Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

O Ανδρέας Παπανδρέου, η Ίδρυση του ΠΑΚ και ο Αγώνας για τη Αποκατάσταση της Δημοκρατίας




«..Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ’ όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν…» Ανδρέας Παπανδρέου

Το ΠΑΚ ιδρύθηκε το 1968, από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος είχε καταφύγει στο εξωτερικό, προκειμένου να συμβάλει στον αγώνα ενάντια της χούντας των συνταγματαρχών.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, γιός του Γέρου της Δημοκρατίας, ήταν από τις αρχές του 1963, το κόκκινο πανί για τα συμφέροντα της συντηρητικής παράταξης, των ανακτόρων και όλων εκείνων των δυνάμεων που ήθελαν την Ελλάδα στο περιθώριο.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

H Χρυσή Αυγή ρίχνει το σπόρο για την "νέα" ΕΟΝ...


Η ΕΟΝ - Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας  ήταν μια  κυβερνητική οργάνωση νέων που ιδρύθηκε από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά το 1936 και διαλύθηκε τον Απρίλιο του 1941, τρεις μήνες μετά το θάνατό του, με την κατάρρευση του μετώπου από τη Γερμανική εισβολή.

Η οργάνωση συστάθηκε προκειμένου να διαμορφώσει υποστηρικτές του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και όπως υποστήριζαν για την «επωφελή διάθεσιν του ελευθέρου από της εργασίας χρόνου των νέων, προς προαγωγήν της σωματικής και ψυχικής καταστάσεως αυτών, ανάπτυξιν του εθνικού φρονήματος και της πίστεως προς την θρησκείαν, δημιουργίαν πνεύματος συνεργασίας και κοινωνικής αλληλεγγύης...»

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Γεωργιος Παπανδρέου:εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων

Στις 19 Μαρτίου 1964, 30 βουλευτές της Ένωσης Κέντρου καταψηφίζουν τον Γεώργιο Nόβα, που είχε επιλέξει ως πρόεδρο της Βουλής ο Γεώργιος Παπανδρέου. Ο Nόβας βέβαια, εξελέγη τελικά στη δεύτερη ψηφοφορία από τους 166 παρόντες βουλευτές της Ένωσης Κέντρου. 
Ο Γεώργιος Παπανδρέου τότε είχε αντιδράσει στην ανταρσία των βουλευτών με μια οργισμένη δήλωση: «Με βαθυτάτην θλίψιν, αγανάκτησιν και εντροπήν αναγγέλλω εις τον δημοκρατικόν κόσμον της Ενώσεως Κέντρου ότι η δημοκρατία σήμερον επροδόθη εις την Bουλήν. Οι θριαμβευταί της 16 Φεβρουαρίου εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων»

Όχι, την ιστορία δεν την θυμήθηκα λόγω κάποιας επετείου.
Η φράση αυτή του Γέρου της Δημοκρατίας μου ήρθε στο νου λόγω των γνωστών επεισοδίων που έγιναν στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Όταν άκουσα τη χαρά των δημοσιογράφων κατά την περιγραφή, όταν διάβασα για την "ανησυχία" του Μαξίμου...

Ναι το επεισόδιο αυτό δίνει ένα ακόμα πλήγμα στο ΠΑΣΟΚ και κάνει τους ανθρώπους που πίστεψαν σε ιδέες και ιδανικά, που πίστεψαν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο γνήσιος εκφραστής των λαϊκών δυνάμεων και των αιτημάτων για κοινωνική δικαιοσύνη, να γίνονται η χλεύη των ηττημένων.

Ναι, των ηττημένων, των ηττημένων της Δεξιάς που τώρα -με τις πλάτες που έβαλε το ΠΑΣΟΚ-ανένηψαν, εφαρμόζουν όσα πριν κατηγορούσαν, ακολουθούν την πολιτική που χάραξε το ΠΑΣΟΚ και θεωρούν(νται) σωτήρες.
Των ηττημένων του κατεστημένου των ΜΜΕ που δεν κατάφεραν να απομυζήσουν από την κυβέρνηση Παπανδρέου αυτά που τόσα χρόνια είχαν συνηθίσει να τους προσφέρονται.
Των κάθε λογής ηττημένων και πολιτικά ξοφλημένων που παίζουν παιχνίδια εξουσίας στις πλάτες του Κινήματος.....

Η μόνη απάντηση ....από τον Ανδρέα....

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Πάμπλο ο τροτσκιστης, "ένας ωραίος άνθρωπος"


Ο Μιχάλης Ράπτης, ευρύτερα γνωστός ως «Πάμπλο», πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου του 1996. Ο Μιχάλης Ράπτης ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, διατέλεσε γραμματέας της Δ΄Διεθνούς, ενώ έπαιξε ηγετικό ρόλο στις επαναστάσεις κατά της αποικιοκρατίας που ξέσπασαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Ο ίδιος Πάμπλο είχε εξομολογηθεί: "Αν δεν έχει κανείς ένα όραμα, αν δε θέλει να ξεπεράσει το παρόν στο όνομα πάντα της πραγματικότητας, αν δεν τείνει πάντα σε κάτι πάνω απ΄τα παρόντα, είναι χαμένος. Η ουτοπία είναι κίνητρο προς κάτι το καλύτερο- και ευτυχώς που υπάρχει...Οι νέοι θα ’πρεπε να ‘ναι γιομάτοι ζωή και ευχαρίστηση! Εγώ είχα μια καλή ζωτικότητα, μια καλή ιδιοσυγκρασία∙ τώρα αρχίζω και σκεβρώνω κι όλα τα πράγματα γίνονται δύσκολα, αλλά ακόμα και τώρα που βλέπω πως το κορμί μου καταρρέει, πως οι σάρκες και τα κόκαλα αδυνατίζουν, λέω πως θα’ναι μια ευχαρίστηση καθηλωμένος στην καρέκλα να ξαναδιαβάσω όσα μου άρεσαν στη ζωή μου ή όσα δε διάβασα… (Περιοδικό Τέταρτο, συνέντευξη στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο σε ένα καφέ στο Παρίσι τον Μάϊο του 1986, αναδημοσιευμένη στο βιβλίο του "Αντίο Παλιέ Κόσμε" - via Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας και 'Αρη Δημοκίδη). ( Από www.lifo.gr)

Θεωρούσε τον εαυτό του ως απόλυτο οπαδό της ουτοπίας και ως άνθρωπο που οτιδήποτε ανθρώπινο δεν του είναι ξένο.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

τρομοκρατία και κατάχρηση εξουσίας στα ερείπια της δημοκρατίας

Οι φωτογραφίες που έδωσε στη δημοσιότητα η αστυνομία από τους νεαρούς τρομοκράτες - ο μικρότερος σχεδόν στο όριο της ενηλικίωσης - ήταν ότι πιο σοκαριστικό έχω δει στη ζωή μου, τουλάχιστον σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Είναι βέβαιο, ότι όλοι τους έπεσαν όχι σε ζαρντινιέρα αλλά σε στύλο της ΔΕΗ. Δεν αμφισβητώ, ούτε κανείς νομίζω τις κατηγορίες που τους αποδίδονται. Αυτό που θεωρώ ότι δεν μπορεί κανείς να ανεχθεί είναι η απεχθής εικόνα που παρουσιάστηκε, η οποία από μόνη της μας (αυτό) καταδικάζει ως χώρα στην Διεθνή Αμνηστία. Ο υπουργός "προστασίας του πολίτη" (που ελπίζω να μην είναι εγω ένας από τους πολίτες που προστατεύει  υποστήριξε σε πρωινή εκπομπή ότι το ρετούς στα πρόσωπα των συλληφθέντων έγινε "προκειμένου να αναγνωρίζονται". Γιατί προφανώς, αν έδειχναν απλά τις φωτογραφίες ΔΕΝ θα τους αναγνώριζε ούτε η μητέρα τους.

Κανείς δεν επικροτεί τους τρομοκράτες και τις μεθόδους τους. Όμως, κανείς δεν μπορεί να αποδεχθεί σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική χώρα να "κακοποιούνται" οι συλληφθέντες. Αν αρχίσουμε να αποδεχόμαστε το "εντάξει τους αξίζει να πέσει και καμιά ψιλή", θα περάσουμε σε άλλα μονοπάτια μίσους και "αλληλοεξόντωσης", γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά που θα λέει 'δεν πειράζει αν πέσει νεκρός και κανένας τραπεζίτης-πολιτικός-δικαστής- αστυνομικός....."

Πέρα όμως, από την βία -βασανισμό που ασκήθηκε από την αστυνομία, υπάρχει και ο κανιβαλισμός που υφίστανται και θα υποστούν με το πέρασμα των ημερών οι συλληφθέντες και οι οικογένειες τους. Ποιος είναι ο Βενιαμίν τρομοκράτης; Ο κολλητός του Αλέξη. Όχι, του προαλειφόμενου πρωθυπουργού, αλλά εκείνου του άτυχου μαθητή που έπεσε νεκρός το Δεκέμβρη του 2008, από τις σφαίρες του ειδικού φρουρού και μετά κάηκε όλη η Αθήνα. Είναι ο κολλητός του αδικοχαμένου Αλέξη, αλλά και εγγονός του Νάσιουτζικ, που είχε δολοφονήσει πριν από πολλά χρόνια τον συγγραφέα Διαμαντόπουλο στο Κολωνάκι. Ήδη, έχουν ξεκινήσει οι "σοβαρές αναλύσεις" για τα παιδιά Βορείων Προαστίων, τις οικογενειακές καταβολές και όλα αυτά που γεμίζουν τις ατέλειωτες αδιάφορες ώρες του τηλεοπτικού  χρόνου.

Ποια είναι αυτά τα παιδιά, και πως κατάληξαν έτσι είναι ένα θέμα που πρέπει να αναζητήσει η κοινωνία όχι στα πάνελ της τηλεόρασης, αλλά μέσα στο διαλυμένο ιστό, στους κόλπους της.
Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι ότι η κατάρρευση της ιδεολογίας και σταδιακά των θεσμών, με μια πρακτική που υπέθαλψαν κόμματα και κοινωνία, παράλληλα με την προώθηση της εικόνας ενός χαμένου καταναλωτικού παράδεισου, οδηγεί ανθρώπους από κάθε κοινωνική τάξη στην εξέγερση.
Αυτό που εμείς οφείλουμε να υπερασπιστούμε τώρα είναι τα δικαιώματά τους, ναι τα δικαιώματά τους, ανεξαρτήτως του αν θεωρητικά είναι υποκριτικό να τα επικαλούμαστε για εκείνους (ή να τα επικαλούνται  εκείνοι) που ασκούν βία και την αποδέχονται ως κανόνα.
Ας θυμηθούμε τα λόγια του Γκάντι "η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο".