Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Δίχως προδότη, κάστρο δεν πατιέται


Ένα νέο βιβλίο ήρθε να ταράξει τα νερά, που δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ήταν και ιδιαίτερα γαλήνια. Το "Ημερολόγιο Κρίσης"  του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, Φρανσουά Μπαρουάν, περιγράφει το παρασκήνιο της δραματικής σύσκεψης του περασμένου Νοεμβρίου στις Κάννες και αξιολογεί τον ...... πολιτικό θάνατο του Γιώργου Παπανδρέου. Η πρόσκληση Παπανδρέου στις Κάννες, μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, αποτελούσε για τον ίδιο ευκαιρία να εξηγήσει εκ του σύνεγγυς στους εταίρους την εκρηκτική κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα, η οποία βρισκόταν στα όρια της αποσταθεροποίησης και της δημοκρατικής εκτροπής. Όμως, το τότε πανίσχυρο δίδυμο, Νικολά Σαρκοζί και Άνγκελα Μέρκελ, είχαν μάλλον εξοργιστεί με τις δημοκρατικές ευαισθησίες του Έλληνα πρωθυπουργού και αποφάσισαν, σύμφωνα και με τον Μπαρουάν, το πολιτικό τέλος του Παπανδρέου.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας περιγράφει μέσα στο βιβλίο, σε δραματικούς τόνους πως μέσα σε δύο ημέρες -2 και 3 Νοεμβρίου 2011 – ο Γιώργος Παπανδρέου κατέρρευσε πολιτικά.
«Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις για το δημοψήφισμα. Η συζήτηση διαρκεί δύο ώρες χωρές διακοπή με την ένταση να είναι στα ύψη. Η Μέρκελ κάθεται απέναντι στον Παπανδρέου. Αριστερά της Μέρκελ και απέναντι στον Ομπάμα, ο Σαρκοζί. Δεξιά της Καγκελαρίου, ο Σόιμπλε. Αριστερά του Σαρκοζί, ο Ζιπέ. Κι αριστερά του Ζιπέ, εγώ.
Το κλίμα είναι βαρύ και ξεκινάει ένα μπρα ντε φερ με τον Παπανδρέου, ο οποίος συνοδεύεται από τον υπουργό του των Οικονομικών. «Σ' το λέμε ξεκάθαρα, εάν κάνεις δημοψήφισμα δεν υπάρχει σχέδιο σωτηρίας» λέει ο Σαρκοζί στον Ελληνα Πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Με παγωμένο βλέμμα, η Μέρκελ επαναλαμβάνει στον Έλληνα Πρωθυπουργό το ίδιο πράγμα, με πολύ αποφασιστικό τρόπο. Είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος. Η ένταση ανεβαίνει κι άλλο. Ο Σαρκοζί τού επαναλαμβάνει τους όρους μας σε στυλ τελεσιγράφου. Ο Παπανδρέου ιδρώνει, αντιστέκεται, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει.
Ο Ομπάμα παρατηρεί τη σκηνή, ακούσει προσεκτικά. Μερικές φορές συνοψίζει τα πράγματα, ηρεμεί το παιχνίδι όταν η ένταση ανεβαίνει. Ο Παπανδρέου παίζει την καριέρα του. Ιδρώνει όλο και πιο πολύ, ταλαντεύεται από τις αρχικές του θέσεις, έπειτα καταρρέει. Στο τέλος δεν έχει άλλη επιλογή: αναγκάζεται να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά του ευρώ. Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να ξεφύγει από αυτό το ερώτημα, υποβάλλοντας το στον λαό του. Είμαι παρών στον πολιτικό θάνατο σε ζωντανή μετάδοση. Έπειτα από δύο ώρες αντιπαράθεσης, παραδίδει τα όπλα....
...Ακολουθεί η σειρά του Μπερλουσκόνι... δεν θα αντέξει για πολύ. Παπανδρέου, Μπερλουσκόνι, δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν. Είμαστε σε καιρό ειρήνης. Δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν κάτω από διεθνή πίεση».
Η μαρτυρία του Γάλλου αξιωματούχου δεν κομίζει γλαύκαν εις Αθήνας, αλλά επιβεβαιώνει από την ψύχραιμη ματιά ενός τρίτου, την κορύφωση του γνωστού δράματος.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Παπανδρέου είναι ουσιαστικά, μόνος εναντίον όλων-πλην του ευγενικά ουδέτερου Ομπάμα. Ο υπουργός του επί των Οικονομικών δεν είναι στήριγμα, περιμένει να διαδεχθεί τον αρχηγό, να έχει καλές σχέσεις με αυτούς που εχει απέναντί του και...τελικά να καρπωθεί όλα τα θετικά των διαπραγματεύσεων, επιρρίπτοντας με την βοήθεια των μεγιστάνων του Τύπου και των λοιπών που λυμαίνονται χρόνια το δημόσιο χρήμα στον Παπανδρέου όλα τα αρνητικά και τα λάθη. Κανείς δεν μίλησε για την απαράδεκτη παρέμβαση στα εσωτερικά. Κανείς δεν μίλησε για την δημοκρατική έκφραση του Λαού, η οποία δεν είναι μόνο η εκλογική διαδικασία.
Οι πονηριές και οι προδοσίες οφείλονται αποκλειστικά σε έλλειψη ικανότητας, είπε ο Ροσφουκώ. Και αυτό πια γίνεται όλο και πιο φανερό.
Γίναμε όλοι μάρτυρες του πολιτικού "θανάτου" του Παπανδρέου, ο οποίος προτίμησε το δρόμο της απόσυρσης, από το να θέσει τη χώρα σε κίνδυνο. Ο ίδιος είναι ήσυχος ότι αγωνίστηκε με όλο του το πάθος για την πατρίδα του, έτσι όπως έμαθε από την οικογένεια του, να είναι αφοσιωμένος στο καθήκον του, για την δημοκρατία και την Ελλάδα. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, αλλάξαμε κυβερνήσεις, έγινα δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Η Μέρκελ δίνει συγχαρητήρια για το έργο....Παπανδρέου, η κυβέρνηση των τριών λαμβάνει (;) μέτρα σκληρότερα από όσα είχε προαναγγείλει ο Παπανδρέου...ζούμε τον αργό θάνατο της χώρας...Και όλα αυτά γιατί..."ο μεν δειλός της πατρίδος, ο δε φιλόδοξος της πατρώας ουσίας εστί προδότης", είπε ο Σωκράτης ....

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Το τηλεγράφημα

Με την ευκαιρία της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, της έναρξης του ελληνοιταλικού πολέμου (επίσημης- γιατί ανεπίσημα είχε ξεκινήσει από τον τορπιλισμό της Έλλης τον δεκαπενταύγουστο), ακούγονται πολλά σχετικά με τον Ιωάννη Μεταξά και τη στάση του. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Μεταξάς ήταν ακραιφνής βασιλικός, που φλέρταρε με τα φασιστικά πρότυπα. Ως ιδεολογική τάση, ο φασισμός στην Ελλάδα του 1936 δεν είχε ερείσματα. Το καθεστώς ήταν δικτατορικό και είχε μπολιαστεί με στοιχεία οργάνωσης από τον φασισμό. Παρόλα αυτά και παρά το θαυμασμό του για την Γερμανία, ο Μεταξάς δεν τόλμησε, αλλά και ιστορικά δεν αποδεικνύεται ότι ήθελε, να συμπορευτεί με τον Άξονα. Ο,τι και να πιστεύει κανείς για τον Μεταξά, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. Όλος σχεδόν, ο πολιτικός -φιλελεύθερος- κόσμος βρισκόταν σε εξορία και οι κομμουνιστές σε φυλακές. Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε αντιταχθεί τόσο στο να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης στην αντικοινοβουλευτική άνοδο του Μεταξά, όσο και στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου με υπόγειες διαβουλεύσεις για την μεθόδευση της πτώσης του. Ο εκτοπισμός του ήταν φυσική συνέπεια της δράσης του.
Όμως, τον Οκτώβριο του 1940, μόλις ξέσπασε ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος, ο Γεώργιος Παπανδρέου με τηλεγράφημα του προς τον Μεταξά, παραμερίζοντας τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές του με το καθεστώς, έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση της Πατρίδας.

«Κύριε Πρόεδρε,
 Είμαι βαθύτατα συγκινημένος από την σημερινήν απόφασιν της Ελλάδος να επαναλάβη εναντίον των Βαρβάρων το θαύμα του Μαραθώνος.
Πιστεύω ακραδάντως, οτι ο αγών θα είναι νικηφόρος.
Αλλά και πιστεύω ακόμη, οτι η ηρωϊκή απόφασις του Εθνους, λαμβανομένη εις μίαν κρίσιμον καμπήν του παγκοσμίου πολέμου, κατα την οποίαν πολλαί αποφάσεις φαίνονται μετέωροι, είναι προωρισμένη ν’ ασκήση απαφασιστικήν επίδρασιν ακόμη και δια την τελικήν αυτού έκβασιν, δια την οριστικήν επικράτησιν του Ανθρωπισμού και της Ελευθερίας.
Ο Αγών είναι ιερός και πρόκειται να κρίνη, δια μακρούς αιώνας του μέλλοντος, την τύχην του Εθνους. Κάτω από την σημαίαν του οφείλουν να ταχθούν όλοι ανεξαιρέτως οι Ελληνες.
Θέτω τον εαυτόν μου εις την διάθεσιν της Πατρίδος διά πάσαν υπηρεσίαν.
Μετά τιμής
Γ. Παπανδρέου»

Τελικά, θα επιστρέψει από την εξορία στο σπίτι του στην Αθήνα τον Νοέμβριο. Όμως, ο Παπανδρέου δεν ήταν ο μόνος τότε που κινήθηκε με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Και ο  Ν. Ζαχαριάδης από τα κρατητήρια των φυλακών της Κέρκυρας στέλνει επιστολή:



"Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος, πού θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός τής Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι  Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθικοαπελευθερωτικού αγώνα. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα.. Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά., όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξένη ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας ".

Η στάση αυτή του Ζαχαριάδη τόνωσε την ομοψυχία των Ελλήνων, άλλωστε εκείνη την εποχή η θέση της Σοβιετικής Ένωσης για τον ελληνο-ϊταλικό πόλεμο ήταν διφορούμενη. Ενώ, το σοβιετο-γερμανικό Σύμφωνο Μολότοφ Ρίμπερντοφ δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που είχαν ταχθεί κατά του Άξονα. Παρά την κριτική που έχει γίνει στο γράμμα του Ζαχαριάδη, ο ίδιος ο Γρηγόρης Φαράκος αργότερα, θα παραδεχθεί ότι τη γραμμή αυτή, την οποία ακολούθησε το ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής, θα ήταν καλό να την ακολουθούσε ακόμα πιο σταθερά και μόνιμα. 
Η εθνική ομοψυχία που εκφράστηκε είτε από τον αστό, αντιβασιλικό, φιλελεύθερο Παπανδρέου, είτε από τους κομμουνιστές συνέβαλε στη τόνωση του λαϊκού αισθήματος, έδωσε ένα δυναμισμό για τον αγώνα της Ελλάδας. Με την δική του στάση ο Μεταξάς δεν εξιλεώθηκε για το πολιτικό του παρελθόν, αλλά σίγουρα εκφράζοντας το λαϊκό αίσθημα με την άρνησή του στον Ιταλό πρέσβη, ανέτρεψε το αρνητικό γι εκείνον κλίμα. Απόδειξη αυτού είναι ότι στην κηδεία του Μεταξά παραβρέθηκε πλήθος κόσμου ακόμα και "ακραίοι" πολιτικοί αντίπαλοι όπως ο Φαράκος.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

H Ε.Κ και η απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων....

Διατηρούσα πάντα μια διστακτικότητα και μια καχυποψία για όλα τα σενάρια που ήθελαν την χώρα να "γλυτώνει" από την κρίση με την καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτό όχι γιατί θεωρούσα άνευ ουσίας την διεκδίκηση, αλλά επειδή πιστεύω ότι αυτού του είδους τα εγχειρήματα απαιτούν εθνικό σχεδιασμό και εθνική στρατηγική ενιαία από τον πολιτικό κόσμο και τα κόμματα. Και αυτό από το οποίο πάσχει τούτη η χώρα είναι η χάραξη κοινής εθνικής στρατηγικής.
Αλλά ξαφνικά, μέσα στο χάος των αρχείων και των αποκομμάτων, πέφτει στα χέρια μου το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ της 21ης Οκτωβρίου 1966: "Και ο δρ. Ραινχαρτ βεβεοί Η ΕΡΕ ΠΑΡΗΤΗΘΗ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ ΕΚ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ"
Η εφημερίδα παρουσιάζει ένα ιστορικό των προσπαθειών της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου για να πετύχει ικανοποιητική ρύθμιση, αλλά οι "αποστάτες" δεν τόλμησαν να δώσουν συνέχεια στην υπόθεση. Ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης των αποστατών, Τούμπας διέψευσε διαρροές που ήθελαν τον Ανδρέα Παπανδρέου να έχει προβεί σε παραίτηση από την αξίωση του κατοχικού χρέους. Την υπόθεση έσπευσε να ξεκαθαρίσει ο έγκριτος δημοσιογράφος Βάσος Μαθιόπουλος, που ήταν εγκατεστημένος στη Βόννη. Παραθέτουμε την άκρως ενδιαφέρουσα ανταπόκρισή του: "Επειδή υπήρξα μάρτυς κι παρηκολούθησα εκ του σύνεγγυς τα όσα πράγματι συνέβησαν σχετικώς με το δάνειον της κατοχής και τας ενεργείας της κυβερνήσεως της Ενώσεως Κέντρου δια την ρύθμισιν τούτου προς όφελος της εθνικής οικονομίας, αισθάνομαι ηθικήν και επαγγελματικήν υποχρέωσιν να λύσω σήμερον την σιωπήν μου, διότι διεπίστωσα οτι επεχειρήθη ένας αδιαμφισβήτητος τίτλος της Κυβερνήσεως της Ενώσεως Κέντρου να " αξιοποιηθή" κατά εντελώς αντίστροφον τρόπον. Μεταδίδω εν πρώτοις σημερινήν δήλωσιν του δόκτορος Ράινχαρτ, πρώην γενικού διευθυντού του γερμανικού υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και νυν προϊσταμένου του υποκαταστήματος της Ελληνικής Τραπέζης Βιομηχανικής Αναπτύξεως εν Κολωνία:
" Όπως έγραψα εις επιστολήν  μου προς τον τότε Πρόεδρον της Ελληνικής Κυβερνήσεως κ. Γ. Παπανδρέου, τον Οκτώβριον του 1964 και του ανέφερα και προφορικώς κατά την επίσκεψιν μου εις Αθήνας, ως προσκεκλημένου του Ιδρύματος οικονομικών ερευνών, τον Δεκέμβριον του έτους εκείνου, κατά τα διαπραγματεύσεις που προηγήθησαν της συμφωνίας περί χορηγήσεως διακρατικού γερμανικού δανείου προς την Ελλάδα το 1958, η τότε ελληνική κυβέρνησις παρητήθη προφορικώς των κατοχικών απαιτήσεων της Ελλάδος". Ο κ. Ράινχαρτ  προσέθεσεν ότι ο κ. Γεώργ. Παπανδρέου κατά την συνάντησίν του εκείνην εις Αθήνας, του εδήλωσεν ότι "η Ελληνική Κυβέρνησις θεωρεί το θέμα ανοικτόν και επισκεπτόμενος ο ίδιος την Ομοσπονδιακήν Γερμανίαν, θα το θέση επί υψηλού επιπέδου παρά τω Καγκελλαρίω Ερχαρτ. Ως απεσταλμένον του όμως, δια προκαταρκτικάς συνεννοήσεις επί του θέματος τούτου, θα αποστείλη εις την Βόννην τον κ. Α. Παπανδρέου. Ούτος, ελθών ενταύθα, ενήργησεν καθ' όσον γνωρίζω, συμφώνως προς τας οδηγίας του τότε Έλληνος Πρωθυπουργού".
Άλλη μια φορά από τα γεγονότα αποδεικνύεται ότι το κατεστημένο διαστρεβλώνει τα δεδομένα και προσπαθεί να δημιουργήσει μια στρεβλή εικόνα για τους Παπανδρέου, προφανώς γιατί δεν "χωρούν" στα κουστούμια της οικονομικής ολιγαρχίας,  ντόπιας ή ξένης και δεν κάνουν συμβιβασμούς.

Το μήλο......


Να κληθεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετά την ακρόαση στο σώμα του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, γνωστή για τις μακροσκελείς ερωτήσεις-τοποθετήσεις και τον "οξύ" τόνο κατά τις συνεδριάσεις στην Ολομέλεια ή στις Επιτροπές υποστήριξε, ότι από την ακρόαση του Παπακωνσταντίνου προέκυψαν νέα στοιχεία, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε για την ύπαρξη της λίστας και το γεγονός ότι ήταν στην κατοχή του πρώην υπουργού.
H Κωνσταντοπούλου κατάφερε να μετατρέψει την επιτροπή θεσμών σε αίθουσα δικαστηρίου αφού επί μια ώρα έθετε με καταιγιστικό τρόπο πάνω από 100 ερωτήματα στον πρώην υπουργό Οικονομικών γεγονός που φόρτισε την ατμόσφαιρα και σε ορισμένα σημεία έφτασε τον πρώην υπουργό στα όρια του. Ο τρόπος της βουλευτού σε όλη τη διάρκεια της εξέτασης άφηνε υπονοούμενα ότι ο πρώην υπουργός λειτούργησε με δόλο για να καλύψει κάποιους. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή εκείνος ξέσπασε «Με εγκαλείτε ότι επιχείρησα να καλύψω κόσμο. Κανείς δεν μου έχει κάνει μέχρι σήμερα αυτή την καταγγελία. Σήμερα βρίσκομαι σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από ότι όταν μπήκα στην πολιτική . Δεν έχω off shore δεν έχω βγάλει χρήματα στο εξωτερικό, δεν έχω λογαριασμούς σε τράπεζες μόνο δάνεια έχω και δεν σας επιτρέπω». Η κατήγορος βέβαια, δεν πτοήθηκε, αναγκάζοντας τον πρόεδρο της Επιτροπής, Αναστάσιο Νεράτζης να παρέμβει. «Κυρία Κωνσταντοπουλου επιτέλους θέλετε να σας βλέπουν συνεχώς όταν μεταδίδεται η συνεδρίαση γι' αυτό μιλάτε και διακόπτετε;».
Οι συνεχείς παρεμβάσεις της Κωνσταντοπουλου ακόμα και όταν ρωτούσαν και άλλοι βουλευτές ανάγκασε τον κατά γενική ομολογία πράο, Παπακωνσταντινου, να φωνάξει «φτάνει έλεος πια κυρία μου».

Η άμεση αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού θύμισε ότι αποτελεί πάγια θέση του ότι απαιτείται να ληφθούν άμεσα αποφάσεις για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και τον έλεγχο των φορολογικών παραδείσων, αφού εκτός των οικονομικών εγκλημάτων που διαπράττονται, οι πολίτες όχι μόνο στερούνται σημαντικών πόρων αλλά και καλούνται να καλύψουν το έλλειμμα στους προϋπολογισμούς. Ο Γιώργος Παπανδρέου υποστήριξε άλλη μιά φορά τη θέση του ότι μοναδικό μέλημα του ήταν και είναι η μάχη για τη σωτηρία και την αλλαγή της χώρας, σε αντίθεση με όσους σήμερα ασκούν απαράδεκτη κριτική και μάλιστα εκ του ασφαλούς και αποκάλεσε την προσπάθεια ορισμένων, να καταστήσουν τη γνωστή σαν “λίστα Λαγκάρντ” αντικείμενο συναντήσεων του με εκπροσώπους τραπεζών, προιόν μιας επιχείρησης "προκειμένου οι αυτονόητες δραστηριότητες ενός Πρωθυπουργού να καταστούν αντικείμενο μιας ανυπόστατης σεναριολογίας, με στόχο την επίτευξη πολιτικών εντυπώσεων και την μικροκομματική εκμετάλλευση".
Η μαχητική βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ όπως όλοι γνωρίζουν είναι κόρη του πρώην προέδρου του ΣΥΝ, Νικου Κωνσταντόπουλου, ενός εκ των λάβρων κατηγόρων του Ανδρέα Παπανδρέου στην δίκη για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Φαίνεται ότι η διάδοχός του, στο νομικό γραφείο και τα βουλευτικά έδρανα -προς το παρόν- έχει την ίδια ζέση, τον ίδιο ενθουσιασμό, το ίδιο πάθος να (κατα) "δικάσει" έναν Παπανδρέου.
Φυσικά, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η ίδια με την υποψηφιότητά της είχε ξεσηκώσει αντιδράσεις από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά το τμήμα γυναικών για τρεις λόγους. Πρώτον, ότι δεν μπορεί να καταδικάζουν ως κόμμα την οικογενειοκρατία και να προωθούν την υποψηφιότητα κάποιας που δεν έχει καμία πολιτική ή κοινωνική δράση, απλώς και μόνο επειδή είναι κόρη του πρώην προέδρου. Επίσης, η Κωσταντοπούλου ήταν δικηγόρος υπεράσπισης ενός αποδεδειγμένα βιαστή 4 τουριστριών. Τόσο η ανάληψη της υπόθεσης όσο και η τακτική κωλυσιεργίας που ακολούθησε (συνεχείς αναβολές με τα θύματα να αναγκάζονται να έρχονται στην Ελλάδα από το εξωτερικό) δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνάδει με την πολιτική και την επαγγελματική ηθική που θα πρέπει να έχει ένας υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Και το τελευταίο αλλά διόλου ασήμαντο  ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ και πατέρας της βουλευτού υπήρξε για ένα διάστημα πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός  που σημαίνει ότι έχει άμεση επαφή με την οικογένεια Βαρδινογιάννη. Αυτό το στοιχείο έρχεται σε διάσταση από τα όσα υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπαράθεση του για την μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης και του μεγάλου κεφαλαίου.

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Της Επανιδρύσεως το ανάγνωσμα...

Από μέρες ακούγονται φήμες για εισήγηση που φέρεται να έχει στα χέρια του ο Σαμαράς, η οποία έχει ως αντικείμενο την "επανίδρυση" της ΝΔ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες η πρόταση αφορά τη διάλυση του κόμματος της Ν.Δ και την ανασύστασή του με άλλο όνομα, ώστε να καλύπτει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα από τη Δεξιά ως την Κεντροαριστερά.
Με το ΠΑΣΟΚ να παρουσιάζεται δημοσκοπικά συρρικνωμένο και σε αποσύνθεση, ο Αντώνης Σαμαράς θα επιχειρήσει να συγκροτήσει έναν μεγάλο πόλο στον χώρο της Κεντροδεξιάς στον οποίο θα απορροφήσει και κορυφαία στελέχη του, που τώρα εμφανίζονται να βρίσκονται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος. Με δεδομένο ότι η ΝΔ έχασε προ πολλού την ιδεολογική πρωτοκαθεδρία και με το χώρο της να λεηλατείται  από την Χρυσή Αυγή και τους ΑΝ.ΕΛ, θα οδηγούσε στην εμφάνιση ενός νέου φορέα,  ο οποίος θα έχει έντονο τον "πατριωτισμό".
Έτσι, ένα νέο κόμμα που το όνομά του θα είναι Λαϊκό Κόμμα ή Εθνικό Πατριωτικό Μέτωπο ή Κεντροδεξιός Πατριωτικός Συναγερμός, έχει στόχο να λειτουργήσει ως ανάχωμα στον ΣΥΡΙΖΑ και θα βασιστεί στον κεντρικό κορμό της ΝΔ. Ο Σαμαράς ιδιωτικά μιλά -όπως λένε- για «αποτυχημένο πολιτικό σύστημα» και οραματίζεται μια μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη στην οποία θα υπάρξει χώρος και για κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος , η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης κ.α. Στο νέο κόμμα αυτό θα μπορούν να μετέχουν και βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων, οι οποίοι έχουν βολιδοσκοπηθεί.

Την πρακτική αυτή είχε ακολουθήσει ο ιδρυτής της Ν.Δ Κων/νος Καραμανλής, όταν διαδέχθηκε τον Παπάγο το 1955, διαλύοντας τον Ελληνικό Συναγερμό και σχηματίζοντας την ΕΡΕ. Ο Ελληνικός Συναγερμός, που ήταν βασικά μετεξέλιξη της αντιβενιζελικής παράταξης, συστάθηκε από το στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο και εκπροσωπούσε τα νέα μεσαία αστικά στρώματα.  Η επιλογή του Καραμανλή ήταν για τους περισσότερους έκπληξη, αφού προηγούνταν οι δυο αντιπρόεδροι του «Ελληνικού Συναγερμού» Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Στέφανος Στεφανόπουλος. Οι στόχοι της πρώτης κυβέρνησης Καραμανλή ήταν η επίλυση του Κυπριακού, ο εκσυγχρονισμός της εθνικής οικονομίας και η αναμόρφωση του δημοσίου βίου της χώρας, αλλά πριν καταπιαστεί με την επίτευξη των στόχων αυτών, αποφάσισε να ενισχύσει τη θέση του στο χώρο της Δεξιάς τελειώνοντας με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους και κατόρθωσε να κυριαρχήσει τόσο στο χώρο της Δεξιάς, όσο και στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας για οκτώ περίπου χρόνια. Επίσης, το 1974 δεν συνέχισε με την "αμαρτωλή" ΕΡΕ και ίδρυσε την Ν.Δ,  γιατί πίστευε ότι πρέπει να".. απαιτηθή η επαγρύπνησις αλλά και η συσπείρωσις του λαού σε ισχυρούς πολιτικούς σχηματισμούς, ικανούς να προστατεύσουν την δημοκρατία, όχι μόνον από τον κομμουνισμό και φασισμό, αλλά και από τα αίτια που προκάλεσαν στο παρελθόν την πτώση της...". Ενώ, το 1977 ο Καραμανλής έκανε ένα μεγάλο άνοιγμα στο κέντρο προκειμένου να απορροφήσει την ΕΔΗΚ, υπό την απειλή της ανόδου του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Σαμαράς αν και πέτυχε το στόχο του να αναρριχηθεί στην εξουσία, όχι μόνο δεν απορρίπτει αυτά τα σενάρια ανασύστασης, αλλά αντίθετα πιστεύει ότι η συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ επιβάλλει την ανάληψη σχετικής πρωτοβουλίας, η οποία τοποθετείται από ορισμένους στις αρχές του επόμενου έτους. Την ίδια άποψη συμμερίζονται και αρκετοί στη ΝΔ, όπως οι Χατζηδάκης, Αρβανιτόπουλος, η Μπακογιάννη, ο Μητσοτάκης, ο Σπηλιωτόπουλος, που βλέπουν με καλό μάτι την συνύπαρξη με τον Λοβέρδο ή τον Χρυσοχοίδη.
Πολλοί υποστήριξαν ότι και η συνέντευξη Πάγκαλου όπου εξέφρασε την άποψη « Όλοι μαζί με τον Σαμαρά, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος», είναι ο προάγγελος μιας τέτοιας κίνησης. Βέβαια, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ είπε και ότι ο Σαμαράς μέχρι στιγμής "δημιουργεί ελάχιστες αφορμές για κριτική". Μα τι κριτική να ασκήσει κανείς σε μια κυβέρνηση απραξίας. Από την εποχή που το ΠΑΣΟΚ έφερνε το ένα νομοσχέδιο πίσω από το άλλο, θαρρείς κι έπρεπε να αλλάξει τα πάντα μέσα σε δύο χρόνια, περάσαμε στην εποχή των ισχών αγελάδων.
Από την δική του πλευρά, ένας άλλος από την ομάδα των πρωτοκλασάτων, ο Ανδρέας Λοβέρδος, υποστήριξε ότι «η χώρα χρειάζεται ένα ριζοσπαστικό-ανατρεπτικό, ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα» και μάλιστα «χωρίς καθυστερήσεις, περιστροφές, αναστολές». Εμφανώς χολωμένος με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και την στέρηση υπουργικού θώκου, ο Λοβέρδος, ως σύγχρονος Ιούδας, μπροστά στο φόβο της "εξαφάνισης του από το πολιτικό σκηνικό, αποφάσισε να μην δοκιμάσει τις δυνάμεις του με τις κομματικές διαδικασίες και προτιμά την αποδόμηση του κόμματος που τον ανέδειξε.

Τελευταίος αλλά καθόλου λιγότερο σημαντικός, ο "αδιάβαστος" Χρυσοχοϊδης, παρόλο που αρχικά έδειξε ότι θα επιχειρήσει την συμπόρευση με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ανασκευάζει και αυτός από το φόβο της πολιτικής αφάνειας και θέτει θέμα ηγεσίας με σαφέστατο τρόπο, υποστηρίζοντας ότι ο πρόεδρος του, Ευάγγελος Βενιζέλος είναι εγκλωβισμένος στα αρχικά του λάθη και στα αρχικά του στρατηγικά αδιέξοδα. Έτσι, ζήτησε τη δημιουργία ενός κόμματος κεντροαριστερής κατεύθυνσης με την αναδιάταξη όλων των "συστημικών" αστικών δυνάμεων που θέλουν την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη. Βέβαια, μίλησε για την προσπάθεια αυτή μέσα από το ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι με τη σημερινή του μορφή του γιατί αυτή το εξαϋλώνει και επισήμανε ότι θα επιδιώξει μια συνεννόηση μέσα στο χώρο του Κινήματος με την επιστροφή όλων εκείνων των δυνάμεων που έφυγαν είτε προς τον ΣΥΡΙΖΑ,είτε προς τη Νέα Δημοκρατία.
Είναι βέβαιο, ότι στην Ελλάδα της κρίσης και των Μνημονίων τα κόμματα θα περάσουν από συμπληγάδες και πρέπει να πείσουν πια την ελληνική κοινωνία για το ρόλο και το πρόγραμμά τους. Το ΠΑΣΟΚ που ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της διαχείρισης της κρίσης είναι αυτό που δέχεται και θα δεχθεί το μεγαλύτερο κλυδωνισμό. Τα κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς θα θελήσουν μα πάρουν μέρος από το διαμελισμό των ιματίων του. Από την άλλη και η ΝΔ, η οποία έστρεψε την προσοχή της στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, άφησε χώρο στη Χρυσή Αυγή και τους ΑΝ.ΕΛ.
Οι ανακατατάξεις στα κόμματα μετά την ψήφιση των μέτρων πρέπει να θεωρούνται ότι έχουν ήδη οριστικοποιηθεί. Η σύσταση νέου φορέα, η ανασύσταση ή όπως αλλιώς ονομάζεται για τη συντήρηση των υφιστάμενου οικονομικού συστήματος δεν είναι κάτι που αφορά την ελληνική κοινωνία, την καθημερινότητα του πολίτη σήμερα. Είναι απαίτηση, όμως από χρόνια, του ισχύοντος επιχειρηματικού-εκδοτικού κατεστημένου της χώρας, για όσους μπορούν να ανακαλέσουν στην μνήμη τους ακόμα και το όνομα της πάλαι ποτέ ισχυρής κυρίας των ολυμπιακών αγώνων να φιγουράρει σε πρωτοσέλιδα σενάρια νέου κόμματος με όλους τους "φερέλπιδες" της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.




Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Τα καθαρά χέρια


"Αυτή και μόνο είναι η ρίζα από όπου ξεπετιέται ένας τύραννος: όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά είναι ο προστάτης" Πλάτων


Ο επικεφαλής της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος δεν δίστασε να χαιρετίσει ναζιστικά, μιλώντας στη νεολαία του κόμματός του, υποστηρίζοντας ότι μπορεί «καμιά φορά» τα μέλη του κόμματος του να χαιρετούν κατ' αυτόν τον τρόπο, «αλλά έχουν καθαρά χέρια» γιατί δεν έχουν κλέψει.

Με τον αέρα που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, που ανεβάζουν την Χρυσή Αυγή σε τρίτο κόμμα στη Βουλή, δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι «Μας είπανε ναζί, μία, δύο, δέκα. Δεν μας είπανε όμως ποτέ κλέφτες. Αυτά τα χέρια μπορεί καμιά φορά να χαιρετάνε έτσι [ναζιστικά] αλλά είναι καθαρά χέρια. Δεν είναι βρώμικα, δεν έχουν κλέψει».
Οι δηλώσεις του προκάλεσαν την "εύλογη"αντίδραση των κομμάτων, που μίλησαν για κρίση και μνήμη σε ένα αμνήμονα λαό. Σε ένα λαό που επαναστατεί από τη σιγουριά του καναπέ και βγαίνει στους δρόμους μόνο όταν κάποιοι μπροστάρηδες τον "ενεργοποιήσουν". Ένα λαό που στο ξέσπασμα της κρίσης δεν κάνει μια "παύση"για αυτοκριτική αλλά μεταθέτει ευθύνες και πλάθει σενάρια συνωμοσίας από κακόβουλους ξένους. Άλλωστε όπως έλεγε ο Montesquieu, η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία.

Το σύστημα της μεταπολίτευσης που τόσο δαιμονοποιήθηκε τελευταία, είχε μια αγωνιστική δυναμική του "αντι-", η οποία υποτιμήθηκε κάτω από το βάρος των δεινών για τα οποία ενοχοποιήθηκε η γενιά των αγωνιστών της. Επιπλέον, το πολίτευμα με την καθιέρωση της δημοκρατίας, της ομαλότητας, της σταθερότητας δεν φοβόταν κλυδωνισμούς και δεν "οπλίστηκε" με όλα όσα έπρεπε για να αντιμετωπίσει την εμφάνιση και την εξέλιξη φασιστικού τύπου ομάδων-κομμάτων.
Τον τελευταίο καιρό, μέσα στην παραζάλη από τα αλλεπάλληλα κρούσματα βίας μιλούμε για την Βαϊμάρη και αντιλαμβανόμαστε τις ομοιότητες στο πως μια κοινωνία που περνά βαθιά κρίση, επιχειρώντας να αποφύγει τα χειρότερα, επιλέγει τα χείριστα. Επιλέγει τα "καθαρά χέρια" από την υποτιθέμενη κλεψιά, αλλά βουτηγμένα στο αίμα από τα μούτρα κάποιων άτυχων μεταναστών. Δυστυχώς, δεν φαίνεται ότι η ελληνική κοινωνία θα είναι η εξαίρεση, καθώς το επικίνδυνο δεν είναι ο φασίστας, που αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος, αλλά εκείνος που τον ανέχεται και στην ουσία, με την αδράνεια του επικροτεί τις πράξεις του. Το πρόβλημα δεν είναι ο "χαιρετισμός" γιατί ο ο φασισμός δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα τελετουργικό. Ο φασισμός είναι βία. Ο φασισμός δεν είναι "εθνικισμός" με την έννοια του πατριωτισμού. Ο φασισμός είναι ύβρις προς τις ανθρώπινες αξίες.

Λίγες μέρες πριν από τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, οι δηλώσεις της Χρυσής Αυγής ότι «το εθνικό καθεστώς του Ιωάννου Μεταξά, που είπε "Όχι" στους ξένους εισβολείς και τους πολέμησε στην Πίνδο και την Μακεδονία το 1940-41, είχε καθιερώσει επισήμως τον χαιρετισμό με τεταμένη την δεξιά. Έτσι ακριβώς χαιρετούσαν τότε οι Έλληνες πατριώτες που έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία της πατρίδας μας», πέρα από το ότι είναι ανακριβές και ανιστόρητο αποτελεί προσβολή για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν στο μέτωπο και τις οικογένειές τους.
Ο πολιτικός και πνευματικός κόσμος αυτής της χώρας,  με "καθαρά μυαλά", οφείλει επιτέλους να αντιδράσει, ενωμένος ενάντια στην πόλωση και το διχασμό της κοινωνίας που έντεχνα καλλιεργείται, συστήνοντας ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο.






Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

18 Οκτώβρη 1981 και το ξεχασμένο ραντεβού με την Ιστορία

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ πέτυχαν την 18η Οκτωβρίου του 1981 περιφανή νίκη ενάντια στη Ν.Δ, και για πρώτη φορά ένα σοσιαλιστικό κόμμα στην Ελλάδα ανέβηκε στην εξουσία. Η εκλογική νίκη του 1981 συμπορεύτηκε με μια πάνδημη συμμετοχή σε ένα ατελείωτο πανηγύρι στους δρόμους, που δεν είχε να κάνει με τη νίκη ενός κόμματος, αλλά με τη νίκη του λαού, με μια νίκη ονείρων. Δεν ήταν μόνο το μεγάλο ποσοστό που συγκέντρωσε το ΠΑΣΟΚ, αλλά η παλλαϊκή συμμετοχή στο όνειρο της Αλλαγής.
Τα όνειρα του ελληνικού λαού είχαν βρει την έκφρασή τους στη ρητορική δυναμική του συνθήματος της «Αλλαγής» του Ανδρέα και ο εκείνος με τις κυβερνήσεις του δικαίωσε ένα μεγάλο μέρος αυτών των αιτημάτων με ένα καταιγισμό θεσμικών μεταρρυθμίσεων που έφεραν την Ελλάδα σε μια άλλη εποχή.

Στα κρίσιμα χρόνια που ακολούθησαν στην πρώτη θητεία του, ως πρωθυπουργός, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει τους τολμηρούς οραματισμούς του για μια Σοσιαλιστική Κοινωνία, κατάφερε όμως να ενεργοποιήσει τις δημιουργικές λαϊκές δυνάμεις, να διαπαιδαγωγήσει μια νέα γενιά πολιτικών στελεχών και να βάλει τα θεμέλια της μεγάλης Αλλαγής που είχε υποσχεθεί, πραγματοποιώντας βασικές μεταρρυθμιστικές πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις.
Από τις σημαντικότερες εκφράσεις της νέας πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η οριστική απελευθέρωση του  Έλληνα από τον φόβο του χωροφύλακα και τη μετεμφυλιακή ψύχωση, συνέβαλε στην ισοπολιτεία, με την κατάργηση των διακρίσεων και στεγανών εις βάρος της Αριστεράς, δικαίωσε επίσημα τους αγώνες και τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, άνοιξε νέους ορίζοντες στην μονόπλευρα-Δυτικά- προσανατολισμένη εξωτερική πολιτική, προπαγάνδισε και πειραματίστηκε με τη συμμετοχική δημοκρατία, λαϊκοποίησε τη διαχείριση της εξουσίας και συνέβαλε στην ανανέωση του πολιτικού προσωπείου, ενίσχυσε σημαντικά τα χαμηλά εισοδήματα και αναζωπύρωσε τις προσδοκίες του ελληνικού λαού για μια δικαιότερη κοινωνία.
Σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση κοινωνικής έκρηξης υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης και οι μνήμες του 1981 φαντάζουν ένα μακρινό όνειρο. Όμως, το ραντεβού του Ανδρέα Παπανδρέου με την Ιστορία έφερε την Ελλάδα,  την ελληνική κοινωνία στο δρόμο της ανάπτυξης. Πέτυχε πολλά, άλλαξε πολλά, εκσυγχρόνισε πολλά. Ο Ανδρέας άφησε πίσω του θεσμούς. Δημιούργησε κόμμα με μεγάλη εμπειρία και σημαντικά στελέχη. Και αν η μεταπολίτευση έμεινε ως μία περίοδος ομαλότητας για την ελληνική ιστορία, αυτό δεν οφείλεται στο '74, αλλά στο '81, όπου κρίθηκε και δοκιμάσθηκε η δυνατότητα για αλλαγή.
Ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ έβαλαν τα θεμέλια για μία Ελλάδα που πίστευε στον εαυτό της διεθνώς, μία χώρα που δεν φοβόταν πια να έχει φωνή.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου πέτυχε την Αλλαγή κυρίως γιατί είχε έμπνευση και έδωσε στο λαό να καταλάβει ότι πρέπει να ελπίζει, να αγωνίζεται, να μη λυγίζει, και ότι με έναν κατάλληλο πολιτικό φορέα μπορεί να κάνει μεγάλα πράγματα, να ζήσει το δικό του μεγαλείο.
Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε σε συνθήκες της «κατάρρευσης της δικτατορίας» ή «αλλαγής φρουράς», όπως αποκλήθηκε από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σήμερα, 31 χρόνια μετά από την θριαμβευτική του  άνοδο στην εξουσία, υπό συνθήκες κατάρρευσης σχεδόν όλου του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος και με την ελληνική κοινωνία να παρουσιάζει διαλυτικά φαινόμενα αποσύνθεσης, μπορεί να ανατρέξει στις καταστατικές αρχές του και να εμπνεύσει για την Ελλάδα μιας νέας εποχής.

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

18 Οκτωβρίου 1944-Η χαμένη ευκαιρία της μεταπολεμικής Ελλάδας


Ο Έλληνας πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, στις 18 Οκτωβρίου αποβιβάστηκε από το θρυλικό πλοίο «Αβέρωφ» στο λιμάνι του Αγίου Γεωργίου στο Κερατσίνι και με μια μεγαλειώδη σε ενθουσιασμό και συμμετοχή του λαού πορεία εισήλθε στην Αθήνα, όπου τελέστηκε ο επίσημος εορτασμός για την Απελευθέρωση από τις δυνάμεις κατοχής. Η Αθήνα είχε εκκενωθεί από τις δυνάμεις κατοχής μόλις στις 12 του μήνα.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου προσπάθησε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη και σημαντική στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας να πραγματώσει τα αιτήματα του Ελληνικού Λαού για Δημοκρατία, Ισοπολιτεία και Κοινωνικό Κράτος. Με ένα μνημειώδη λόγο στην πλατεία Συντάγματος, επιχείρησε να διαλύσει τα σύννεφα που σκίαζαν την αίσια έκβαση του αγώνα του λαού. Ήταν μια αγωνιώδης προσπάθεια να ανατρέψει την ιστορική προοπτική του αδελφικού αιματοκυλίσματος και υπήρξε πραγματικά μια μεγάλη ατυχία για την Ελλάδα που δεν κατόρθωσε τελικά να αξιοποιήσει αυτήν την ευκαιρία.
Με τη γαλανόλευκη να κυματίζει στην Ακρόπολη, μετά από τρεισήμισι χρόνια, ο Γεώργιος Παπανδρέου τόνισε στον ελληνικό λαό που πανηγύριζε, ότι αυτή υπήρξε μια νίκη όλων των Ελλήνων. Η Ελευθερία επανήλθε στην Αρχαία της Πατρίδα χάρη στην καθολική Αντίσταση του Ελληνικού Λαού, υποστήριξε και αυτή ήταν η πρώτη επίσημη αναγνώριση, της Ενιαίας Εθνικής Αντίστασης. Η συγκυρία θα το φέρει να αναγνωριστεί τελικά, επίσημα από το ελληνικό κράτος πολλά χρόνια αργότερα, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου γνώριζε ότι η χώρα βρισκόταν στο χείλος ενός εμφυλίου πολέμου, αλλά μπροστά στην παλλαϊκή εκείνη συγκέντρωση ήθελε να αισιοδοξεί ότι ο κίνδυνος  μπορούσε να ξεπεραστεί. Έξη υπουργοί της Κυβέρνησης του προέρχονταν από το ΕΑΜ και ο ίδιος ήταν διατεθειμένος να ξεπεράσει το παρελθόν, για να εξασφαλίσει το μέλλον για την Πατρίδα. Σκοπός της Κυβέρνησης του ήταν η Εθνική Απελευθέρωση και η Αποκατάσταση.
Το πρώτο σκέλος  είχε ήδη επιτευχθεί στην Κεντρική Ελλάδα και προχωρούσε στην Μακεδονία και τη Θράκη, όπου είχαν σταλεί εκπρόσωποι της Κυβέρνησης, για να φροντίσουν την εγκατάσταση των ελληνικών Αρχών. Η Κυβέρνηση και τα κόμματα που μετείχαν σε αυτή, και είχαν συνυπογράψει το Συμβόλαιο του Λιβάνου, δέχονταν ως περιεχόμενο του Εθνικού προγράμματος την πλήρη εθνική Αποκατάσταση και την πλήρη ασφάλεια των νέων συνόρων. Είναι σημαντικό ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι η Ελλάδα θα διεκδικούσε στο Συνέδριο της Ειρήνης πέρα από την προσάρτηση των Δωδεκανήσων και το θέμα της Βορείου Ηπείρου, ως αναπόσπαστου τμήματος της Ελλάδας και εκείνο της εγγύησης της ασφάλειας των ελληνικών συνόρων.
Η πρώτη μεταπολεμική Κυβέρνηση όμως, έπρεπε να μεριμνήσει και για την αποκατάσταση της κατεστραμμένη οικονομίας. Ο πρωθυπουργός προσπαθούσε να εξασφαλίσει την επαρκή βοήθεια από το εξωτερικό, κυρίως σε τρόφιμα και φάρμακα για να καλύψει τις πρώτες ανάγκες και να περάσει αμέσως μετά στην φάση της ανοικοδόμησης. Ο Παπανδρέου θεωρούσε ότι ήταν ευκαιρία να πραγματώσει τα σχέδια του για εκσυγχρονισμό και εξήγγειλε την πρόθεσή του να μην επανέλθει η Ελλάδα στα προπολεμικά δεδομένα αλλά να γίνει προσπάθεια για αύξηση του Εθνικού εισοδήματος, με την ταυτόχρονη δίκαιη κατανομή του.
«Το Ιδεώδες μας είναι να προγραμματίσωμεν συγχρόνως και την οικονομικήν ευημερίαν και την κοινωνικήν δικαιοσύνην», δήλωνε στο ενθουσιασμένο πλήθος που ήθελε να ξεχάσει τα σκληρά χρόνια της κατοχής και αγωνιούσε για το αύριο. Ενώ, απαντώντας στα συνθήματα της πλατείας για το Πολιτειακό διακήρυττε: «Πιστεύομεν εις την Λαοκρατίαν. Και Λαοκρατία δεν σημαίνει μόνον δικαίωμα ψήφου. Σημαίνει επίσης δικαίωμα ζωής, δικαίωμα πολιτισμού. Και ο λαός μας με τους απαράμιλλους αγώνας και τας σκληρότατας θυσίας του κατέκτησε το δικαίωμα να του ανήκει το Μέλλον. Νέος Κόσμος θα υψωθεί από τα ερείπια…».
Για να επιτευχθεί η Εθνική και η οικονομική αποκατάσταση, ήταν αναγκαίο να αποκατασταθούν οι κρατικές δομές, και ο Παπανδρέου εξήγγειλε ως στόχο της Κυβέρνησης Εθνικής Ένωσης την κατοχύρωση της τάξης, της προσωπικής ασφάλειας και της πολιτικής ελευθερίας, ακολουθώντας τις επιταγές του Συμβολαίου του Λιβάνου. Παράλληλα πολύ σημαντική ήταν και η προσπάθεια ανασύνταξης των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι οι Αγωνιστές της Αντίστασης θα τιμηθούν και θα πάρουν τις θέσεις τους στο αναδιοργανωμένο στράτευμα, αλλά αντίθετα με την πρακτική του παρελθόντος ο Στρατός θα έπρεπε πια να συνειδητοποιήσει ότι «δεν ανήκει ούτε σε πρόσωπα, ούτε σε κόμματα, αλλά μόνο στην Πατρίδα». Παράλληλα δε με την ανασύνταξη και των Σωμάτων Ασφαλείας, ο Παπανδρέου υποσχέθηκε και την εκκαθάρισή τους, ώστε να εμπνέουν εμπιστοσύνη στο λαό, να είναι πραγματικοί φρουροί της τάξης και της ασφάλειας των πολιτών και όχι υποχείρια των εκάστοτε σφετεριστών της εξουσίας.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου στην πρώτη του αυτή επικοινωνία με τον ελληνικό λαό μετά την απελευθέρωση από το στρατό κατοχής, στιγμάτισε και την κρίση της ηγεσίας, η οποία δεν κατάφερε να αποδειχθεί αντάξια του Λαού. Ο πνευματικός κόσμος, η ηγέτιδα τάξη, όπως την αποκαλούσε, προτίμησε - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - να μετατραπεί σε ένα είδος επαγγελματικού σωματείου για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της.
Ο Παπανδρέου είχε πλήρη συνείδηση ότι δεν θα μπορούσε να προχωρήσει χωρίς να ικανοποιήσει το λαϊκό αίτημα για κάθαρση - εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού, του στιγματισμού και της επιβολής κυρώσεων κατά των προδοτών της Πατρίδας, των εκμεταλλευτών της δυστυχίας του λαού. Συναισθανόμενος την ηθική συνείδηση των Ελλήνων δήλωνε έτοιμος να επιβάλει κυρώσεις στους συνεργάτες του εχθρού. Βέβαια, τα πράγματα θα περιπλακούν πολύ γρήγορα, καθώς αρκετοί συνεργάτες των Γερμανών μεταμορφώθηκαν σε συνεργάτες των Βρετανών και η Δικαιοσύνη που αποζητούσε ο Λαός δεν αποδόθηκε ποτέ…
Όμως, κύριο μέλημα του Παπανδρέου και της Κυβέρνησης του ήταν η αποκατάσταση της Λαϊκής Κυριαρχίας. Από την πλατεία Συντάγματος ξεκαθάρισε το σκοπό του να γίνει ο Λαός κυρίαρχος και να προχωρήσει στην διενέργεια Δημοψηφίσματος και εκλογών Συντακτικής Συνέλευσης, καθώς και ανάδειξης δημοτικών και κοινοτικών αρχόντων.
Ο Παπανδρέου γνώριζε πολύ καλά τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί λόγω του πολιτειακού στη χώρα και η θέση του για την Μοναρχία δεν είχε αλλάξει: «..δεν ημπορούμεν να προχωρούμεν με τα τεκμήρια του παλαιού παρελθόντος, τα οποία ευλόγως τίθενται υπό αμφισβήτησιν. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη νομιμότητος…».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε επίσης, προβλέψει τους σκοπέλους που θα συναντούσε. «Εξερχόμεθα από τον αγώνα πλήρεις από Δόξαν, Ερείπια και Διχόνοιαν», θα τονίσει στο λαό, σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να πείσει όλα τα μέρη, ότι ο μόνος τρόπος να επιτευχθούν οι στόχοι, να πραγματωθούν οι ελπίδες και τα όνειρα, όλα εκείνα για τα οποία έδωσαν το αίμα τους οι Έλληνες, είναι η Εθνική Ένωση.
Ο πρωθυπουργός ζητούσε πίστωση χρόνου, την αποδοχή και την συνεργασία όλων, έως ότου αποφανθεί η λαϊκή ετυμηγορία για το Πολίτευμα και την Κυβέρνηση της αρεσκείας της. Δυστυχώς δεν την είχε.  Οι προσπάθειες του για ειρηνική μετάβαση στην μεταπολεμική πολιτική ζωή απέβησαν άκαρπες  λόγω της καχυποψίας μεταξύ των ομάδων που είχαν στα χέρια τους τα όπλα, των ιδεολογικών μεταξύ τους διαφορών αλλά και των υποσχέσεων από ξένα κέντρα επιρροής για την εκπλήρωση των κρυφών πόθων τους για επικράτηση. Έτσι, με συνεχείς υπαναχωρήσεις του ΕΑΜ από τις συμφωνίες, με παράλληλες οξείες αντιπαραθέσεις και έντονες διακηρύξεις και δηλώσεις, δρομολογήθηκε η αποχώρηση των εαμικών υπουργών από την Κυβέρνηση την 1η Δεκέμβρη. Η Αθήνα ήταν ένα καζάνι που έβραζε. Στις 3 Δεκεμβρίου, η γενική απεργιακή κινητοποίηση την οποία είχε απαγορεύσει η κυβέρνηση, πνίγηκε στο αίμα, παρόλο που η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός –όπως αποδείχθηκε αργότερα- δεν είχε δώσει εντολή να χτυπηθούν οι απεργοί. Ο διευθυντής της Αστυνομίας, Άγγελος Έβερτ, έλαβε την εντολή από τον στρατιωτικό διοικητή, Σκόμπι.  Η χώρα ξεκίνησε ένα Γολγοθά, μια εκατόμβη αδελφικού αιματοκυλίσματος.  Ο Γεώργιος Παπανδρέου την ίδια μέρα ενημέρωσε τον βασιλιά Γεώργιο Β΄, που βρισκόταν στο Λονδίνο περιμένοντας το δημοψήφισμα, ότι πρόκειται να παραιτηθεί και υπέδειξε ως πρωθυπουργό τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Ο Βρετανός πρωθυπουργός όμως, διαφώνησε ριζικά με μια τέτοια εξέλιξη, τηλεγραφώντας στον πρεσβευτή του στην Αθήνα, Ρετζιναλ Λήπερ, να στηρίξει τον Παπανδρέου να μείνει στη θέση του, διαφορετικά, αν επιμείνει στην παραίτησή του να συλληφθεί μέχρι να σταματήσουν οι μάχες.
«Η εποχή που ο όχλος αποφάσιζε τι θα γίνει πέρασε» τόνιζε ο Τσόρτσιλ, μιλώντας έτσι για εκείνους για τους οποίους τρεισήμισι χρόνια πριν είχε πει ότι στο εξής «δε θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες». Η Αθήνα έπρεπε να θεωρηθεί πόλη κατεχόμενη.
Μάλιστα, η ραγδαίες εξελίξεις ανάγκασαν τον Τσόρτσιλ να έρθει στη Αθήνα στις 23 του μήνα –όπου συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον πρωθυπουργό. Την επόμενη κιόλας μέρα εξαπολύθηκε γενική επίθεση των βρετανικών δυνάμεων κατά των ανταρτών.  Στις 27 του μήνα, ο Παπανδρέου συμμετείχε σε ελληνοβρετανική διάσκεψη -στο Υπουργείο Εξωτερικών- για την εξομάλυνση της πολιτικής κρίσης. Στις 30 του μήνα διορίστηκε Αντιβασιλέας ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και ο Παπανδρέου υπέβαλε την παραίτησή του.
Η μεγάλη μεταπολεμική ευκαιρία για την χώρα να εκσυγχρονιστεί, να τερματίσει οριστικά το πολιτειακό και να ακολουθήσει την πορεία ανάπτυξης, χάθηκε μέσα στις στάχτες του εμφυλίου. Οι μετέπειτα γενιές στιγματισμένες από την αδελφοκτόνα διαμάχη θα βρουν, επιτέλους, την δικαίωση με την άνοδο στην εξουσία ενός άλλου Παπανδρέου, του Ανδρέα, ο οποίος θα αναγνωρίσει την Εθνική Αντίσταση.

Tα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

"Το άρχειν ήδιστον", είπε ο Αριστοτέλης και στην πολιτική δεν μπορεί να θεωρηθεί αθέμιτο να έχεις φιλοδοξίες. Όμως, οφείλεις να γνωρίζεις πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να ικανοποιήσεις αυτές σου τις φιλοδοξίες. Ο Αντώνης Σαμαράς, και όχι μόνο αυτός, απέδειξε ότι δεν γνωρίζει.. Όταν από το 2010 με την εκτόξευση του χρέους αντί να προσέλθει σε διάλογο και να βρει ένα κοινό τόπο συνεννόησης με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, επέλεξε το δρόμο της αδιαλλαξίας, το δρόμο της ρήξης, τα "Ζάππεια"".
 Η τέχνη της πολιτικής συνίσταται στο να ξέρεις πότε ακριβώς να χτυπήσεις τον αντίπαλό σου λιγάκι κάτω από τη ζώνη, έλεγε ο Konrad Adenauer. Ο Σαμαράς άδραξε την ευκαιρία να χτυπήσει τον αντίπαλό του, με γνώμονα το προσωπικό του συμφέρον, ούτε καν της παράταξής του, δεν συζητάμε για την χώρα. Προσποιήθηκε ότι είχε την λύση στο τσεπάκι, μια λύση που θα επανέφερε την χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης. Μία "μαγική" συνταγή. Μίλησε για προδοσίες, εθνικά εγκλήματα και ξένους που θέλουν να αγοράσουν την Ελλάδα. Εξέθρεψε όλους αυτούς που μετά σήκωσαν δικό τους μπαϊράκι επιτρέποντάς τους να δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία με σενάρια συνωμοσίας. Και πέτυχε το στόχο του-συνεπικουρούμενος από την εσωκομματική αμφισβήτηση του κυβερνητικού στρατοπέδου, την Αριστερά που έβλεπε ότι μπορούσε να αυξήσει τις δυνάμεις της από τους δυσαρεστημένους πολίτες και τα "φοβισμένα" κυβερνητικά στελέχη.
Σίγουρα η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του 2010 έκανε λάθη, με μεγαλύτερο ότι δεν εξήγησε στους πολίτες ακριβώς τι συμβαίνει και ποια βήματα έπρεπε να ακολουθηθούν, τι σήμαινε ΔΝΤ κλπ. Έκανε λάθη μη υπολογίζοντας τις αγκυλώσεις και τα νομικά προσκόμματα στις μεταρρυθμίσεις, ακόμα και για την συλλογή των εσόδων από την φοροδιαφυγή. Δεν έλαβε υπόψη την πολυνομία που καθηλώνει το κράτος με πολυδαίδαλες διαδικασίες, ακόμα κι αν έχει αποφασίσει να  κλείσει ή να συγχωνεύσει άμεσα ένα κρατικό φορέα.
Και εγένοντο εκλογές. Αλλά οι βάρβαροι παρέμειναν να ζητούν τα ίδια, και σήμερα ακόμα χειρότερα μέτρα, από τη νέα (συν;) κυβέρνηση. Κάθε ευνοϊκό κλίμα και προοπτική που είχε διαγραφεί με το PSI έχει χαθεί. Μήνες απραξίας για να διατηρηθούν δημοσκοπικά οι κυβερνώντες. Κανείς δεν τολμά να ψελλίσει την αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει (ανα) διαπραγμάτευση χωρίς την εφαρμογή μιας σειράς συμφωνηθέντων μέτρων αρχής γενομένης από μεταρρυθμίσεις όπως η πολυσυζητημένη διαφάνεια. Φυσικά και "αποκαλύφθηκε" ότι δεν υπάρχουν τα ισοδύναμα μέτρα που θα πάρει για να μην κοπούν άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, ούτε βέβαια, θα δώσει τις αυξήσεις στους χαμηλοσυνταξιούχους; Επίσης, οι φορολογικοί συντελεστές δεν πρόκειται να μειωθούν, το "χαράτσι" στα ακίνητα δεν θα καταργηθεί απλά θα μετονομαστεί και λοιπές μετέωρες υποσχέσεις, σε ένα ιδιότυπο "λεφτά υπάρχουν", για το οποίο είναι υπόλογος να υποστεί μεγαλύτερη κριτική από εκείνη που δέχθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου, αφού πλέον, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι "δεν γνώριζε". 
Η χώρα και ο λαός καταρρέουν υπό το βάρος της αβεβαιότητας περισσότερο παρά της ουσιαστικής επιβολής συγκεκριμένων μέτρων. Η πολιτική ασκείται πια δια της τηλεοράσεως με πολιτευτές, δημοσιογράφους και βουλευτές να αναλύουν και να υποστηρίζουν, ο καθένας τα δικά του. Στο μεταξύ, τα υποσιτισμένα παιδιά, οι άστεγοι, οι άνεργοι πληθαίνουν, όσο η κυβέρνηση και ο Σαμαράς σε ρόλο λογιστή. προσπαθεί να κόψει και να ράψει τα "αιωνίως" τελευταία μέτρα.
Και φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχθεί κανείς ότι έπρεπε να είχαν συγκροτήσει κοινό μέτωπο αντιμετώπισης της κρίσης από το 2010. Και φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχθεί κανείς ότι με τις κινήσεις τους επιβάρυναν τα περιθώρια διπλωματικών χειρισμών και ελιγμών, υπέρ του κοινωνικού κράτους. Και ότι πλέον, οι ελληνικές θέσεις και προτάσεις όπως ο Μηχανισμός Στήριξης και ο φόρος Tobin επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών που έγιναν αποδεκτές από την ΕΕ είναι αποτέλεσμα σκληρής διαπραγμάτευσης μιας κυβέρνησης και των ανθρώπων της που δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος.
Ελπίζω να με συγχωρήσει ο Μπίσμαρκ για τη συμπλήρωση στα λόγια του ότι, "οι μεγάλοι πολιτικοί ακούν πριν από τους άλλους το μακρινό χλιμίντρισμα των αλόγων της ιστορίας", για τους υπόλοιπους μένει, τουλάχιστον να μην τα αφήσουν να τους ποδοπατήσουν.


Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Θεατροκριτική, Βία και Χρυσή Αυγή

The confrontation by Vaggelis Ntousakis
Ένα θεατρικό έργο ήταν εκείνο που πυροδότησε την νέα έκρηξη για την προστασίας της ελληνοχριστιανικής αρετής του έθνους από την Χρυσή Αυγή. Για πρώτη -νομίζω- φορά ένα θεατρικό έργο στην Ελλάδα, που θέλει να αποτελεί μέρος της Ευρώπης, ανέβηκε υπό την προστασία των ΜΑΤ. Δεν μπαίνουμε φυσικά στη διαδικασία της κριτικής για την ουσία του έργου κι αν πράγματι, προκαλούσε το θρησκευτικό αίσθημα.
Η πραγματική πρόκληση ήταν στην αισθητική μας, από τους οργισμένους "βουλευτές" της Χρυσής Αυγής που παρέα με θρησκόληπτες μαυροφορεμένες και ιερωμένους έβριζαν χυδαία τους συντελεστές. Απορούσα πάντα, όταν άκουγα να χυδαιολογούν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι κινούνται με θρησκευτικά ελατήρια. Είναι επίσης, πέρα από τη λογική μου, πώς ακόμα και σε ένα βουλευτή επιτρέπεται να λειτουργεί τραμπούκικα και εκφοβιστικά προς τους πολίτες, χωρίς να εκπίπτει άμεσα του αξιώματός του. Ενώ, θετικά με εξέπληξε ο μητροπολίτης Σισανίου, Σιασίστης Παύλου, ο οποίος αντιτίθεται μεν στο έργο, αλλά υποστηρίζει ότι "είναι θλιβερό ότι κάποιοι «χριστιανοί αγωνιστές» ταυτίστηκαν με τη χρυσή αυγή για να υπερασπιστούν τον Χριστό. Τον Χριστό που η «χρυσή αυγή» τον διώκει, τον προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα, των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών".
Το παραλήρημα ενός εκ των πρωτεργατών βουλευτών της Χρυσής Αυγής, όπου μας ανακοίνωνε ότι θα πρέπει να περνάει από την κρισάρα τους κάθε πνευματικό έργο θα έπρεπε να έχει τρομοκρατήσει όλο τον πολιτικό κόσμο.
Οι καθημερινή βία με θύματα ακόμα και "πιο σκούρους" Έλληνες- Έλληνες από μικτούς γάμους θα έπρεπε να τρομοκρατεί όλη την κοινωνία και να τη οδηγήσει σε ένα ευρύ αντιφασιστικό μέτωπο.
Η σιωπή είναι συνενοχή. Δεν έχει νόημα η τοποθέτησή τους εκτός νόμου από την πολιτεία, αλλά η τοποθέτησή τους εκτός κοινωνίας από όλους εμάς. Στην Ελλάδα του πνεύματος, της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας, δεν μπορεί να υπάρξει "ανάκαμψη" και "καλύτερο αύριο" αν δεν αγωνιστούμε ΣΗΜΕΡΑ.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Το ΠΑΣΟΚ ως Κίνημα της Μεγάλης Αλλαγής και η προσφορά του Ανδρέα Παπανδρέου


Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα των Μνημονίων και της οικονομικής κατάρρευσης, ιδιαίτερα μετά τον αποδεκατισμό του κεντρώου χώρου, έχει ενεργοποιηθεί και ένας διάλογος που αφορά το ρόλο και τις ευθύνες της γενιάς της μεταπολίτευσης, τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, το μέλλον.

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα άποψη κατέγραψε ο πρώην υπουργός κ, Μόσιαλος. «Με την ελπιδοφόρα μεταπολίτευση του 1974, τέθηκε ως εθνικός στόχος η είσοδός μας στην τότε ΕΟΚ. Αλλά στις εκλογές του 1981, τα κόμματα που πέτυχαν ή στήριξαν το στόχο (Νέα Δημοκρατία, ΚΚΕ εσωτερικού) υπέστησαν συντριβή. Ο κόσμος κράτησε τα καλά της ΕΟΚ, αλλά προτίμησε το θεσμικό λαϊκισμό του τοτινού ΠΑΣΟΚ, την τεχνητή ευημερία με τα δεκανίκια του εξωτερικού δανεισμού, το «Τσοβόλα δώσ΄τα όλα», την εκλογή Σαρτζετάκη με ανομοιόχρωμα ψηφοδέλτια. Η αποκλεισμένη κοινωνία μπήκε στο πολιτικό παιχνίδι, όμως η ιεραρχία, η υπευθυνότητα, η αξιολόγηση, η προσωπική πρωτοβουλία είτε ξεχάστηκαν είτε καταπολεμήθηκαν ως αξίες….».

Παρ όλη την «πίεση» των καταστάσεων που ζούμε δεν είναι δυνατόν να απαξιώνεται έτσι μια προσπάθεια, ένα κόμμα, μια ολόκληρη πολιτική διαδρομή εστιάζοντας στα «αρνητικά» της διαχείρισης της εξουσίας –από οποιοδήποτε κόμμα- και παραβλέποντας τις μεγάλες τομές που έφερε στη χώρα ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Ίσως βέβαια, κάποια πράγματα μετά από τόσα χρόνια θεωρούνται αυτονόητα. Δεν ήταν όμως, το 1981.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέβηκε στην εξουσία έχοντας υποσχεθεί στον ελληνικό λαό μια σειρά μεταρρυθμίσεων που αφορούσαν τόσο σε εσωτερικό επίπεδο την κοινωνική πολιτική, όσο και την εξωτερική και  θα οδηγούσαν την χώρα σε ισότιμη συμμετοχή στη διεθνή κοινότητα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ανέλαβαν την εξουσία με την υποχρέωση να υλοποιήσουν τις βασικές προεκλογικές εξαγγελίες τους:
Α.' Στο επίπεδο της Εθνικής Ανεξαρτησίας. 
1) Τον αναπροσδιορισμό των διακρατικών και συμμαχικών συμβατικών σχέσεων της Ελλάδας με το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και λοιπούς διεθνείς Οργανισμούς.
2) Την εξασφάλιση των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων που επέτρεψαν στην ελληνική οικονομία φθάσει ως την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Β.' Στο επίπεδο της Λαϊκής Κυριαρχίας
 1) Την κατάργηση των περιοριστικών μετεμφυλιακών νόμων και μέτρων που φαλκίδευαν τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών.
2) Την κατάλυση του κατεστημένου Κράτους της Δεξιάς, με την αναδιοργάνωση των κρατικών υπηρεσιών, των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, και την παράλληλη αναδιάταξη των δομών της Αυτοδιοίκησης, του Συνδικαλιστικού Κινήματος και των Συνεταιρικών Οργανισμών
Γ.' Στο επίπεδο της Κοινωνικής Απελευθέρωσης
1) Την αναγνώριση και αποκατάσταση των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.
2) Την δημοκρατική απελευθέρωση των κέντρων ενημέρωσης και τη ριζική μεταρρύθμιση όλων των βαθμίδων της κρατικής και ιδιωτικής εκπαίδευσης.
3) Την αποδυνάμωση κατεστημένων προνομίων, την δημοκρατική ανασύνταξη του μονολιθικού συνδικαλισμού και τη διάλυση πολλών κλειστών επαγγελματικών κυκλωμάτων.
4) Τη θεμελίωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) και τη θεσμοθέτηση μιας σειράς πρωτοποριακών υπηρεσιών κοινωνικής αλληλεγγύης.
5) Την αύξηση αμοιβής των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και τις βάσεις για την προοδευτική επίτευξη της δίκαιης αναδιανομής του εθνικού πλούτου με τον εκσυγχρονισμό του φορολογικού συστήματος.
Δ.' Στο επίπεδο των Δημοκρατικών Διαδικασιών.
1) Την αναθεώρηση μη θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος, και την τροποποίηση αναχρονιστικών διατάξεων του Αστικού, του Ποινικού και του Εμπορικού Κώδικα
2) Τον ορθολογικό διακανονισμό των Εκλογικών διαδικασιών και την δημοκρατική συγκρότηση και εκσυγχρονισμό λειτουργίας των Πολιτικών Κομμάτων.
3) Το σχεδιασμό και την εκκίνηση της θεσμικής περιφερειακής αποκέντρωσης και οργάνωσης της Νομαρχιακής, Δημοτικής και Κοινοτικής αυτοδιοίκησης.

Με την ανάδειξη του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρωθυπουργία ξεκίνησε ένας άνεμος μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, ο οποίος δεν είχε προηγούμενο, ιδιαίτερα κατά την πρώτη κυβερνητική τετραετία 1981-85. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως ένας ηγέτης που αντιλαμβανόταν και ένιωθε τις ανάγκες του Ελληνικού λαού, προχώρησε  στις αναγκαίες εκείνες μεταρρυθμίσεις που έδωσαν ώθηση σε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.
Συνοπτικά μπορούμε να σημειώσουμε τις θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις:
Αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου- Καθιέρωση του πολιτικού γάμου- Κατοχύρωση των δικαιωμάτων των παιδιών γεννημένων εκτός γάμου- Κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων σύμφωνα με τις επιταγές του Συντάγματος.
Αποκέντρωση των εξουσιών με ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Κατάργηση των εορτών «μίσους»  για την επέτειο του Εμφυλίου πολέμου.
Αναγνώριση της Ενιαίας Εθνικής Αντίστασης. Επαναπατρισμός πολιτικών προσφύγων.
Αποκατάσταση των δημοκρατικών διαδικασιών στους Αγροτικούς Συνεταιρισμούς.
Εκδημοκρατισμός των Εμπορικών Ενώσεων.
Κατοχύρωση του δικαιώματος της απεργίας.
Κατάργηση των «φακέλων» για τα φρονήματα των πολιτών.
Υπαγωγή της ΚΥΠ στην ευθύνη του πρωθυπουργού.
Αποκατάσταση των διωχθέντων για πολιτικά φρονήματα στρατιωτικών. Αποκατάσταση των αξιωματικών και υπαξιωματικών της «Δίκης της Αεροπορίας». Εκδημοκρατισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Επαναπροσδιορισμός του ρόλου του Στρατού.
Εκσυγχρονισμός του ορίου ηλικίας για τη ψήφο στα 18 χρόνια
Προστασία του εισοδήματος με την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή.
Κατοχύρωση του 5θήμερου, 40ωρου εργασίας και 4 εβδομάδων αδείας.
Κοινωνικοποιήσεις των Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας
Αυτοτελή σύνταξη για την Αγρότισσα- Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη προς όλους τους αγρότες.
Δημιουργία Εθνικού Συστήματος Υγείας
Το 1983 ολοκληρώθηκε η επέκταση της ασφαλιστικής αρμοδιότητας του ΙΚΑ σε όλη την Ελλάδα.

Από το 1982 ως το 1989 συστάθηκαν και λειτούργησαν 79 μονάδες Ψυχικής Υγείας – εκτός Ψυχιατρικών Νοσοκομείων, καθώς μέχρι τότε δεν υπήρχε ανάλογη μονάδα στη χώρα.
Καθιερώθηκε το Εθνικό Συνταγολόγιο για να υποστηρίξει το ΕΣΥ μαζί με την Εθνική Φαρμακοβιομηχανία και την Κρατική Φαρμακαποθήκη.- Δημιουργήθηκε ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων
Ιδρύθηκε το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας
Θεσπίστηκε με το νόμο 1729/87  το πλαίσιο καταπολέμησης των ναρκωτικών και προωθήθηκαν ειδικά θεραπευτικά προγράμματα.
Υλοποιήθηκε ειδικό πρόγραμμα διαφώτισης και πρόληψης του AIDS
Συγκροτήθηκε ειδικό κέντρο ερευνών υγείας-ιδρύθηκε ερευνητικό κέντρο στο Σισμανόγλειο και οι δαπάνες για την ιατρική έρευνα αυξήθηκαν από 157 εκατ. το 1981 σε 3,3 δις το 1989.
Θεσμοθετήθηκε η συμμετοχή των εργαζομένων στα διοικητικά συμβούλια και θεσπίστηκε ενιαίο πλαίσιο οργανισμών λειτουργίας των νοσοκομείων
Έγιναν νομοθετικές ρυθμίσεις για την εκπαίδευση και μετεκπαίδευση των λειτουργών υγείας και θεσπίστηκε η δημιουργία κεντρικού επιτελικού οργάνου (ΚΕΣΥ) για τη χάραξη της πολιτικής στο χώρο της υγείας.
Δημιουργήθηκαν πολλά νέα πολυϊατρεία του ΙΚΑ  και εκσυγχρονίστηκαν τα παλαιά. Ιδρύθηκαν κέντρα σύγχρονης ιατρικής –οδοντιατρικής και ψυχιατρικής περίθαλψης. Δόθηκε έμφαση στην προληπτική ιατρική και προληπτική οδοντιατρική.
Καθιερώθηκε ο θεσμός του τηλεφωνικού ραντεβού στο ΙΚΑ
Επίσης, ψηφίστηκε ο Νόμος πλαίσιο για ΑΕΙ- ΤΕΙ, προωθήθηκε η εξυγίανση της Δημόσιας Διοίκησης –Κατάργηση πολυθεσίας. Αυξήθηκαν οι κατώτατοι μισθοί των συνταξιούχων  και επεκτάθηκε η ασφαλιστική κάλυψη του ΙΚΑ σε όλη την Ελλάδα. Προχώρησε στη δημιουργία ΚΑΠΗ και σε Προγράμματα Κοινωνικού Τουρισμού. Οργανώθηκαν οι Δημόσιοι Βρεφονηπιακοί  Σταθμοί και καθιερώθηκαν διακοπές για παιδιά οικογενειών με χαμηλό εισόδημα. Ελήφθησαν μέτρα για την καταπολέμηση της ανεργίας. Δημιουργήθηκαν και λειτούργησαν νέοι θεσμοί αποκέντρωσης και λαϊκής συμμετοχής όπως οι λαϊκές συνελεύσεις, τα επαρχιακά και νομαρχιακά συμβούλια, οι αναπτυξιακοί σύνδεσμοι, η Δημοτική Ραδιοφωνία. Κατοχυρώθηκε η διοικητική αυτοτέλεια των ΟΤΑ και καταργήθηκαν οι έλεγχοι σκοπιμότητας. Κατοχυρώθηκε η οικονομική αυτοτέλεια των ΟΤΑ με την εκχώρηση αυτοτελών πόρων στην Αυτοδιοίκηση. Η Αυτοδιοίκηση διαχειρίστηκε για πρώτη φορά αξιόλογες πιστώσεις και ανέπτυξε μηχανισμούς υλοποίησης έργων.    Η Αυτοδιοίκηση διαχειρίστηκε το πρόγραμμα καταπολέμησης της ανεργίας, απορροφώντας το διάστημα από το 1981 έως το 1989 29,2  δις. Παράλληλα, καταρτίστηκε το Ειδικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ύψους 60 δις. δρχ., όπου συμμετείχαν 885 φορεία Τοπικής Αυτοδιοίκησης και αφορούσε 1618 έργα σε όλη τη χώρα, ενώ δεκαπλασιάστηκαν τα δάνεια που δόθηκαν σε δήμους και κοινότητες από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.
Τομή στην Οικονομία
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία, υποσχόμενος πλήθος αλλαγών που συναντούσαν το ανυπέρβλητο εμπόδιο μιας τελματωμένης Οικονομίας. Παρόλα τα προβλήματα προχώρησε με θαρραλέα βήματα και τελικά κατάφερε να μειωθεί σημαντικά ο πληθωρισμός. Από το 25% το 1981 σε 13% το 1988.
Από την άλλη πλευρά, αυξήθηκε το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ρυθμός αύξησης 1981: Ο-1988: 3,5 ή 4,5 κατά την έκθεση του ΟΟΣΑ)
Παρά το πρώτο μούδιασμα από την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάφερε να πείσει και η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε (1981= -2%, 1988-89=+5%)
Η ανεργία σημείωσε πτώση 7,4% το 1988 όταν στις χώρες της Κοινότητας ο μέσος όρος ανερχόταν στο 12%
Μειώθηκε σημαντικά το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών με το εξωτερικό, από 2,5 δις δολ. το 1981 σε 1 δις δολ. το 1988.
Ενισχύθηκαν οι μικρομεσαίοι επενδυτές, οι αγρότες και οι επενδύσεις κοινωνικού χαρακτήρα, υψηλής τεχνολογίας. Την περίοδο 1974-81 είχαν διατεθεί για την ενίσχυση των επενδύσεων 4,2 δις δρχ. ενώ την περίοδο 1982-88 έφτασαν τα 76,1 δις δρχ.
Τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα για τα οποία αγωνίστηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Κοινότητα, αποτέλεσαν μια επιτυχία της κυβέρνησης με στόχο τη βελτίωση των κοινωνικών και οικονομικών διαρθρωτικών προβλημάτων των μεσογειακών χωρών και ιδιαίτερα της Ελλάδας. Έως το 1988-9 είχαν εγκριθεί δαπάνες ύψους 600 δις δρχ.  για έργα που βρίσκονταν σε εξέλιξη.

Το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου έφεραν την Ελλάδα σε θέση ισότιμου εταίρου της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Έγιναν λάθη, παραλείψεις, αστοχίες. Το ΠΑΣΟΚ της εξουσίας αλλοτριώθηκε. Όπως κάθε κόμμα όταν ανέρχεται στην εξουσία και θέλει να παραμείνει σε αυτή. Ιδιαίτερα, μετά και την οκταετή παραμονή του στη διακυβέρνηση της χώρας, το ΠΑΣΟΚ προκάλεσε ριζικές «αλλαγές» και πολιτικές αναδιατάξεις τόσο στο ίδιο, όσο και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η άσκηση της εξουσίας είχε μεγαλύτερες επιπτώσεις στο ΠΑΣΟΚ από την προηγούμενη –την μεταξύ 1977-81 –  μεταμόρφωση του, από κόμμα  αντιπολίτευσης σε κόμμα εξουσίας, Τα κομματικά στελέχη του, που είχαν αναδειχθεί χάρη στη δυναμική του Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς και οι λαϊκές δυνάμεις στήριξης του Κινήματος που είχαν αναβαθμιστεί κοινωνικά και οικονομικά θα άρχιζαν να κινούνται κάποιες φορές ακόμα και με ανταγωνιστικά συμφέροντα.
Για την όλη συζήτηση που αφορά και την «καταραμένη» γενιά της Μεταπολίτευσης, η οποία στελέχωσε τα κόμματα και το ΠΑΣΟΚ, και θεωρείται υπόλογη για πολλά, για εξαργύρωση αγώνων, για συμβιβασμούς, κλπ. Αλλά, abusus non tollit usum, δεν μπορεί  να παραβλέψει κανείς, τι πρόσφερε. Εκείνο που μπορεί να στηλιτεύσει είναι ότι αλλοτριώθηκε από την εξουσία. Αλλά αυτό, αποτελεί νομοτέλεια της άσκησης εξουσίας. Η διαφθορά δεν αποτελεί περιστασιακό φαινόμενο, δεν αφορά μερικά άτομα διαβρωμένα, είναι διαχρονικό φαινόμενο, συμφυές με την άσκηση της εξουσίας, το κυριότερο χαρακτηριστικό της. Η διαφθορά είναι το πιο αλάνθαστο σύμπτωμα συνταγματικής ελευθερίας, έλεγε ο Edward Gibbon.
Άλλωστε, ελληνική είναι η παροιμία «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις» σε μια χώρα που η οικονομία δεν υπήρξε ποτέ το δυνατό της σημείο.  Από την άλλη όμως, έχουμε και μια παράδοση, να επιτυγχάνουμε, να ανανεωνόμαστε και όπως σύστηνε ο Πλάτωνας στους Νόμους: «Η ίδια αυτή παράδοση μας λέει, και λέει τη αλήθεια, ότι και τώρα σ’ όποια πολιτεία δεν βασιλεύει θεός αλλά κάποιος θνητός, είναι αδύνατο αυτή να σηκώσει κεφάλι από τις συμφορές και τα βάσανα• και μας συμβουλεύει να κάνουμε ότι μπορούμε για να μιμηθούμε τη θρυλική εποχή του Κρόνου• να κοιτάξουμε μέσα μας για να δούμε ποιο αθάνατο στοιχείο κρύβεται στην ψυχή μας και αυτουνού τις οδηγίες ακολουθώντας να διοικούμε και τα σπιτικά και τις πολιτείες μας και σαν πολίτες και σαν άτομα....».


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Η Δημοκρατία δεν θα "σκάσει"

Απαράδεκτες και πρωτοφανείς οι καταστάσεις που διαδραματίζονται στη Βουλή τον τελευταίο καιρό.
Αφού περάσαμε και αντέξαμε από την επίδειξη ανδρισμού του προέδρου της Βουλή, ήρθε η απίστευτη εικόνα με τους "βουλευτές" της Χρυσής Αυγής να δημιουργούν επεισόδιο με φωνές και ύβρεις απίστευτες όπως "κλέφτες", "λαμόγια","να σκάσει ο Βενιζέλος", έβαλε σε "ελληνόμετρο" τον πρώην πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, αποφασίζοντας ότι είναι Έλληνας κατά μόλις 25%. Επιτέθηκαν ακόμα και κατά του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Κωσταράκου, ότι "ευτελίζει το στράτευμα" επειδή παρουσιάστηκε με μια ντουντούκα να προσπαθεί να ηρεμήσει και να πείσει τους πολίτες- εισβολείς στο Πεντάγωνο. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπός τους μάλιστα, έφτασε στο σημείο να "ειρωνευτεί" την ομόλογο του της Ν.Δ, Σοφία Βούλτεψη, όταν εκείνη διαμαρτυρήθηκε ότι το "σκάσε" δεν είναι λέξη που μπορεί να ακούγεται στο χώρο της Βουλής, απαντώντας ότι "Σκάσε είπαμε, όχι σκύψε!"
Έχουν γραφεί πολλά για το τι σημαίνει η άνοδος και η είσοδος των χρυσαυγιτών στο Κοινοβούλιο. Όμως, ο πολιτικός κόσμος δεν είχε αντιληφθεί (;) ότι είναι απαραίτητη η σύμπλευση όλων, η συγκρότηση μιας πλατιάς αντιφασιστικής συμμαχίας.
Όλοι έχουν κάνει τα λάθη τους. Το παλαιοκομματικό σύστημα που επέτρεψε να θεωρείται από το λαό ως ηθικά ανυπόληπτο, η Αριστερά που με την αντιμνημονιακή ρητορική και την ισοπέδωση θεσμών και προσώπων, έδωσε την ευκαιρία να πατήσουν οι ακροδεξιοί φασίστες. Το μέγιστο "πολιτικό" ολίσθημα ήταν όταν το περσινό καλοκαίρι η πλατεία Συντάγματος αφέθηκε στην τύχη της και από την "άμεση δημοκρατία" έπεσε στα χέρια της "άμεσης τρομοκρατίας" και της Χρυσής Αυγής. Φταίει το μνημόνιο, η μιζέρια, η άδικη κοινωνία, όποια ανάλυση και να γίνει είναι σωστή αλλά ελλιπής όταν δεν υπάρχει ο παράγοντας της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Δυστυχώς,  η ελληνική πολιτεία αρκείται στον να "παιδεύει" παρά να "εκπαιδεύει"  τους πολίτες της. Ακόμα και η "Πολιτειακή Παιδεία" στο Γενικό Λύκειο έχει δώσει τη θέση της στα Οικονομικά.
Τι κι αν το ΠΑΣΟΚ ζητά τώρα τη σύγκληση των προέδρων της Βουλής για την αντιμετώπιση του θέματος. Τι κι αν στα ΜΜΕ εκφράζουν έκπληξη και αποτροπιασμό για τις "εκτροπές", ενώ από την άλλη έχουν γεμίσει το "κοσμικό" life-style (sic) δελτίο τους με τα παντρολογήματα, τους χορούς, τους έρωτες κάποιων μελών της. Τη Χρυσή Αυγή δεν θα την σταματήσουν οι κανόνες. Την Χρυσή Αυγή θα την σταματήσουν οι αποφασισμένοι πολίτες.
Όπως έλεγε και ο Γέρος της Δημοκρατίας, ο Γεώργιος Παπανδρέου : Εάν υπάρχουν τρομοκράται, τρομοκρατήσατε τους και εμπνεύσατε εις τον λαόν το ιδανικό της ελευθερίας και της Δημοκρατίας

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Η Διαπλοκή, η Αναστολή ...και ο Διασυρμός


Ένας υπάλληλος τραπέζης κλέβει στοιχεία μεγαλοκαταθετών και τα παραδίδει σε αντάλλαγμα του δικού κεφαλιού, να βρει άσυλο στη Γαλλία. Τα στοιχεία αμέσως, τροφοδοτούν τα οικονομικά επιτελεία των άλλων ευρωπαϊκών κρατών προκειμένου να αποφέρουν εκατοντάδες εκατομμύρια φόρους στα ταμεία τους. Με προϊόν υποκλοπής, ολίγον γκανστερικά, αλλά στην πράξη δικαίωσε τόσο τον νομοταγή πολίτη όσο και τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς και γέμισε τα κρατικά ταμεία.
Στη υπό πτώχευση χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας περιμένουν ακόμα να αποφασίσουν αν είναι νόμιμο ή όχι να χρησιμοποιηθούν αυτά τα στοιχεία. Όχι βέβαια, δεν είναι. Υπάρχει όμως, κάτι που λέγεται ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, το οποίο χρησιμοποιούν κατά τον δοκούν και ποτέ χρηστά οι έχοντες το έθνος στα χέρια τους. Και το "εθνικό συμφέρον" πρόσταζε να αξιοποιηθεί στο έπακρο αυτός ο κατάλογος με τα στοιχεία. Γιατί οι θυσίες του εργαζόμενου και του συνταξιούχου δεν έχουν αντίκρυσμα, ακόμα και αυτές οι διαπραγματεύσεις για ...επιμήκυνση δεν μπορεί να έχουν βάση αν ως κράτος δεν έχεις τη ικανότητα και την ΘΕΛΗΣΗ να λειτουργήσεις.
Αντ' αυτού, αναλωθήκαμε για βδομάδες με μια λίστα πολιτικών προσώπων, με σοβαρές αντιδράσεις από πρόσωπα που θίγονταν, αλλά ταυτόχρονα με διαπληκτισμούς και διαξιφισμούς εντός και εκτός κοινοβουλίου, ανάμεσα σε πολιτικούς και δημοσιογράφους, με μια φρασεολογία πεζοδρομίου, που θα τέρψει μεν τους θεατρικούς συγγραφείς -κειμενογράφους και το φιλεθεάμον κοινό, θα επιτρέψει δε την ακόμη μεγαλύτερη κατρακύλα των θεσμών που, δυστυχώς , αυτοί εκπροσωπούν. Σίγουρα, το Σύνταγμα και ο κανονισμός της βουλής περιγράφουν το πλαίσιο στο οποίο πρέπει να κινηθεί ο πρόεδρος της, δεν υπάρχουν κανόνες που επιβάλει η σεμνότητα και ο καθωσπρεπισμός, αλλά ο τρίτος (τουλάχιστον) στην ιεραρχία πολιτικός άνδρας θα πρέπει ο ίδιος να εφαρμόζει τους κανόνες που θέτει η ευπρέπεια και ο σεβασμός στο αξίωμα που υπηρετεί και το χώρο που βρίσκεται. Επίσης, σε σχέση με την λίστα οι χειρισμοί του δεν ήταν οι καλύτεροι δυνατοί. Η αναστολή της λειτουργίας του ως πρόεδρος της Βουλής διευκόλυνε την κατάσταση, αλλά δεν είναι "δόκιμος". Θα έπρεπε να παραιτηθεί  ώστε ο ίδιος να διεκδικήσει το δίκιο του όπως νομίζει, και να μην επιβαρύνεται σε μια φάση που αμφισβητείται η δημοκρατία και το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα
Η ελληνική κοινωνία έχει υποστεί σοβαρό κλονισμό τα τελευταία χρόνια, ζητά ριζικές αλλαγές και νέα πορεία, όποιος πολιτικός δεν το έχει αντιληφθεί αυτό και συνεχίζει να πιστεύει ότι υπάρχει ένας μόνο πόλος που θα λειτουργεί συνεχώς ως ο αποδιοπομπαίος τράγος θα βρεθεί μπροστά σε μεγάλες εκπλήξεις
Η διαπλοκή έχει ρίζες και πλοκάμια και πνίγει κάθε άβουλο φοβισμένο λειτουργό. Σε λίγο δε θα αρκούν λεκτικοί λεονταρισμοί. Η χώρα έχει διασυρθεί διεθνώς και η κοινωνία έχει ξεπεράσει τα όρια, ζητά απαντήσεις και λύσεις....