπημα. Την ξεκόλλησε και την ξέσχισε σε κομμάτια. Τον συνέλαβαν σχεδόν αμέσως, και όταν τον άφησαν ελεύθερο ορκίστηκε να δουλέψει μέρα νύχτα για να πέσει η δικτατορία.
Ο Ανδρέας τότε έχει εγγραφεί για να παρακολουθήσει την τελευταία τάξη στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τις ελεύθερες ώρες του ασχολιόταν με την κοινωνιολογία και έκανε συλλογή βιβλίων και άρθρων πάνω στην Φιλοσοφία και την Κοινωνιολογία.
Τον Αύγουστο του 1937 ο Γεώργιος Παπανδρέου κάνει συναντήσεις με στόχο την ανατροπή του δικτάτορα Μεταξά. Τελικά, συνυπογράφει προκήρυξη κατά του καθεστώτος με αποτέλεσμα να εξοριστεί κατ’ αρχήν στα Κύθηρα και μετά στην Άνδρο. Ο Ανδρέας είναι πλέον φοιτητής Νομικής. Ήταν η εποχή που είχε αρχίσει να μελετά τον Τρότσκι, αλλά παρόλη την μαγεία που ασκούσαν επάνω του τα κείμενα του, δεν μπόρεσε να αποδεχθεί το δόγμα του. Όμως, διατήρησε μεγάλο σεβασμό για τους ανθρώπους που γνώρισε σε αυτό το περιβάλλον. Τον Γρηγορίου, τον Πουλιόπουλο, τον Βουρσούκη και τον «δάσκαλο» Γιαννακό. Δεν μπορούσε να δεχθεί τον «μυστικισμό» τους, αλλά συνεργάστηκε μαζί τους. Οργάνωσε μια αντιστασιακή ομάδα και δούλεψε μαζί με τους τροτσκιστές σε κοινό μέτωπο, αλλά τελικά, το καθεστώς τους ανακάλυψε και συνελήφθησαν.
Του είχαν γίνει πολλές προειδοποιήσεις πως η Ασφάλεια του Μανιαδάκη τον παρακολουθούσε κι ο κλοιός γινόταν ολοένα στενότερος γύρω τους, αλλά ήταν απολύτως βέβαιος πως είχε λάβει τα μέτρα του και πως η ενδεχόμενη σύλληψη του δεν θα αποκάλυπτε τίποτε. Το βράδυ που τον συνέλαβαν, ο ίδιος χαρακτήρισε τη στάση του «αλαζονική και άφοβη», καθώς η νιότη και η πίστη πως τα ίχνη του είχαν καλά καλυφθεί, του έδιναν ένα αίσθημα ασφάλειας και δύναμης.
Η στάση του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν μάλλον αναμενόμενη, αφού από τα πρώτα χρόνια της ζωής του βίωνε τις φυλακίσεις και τις εκτοπίσεις, με τις οποίες «επιβραβευόταν» για τις ιδέες και τις θέσεις του ο πατέρας του, Γεώργιος, ενώ η ηλικία του ενίσχυε τον ρομαντισμό μιας ηρωικής σύλληψης. Βέβαια, όταν για πρώτη φορά βρέθηκε στην αίθουσα τον ανακρίσεων, κατάλαβε ότι θα έπρεπε να επιστρατεύσει όλες του τις δυνάμεις για να μη λυγίσει. Του παρουσίασαν το προπαγανδιστικό υλικό που είχαν βρει στο διαμέρισμα του στην Αθήνα και κατάλαβε ότι είχε αποκαλυφθεί. Η απειρία του σε παρόμοιες καταστάσεις τον είχε οδηγήσει στη σύλληψη. Η Ασφάλεια παρακολουθούσε τον εξόριστο στην Άνδρο, πατέρα του και έτσι όταν εκείνος έστειλε ένα τηλεγράφημα στον φίλο και συνεργάτη του Μίδη, ο οποίος έμεινε στο διαμέρισμα του Ανδρέα, θεώρησαν ότι επρόκειτο για κάποιο κρυπτογραφημένο μήνυμα και τελικά ανακάλυψαν τα σημειωματάρια και το υποτυπώδες τυπογραφείο που είχε στήσει ο Ανδρέας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου υποστήριξε ότι προσπάθησε να πάρει πάνω του όλη την ευθύνη και να απαλλάξει τους άλλους, λέγοντας ότι ήταν απλοί φίλοι τους οποίους προσπαθούσε ανεπιτυχώς να προσηλυτίσει στην τροτσκιστική οργάνωση του Πουλιόπουλου.
Μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία είναι αυτή του Δ. Γιαννακού, του αξιωματικού της Ασφάλειας επί Μεταξά, ο οποίος είχε ανακρίνει τον Ανδρέα. «Διεπιστώθη ούτω ότι ιθύνων νους της οργανώσεως εις το Πανεπιστήμιον ήτο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ούτος εφέρετο ως αρχηγός των Τεταρτοδιεθνιστών της Νομικής αλλά ήτο πρώτος τη τάξει εις την όλην οργάνωσιν. ….. Ενώ η παρακολούθησις ευρίσκετο εν εξελίξει και κατεβάλλετο προσπάθεια να εντοπιστούν και άλλα στελέχη της οργανώσεως, το Τμήμα Πολιτικής Κινήσεως ετέθη επί τα ίχνη της οργανώσεως του Α. Παπανδρέου και προέβη εις συλλήψεις. Κατόπιν τούτου η Ειδική Ασφάλεια εξηναγκάσθη να τον συλλάβη….. παρέμεινεν επί τριήμερον εν πλήρει απομονώσει. Εστερήθη τροφής, ύδατος και οιασδήποτε επικοινωνίας μετα των οικείων του. Εδάρη ανηλεώς και του εδηλώθη ότι δεν επρόκειτο να εξέλθη των φυλακών ζων…. Καίτοι 19ετης ήτο κυριολεκτικώς αναίσθητος. Ελιποθύμα και τον συνέφερον με παγωμένο νερό, αλλά ούτε εγόγγυσεν, ούτε εδάκρυσεν. Μετά πάροδον τριών ημερών έσπασεν»
Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατηγορήθηκε από συντρόφους του ότι υπέγραψε δήλωση ότι «αποτάσσεται τον κομμουνισμό», ότι δεν επιθυμεί να στραφεί κατά του καθεστώτος αλλά και για το γεγονός των συλλήψεων από δική του ευθύνη. Πράγματι ο Καστοριάδης κατηγορούσε ευθέως τον Ανδρέα Παπανδρέου ως υπεύθυνο για τη σύλληψη όλων. Όμως, Μιμίκα Κρανάκη, που γνώριζε και τους δύο, υποστήριξε ότι δεν υπήρχε πολιτική ομάδα παρά μια μαθητική συντροφιά, όπου οι περισσότεροι συμπεριφέρονταν ως αρχηγίσκοι, αποδίδοντας την κόντρα σε ανταγωνισμό.
Πολλά έχουν γραφτεί για το θέμα αυτό και όλα αλληλοσυγκρουόμενα μια και οι πρωταγωνιστές διατήρησαν έντονο το πάθος για την εποχή και τις καταστάσεις εκείνες ως το τέλος, αφού οι φάκελοι εκείνοι της Ασφάλειας παρέμειναν και χρησιμοποιήθηκαν από τους Γερμανούς στην Κατοχή, αλλά και μετά την Απελευθέρωση στον Εμφύλιο.
Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε διηγηθεί ότι του είχαν σπάσει την μασέλα και τον είχαν χτυπήσει πολύ. Του έκαναν φάλαγγα αλλά δεν είχε σπάσει, γιατί σύμφωνα με την εμπειρία του, δεν είναι ευχάριστη η κατάσταση αλλά τη συνηθίζει κανείς. «Αν αντέξεις στις πρώτες φάσεις του μπορείς να αντέξεις πολύ παραπάνω. Εκεί είναι το κλειδί. Σαν ζώα ήμαστε εκεί στην Ειδική Ασφάλεια, στοιβαγμένοι… Τελικά χρησιμοποίησαν πολλά μέσα, πίεση στη μητέρα μου (ο πατέρας μου ήταν εξόριστος) και τέτοια να μας κάμψουν. Να μας κάμψουν όχι με την έννοια ότι θα καταθέταμε, αλλά θα δηλώναμε ότι δεν θα κάναμε τίποτε κατά του καθεστώτος κλπ. Και αυτό ήταν η γενική πρακτική της εποχής. Τότε λέγαμε λαθεμένη, αλλά δεν ήταν καθολική ….οι δε εφημερίδες της εποχής άμα τις διαβάσεις, ήταν γεμάτες με τέτοιες ανακοινώσεις όλων των οργανώσεων και των κομμάτων.»
Εκείνο που μπορεί να προσάψει κανείς στον Ανδρέα είναι ότι ήταν αφελής ή απρόσεκτος, αφού δεν ήταν εκπαιδευμένος στην παρανομία και είχε να αντιμετωπίσει τον ικανότατο και πανούργο Μανιαδάκη, ο οποίος είχε καταφέρει να διεισδύσει με τους ανθρώπους του σε πολλές «παράνομες» οργανώσεις.
Ο Ανδρέας γνώριζε τον Μανιαδάκη από τις άδειες που έπαιρνε για να επισκεφθεί τον εξόριστο πατέρα του. Μετά την αποφυλάκιση του, ο Ανδρέας Παπανδρέου, αποφάσισε να φύγει για τις ΗΠΑ, αφού δεν μπορούσε πια να δουλέψει κατά της δικτατορίας, γιατί ήταν σημαδεμένος από το καθεστώς. Το σοβαρό πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε διαβατήριο. Έπρεπε να πάρει άδεια από τον Μανιαδάκη, ο οποίος του έδωσε για 17 μέρες, γνωρίζοντας ότι με αυτή δεν μπορούσε να μείνει στις ΗΠΑ. Πράγματι, οι Αμερικανικές Αρχές δεν θα τον άφηναν να αποβιβαστεί αλλά έκανε μια αίτηση στις αρχές μεταναστεύσεως υποστηρίζοντας ότι ήταν πολιτικός εξόριστος και δεν ήθελε να επιστρέψει.

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

Η πορεία προς την 4η Αυγούστου 1936 και οι αγώνες του Γεωργίου Παπανδρέου για την Δημοκρατία

Το χρονικό διάστημα μέχρι την κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μεσοπόλεμος, ήταν για την Ελλάδα μια πολύ δύσκολη περίοδος κατά την οποία δοκιμάστηκαν οι δημοκρατικοί και κοινοβουλευτικοί θεσμοί. Στις εκλογές του 1932 ο Γεώργιος Παπανδρέου  επανεκλέχθηκε βουλευτής Λέσβου. Τον Ιανουάριο του 1933, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Τσαλδάρη, σχηματίστηκε «υπηρεσιακή» κυβέρνηση υπό τον Βενιζέλο, όπου ο Παπανδρέου υπηρέτησε στο υπουργείο Συγκοινωνιών.  Στις εκλογές της 5ης Μαρτίου παρά τη μικρή διαφορά ψήφων οι Αντιβενιζελικοί λόγω του εκλογικού νόμου, κατέλαβαν περισσότερες έδρες στη Βουλή. Το πρωί της επόμενης μέρας ο αντιστράτηγος Πλαστήρας προέβη σε ένα «αψυχολόγητο» στρατιωτικό κίνημα, καθώς πίστευε ότι θα κατέλυαν την Αβασίλευτη Δημοκρατία, το οποίο απέτυχε και ο ίδιος αναγκάστηκε να διαφύγει στο εξωτερικό. Το μένος του υπουργού στρατιωτικών της κυβέρνησης Τσαλδάρη, Κονδύλη, κατά των αξιωματικών που είχαν λάβει μέρος στο κίνημα ήταν εμφανές όταν κατέθεσε νομοσχέδιο με το οποίο έθετε “κατά την ανέλεγκτον αυτού κρίσιν” σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Τότε αντέδρασε ο Γεώργιος Παπανδρέου ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Φιλελευθέρων, κατηγορώντας τον ότι προετοίμαζε την κατάλυση των λαϊκών ελευθεριών. Η οξύτητα στα πολιτικά πάθη αναβίωσε. Φήμες διαδίδονταν σχετικά με ενδεχόμενη δολοφονία του Βενιζέλου. Τελικά, η απόπειρα που εκδηλώθηκε στις 6 Ιουνίου είχε ως αποτέλεσμα το σοβαρότατο κλονισμό των σχέσεων της κυβέρνησης με τη βενιζελική αντιπολίτευση, την παρακώλυση της εύρυθμης λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού αλλά και τη στρατιωτική οργάνωση των βενιζελικών προκειμένου να αποτρέψουν την παλινόρθωση του Γεωργίου Β΄.  

Την 1η Μαρτίου του 1935 εκδηλώθηκε βενιζελικό κίνημα, μετά την αποτυχία του οποίου ο Βενιζέλος αποχώρησε από την πολιτική σκηνή. Ο Παπανδρέου είχε ταχθεί ανοικτά κατά του οποιοδήποτε κινήματος έθετε σε κίνδυνο τη δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό και την πολιτική ομαλότητα και έτσι αυτονομήθηκε από τους βενιζελικούς και προχώρησε στη σύσταση του Δημοκρατικού Κόμματος, από τις τάξεις του οποίου κατήγγειλε τις μεθόδους του Κονδύλη για το πολιτειακό και την παλινόρθωση του Γεωργίου Β΄. Στις 28/3 δηλώνει: “Συνεπείς προς την γραμμήν μας υπεστηρίζαμεν ότι απέναντι των ευθυνών της κυβερνήσεως έπρεπε να χρησιμοποιηθούν μόνον πολιτικά μέσα, τα οποία προβλέπει το Πολίτευμα. Το βήμα της Βουλής, αι στήλαι του Τύπου, αι συγκεντρώσεις του Λαού και η διαφώτισις της κοινής γνώμης. Και ετονίσαμεν επανειλημμένως, με την ειλικρίνειαν και το πολιτικόν θάρρος το οποίον θέλομεν να χαρακτηρίζη την πολιτείαν μας, ότι τασσόμεθα αποφασιστικώς αντιμέτωποι προς πάσαν ανωμαλίαν οποθενδήποτε προερχόμενη, διότι, όπως επι λέξει ελέγομεν τότε: Θεωρούμεν την ανωμαλίαν με οιανδήποτε έκβασιν, συμφορά δια τον τόπον.” Για να προσθέσει: “…αι λαϊκαί ελευθερίαι έχουν ουσιαστικώς καταλυθεί και ότι βαδίζομεν πλέον προς βίαιαν επιβολήν της Παλινορθώσεως. Και υφίσταται μόνον το ζήτημα αν το πραξικόπημα πρόκειται να είναι συγκεκαλυμμένον ή απροκάλυπτον!” Στις 10/10  πραγματοποιήθηκε πραξικοπηματική ανατροπή του Τσαλδάρη. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ως ηγέτης του νεοϊδρυθέντος Δημοκρατικού Κόμματος κατάγγειλε το πραξικόπημα. Με παρόντες μόνο 82 βουλευτές καταλύθηκε η Ελληνική Δημοκρατία και αποκαταστάθηκε το καθεστώς της Βασιλείας. Ο Κονδύλης χρίζεται προσωρινά Αντιβασιλεύς. Ο Γεώργιος Παπανδρέου εξορίστηκε στην Μύκονο. “Το Πολιτειακόν  Δημοψήφισμα, κατ’ ουσίαν, έλαβε χώραν χθες, την 10ην Οκτωβρίου. Και απετέλεσεν θρίαμβον της Δημοκρατίας. Διότι ακριβώς, οι αντίπαλοι ομολόγησαν την ήττα των…Προς βίαιον βεβαίως και νόθον Δημοψήφισμα εβάδιζε με τον υποκρατικόν τρόπον της η προκάτοχος κυβέρνησις. Διεπιστώθει όμως τόσον ακαταμάχητος η δύναμις του αριθμού και του φρονήματος του Δημοκρατικού κόσμου, ώστε οι Βασιλόφρονες να καταληφθούν από δέος. Και η συνείδησις της ήττης τους οδήγησεν εις την απόγνωσιν του Κινήματος…Εναντίον της Τυραννίας αυτής, όλοι οι άνθρωποι, όσοι αγαπούν την Ελλάδα και την Ελευθερίαν, έχομεν υποχρέωσιν, με όλας τας δυνάμεις και με όλα τα μέσα, να παλαίσωμεν!…Αλλά η πάλη ούτε επιτρέπεται να αναμείνη την 3ην Νοεμβρίου, κατά την οποίαν προκειται να διεξαχθή η πανήγυρις του εμπαιγμού του Λαού, ούτε πρόκειται να λήξη με την παρέλευσιν αυτής. Η πάλη του Λαού αρχίζει από την ημέραν της επιβολής της Δουλείας και δεν ημπορή να λήξη παρά μόνον με την συντριβήν και τον ενταφιασμόν της Τυραννίας…” 
Ο Γεώργιος αμνηστεύτηκε με την παλινόρθωση και στις εκλογές του 1936 συνεργάστηκε με τους Παπαναστασίου και Καφαντάρη στο Δημοκρατικό Συνασπισμό, εξασφαλίζοντας δέκα έδρες στη Βουλή. Όμως, οι συνθήκες στο διεθνή χώρο προμήνυαν δραματικές εξελίξεις, καθώς στην Ευρώπη είχαν αρχίσει να επικρατούν τα ναζιστικά –φασιστικά καθεστώτα. Ο Βασιλιάς Γεώργιος με τον στενό του συνεργάτη Ι. Μεταξά είχαν αρχίσει να προετοιμάζουν το έδαφος για μια νέα δικτατορία. Έτσι μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Κ. Δεμερτζή, ο Μεταξάς ανέλαβε με ανορθόδοξο- αντικοινοβουλευτικό τρόπο την εξουσία. Κατά τη διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στη Βουλή, παρότι το κόμμα των Φιλελευθέρων έδωσε την ψήφο του, ο Γεώργιος Παπανδρέου αρνήθηκε, καταγγέλλοντας τη στήριξη της Κυβέρνησης από τα μεγάλα κόμματα, χαρακτηρίζοντάς την αντικοινοβουλευτική και ανώμαλη, και προειδοποίησε ότι θα οδηγούσε σε παρακμή τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς της χώρας. Η αγόρευσή του στη Βουλή ήταν μιά καταγγελία στο σαθρό πολιτικό σύστημα της εποχής:

“…Αλλά η άρνησις της ψήφου μας προς την Κυβέρνησιν δεν αφορά μόνον την ανώμαλον και γένεσιν και σύνθεσιν της. Επιθυμώμεν να έχη την έννοιαν της διαμαρτυρίας εναντίον των μεγάλων κομμάτων της Συνελεύσεως τα οποία περιεβλήθησαν με την ευρείαν εμπιστοσύνην του Ελληνικού Λαού και εν τούτοις δεν κατόρθωσαν να εκπληρώσουν την κυρίαν αποστολήν και τον λόγον της υπάρξεως των ο οποίος συνίσταται εις την κατοχύρωσιν της κανονικής λειτουργίας του Πολιτεύματος και την δημιουργίαν κοινοβουλευτικής κυβερνήσεως εκ των κόλπων των. Ενώ κατόρθωσαν, δυστυχώς, εντελώς το αντίθετον: Να στηρίξουν μίαν κυβέρνησιν την οποίαν οι ίδιοι ομολογούν αντικοινοβουλευτικήν και ανώμαλον, να εμφανίσουν εις κατάστασιν παρακμής τους κοινοβουλευτικούς μας θεσμούς και να θερμάνουν τοιουτοτρόπως προς ωρίμανσιν τους κινδύνους των λαϊκών ελευθεριών.”

Πράγματι λίγο αργότερα ο Μεταξάς θα προχωρήσει στην επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Το Μάιο του 1937 ο Παπανδρέου συνυπέγραψε διακήρυξη κατά του καθεστώτος μαζί με τους Σοφούλη, Καφαντάρη, Τσαλδάρη, Ράλλη, Στεφανόπουλο, Πεσματζόγλου και Μυλωνά ενώ, τον Αύγουστο συναντήθηκε  στο σπίτι του μουσουργού Σκλάβου, με τους Πέτρο Ράλλη, Βασ. Σαγιά, Αντ. Λιβιεράτο και τον αρχηγό του Πολιτικού Οίκου του Βασιλέως, Θ. Αγγελόπουλο με στόχο την ανατροπή του δικτάτορα Μεταξά.
Το 1938 μετά από προκήρυξη του εναντίον της δικτατορίας, ο Γεώργιος Παπανδρέου εξορίζεται κατ’ αρχήν στα Κύθηρα και μετά στην Άνδρο. Μάλιστα, ο δικτάτορας είχε καταγράψει στο ημερολόγιο του: «… Σοφούλης και Παπανδρέου θέλουν να εξακολουθήσουν, έβγαλαν σήμερα μίαν απάντησιν υβριστικήν. Λοιπόν, Παπανδρέου, εστάλη μακριά….».