Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Ενός κακού μύρια έπονται....


Πολλοί ξαφνιάστηκαν από την αναγνώριση της ΠΓΔΜ από την Ουγγαρία , με το όνομα ''Δημοκρατία της Μακεδονίας''.
Το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ανακοίνωσε ότι η δήλωση του εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ουγγαρίας θα εκδοθεί και επίσημα εντός της ημέρας.
Η Ουγγαρία με την κίνησή της παραβιάζει την αρχή της αλληλεγγύης, αφού δεν είναι μία τυχαία χώρα, αλλά αποτελεί μέλος της ΕΈ και του ΝΑΤΟ, κάτι που σηματοδοτεί δυσάρεστες εξελίξεις για τα ελληνικά συμφέροντα.
Επιβεβαιώνονται όσοι θεωρούσαν άκαιρη και βεβιασμένη την ένταξη χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ στην Ε.Ε. με διαδικασίες-εξπρές. Αφού οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία κράτησαν χρόνια, ενώ για τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ οι Γερμανοί επέβαλλαν συνοπτικές διαδικασίες, θέλοντας να δημιουργήσουν τη δική τους σφαίρα επιρροής.
Η εξέλιξη αυτή αιφνιδίασε απόλυτα την κυβέρνηση Σαμαρά.
Ο πρωθυπουργός, ο οποίος θυμίζουμε "έριξε" την κυβέρνηση Μητσοτάκη για το Μακεδονικο, επί  της πρωθυπουργίας βλέπει μία χώρα-μέλος της Ε.Ε να αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ με το όνομα ''Δημοκρατία της Μακεδονίας'' και έτσι φυσικά να ανοίγει το ντόμινο για αναγνωρίσεις και από άλλα κράτη- μέλη.
Είναι γνωστό ότι εδώ και καιρό, οι Γερμανοί θέλουν να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για την ένταξη των ΠΓΔΜ στην Ε.Ε, παρακάμπτοντας την ενδιάμεση συμφωνία που έθετε σαν όρο ότι θα έπρεπε να είχε διευθετηθεί πριν το θέμα της ονομασίας.

Βέβαια, το θέμα δεν είναι απλό.
Όταν βρίσκεσαι ως χώρα σε "μειονεκτική" θέση- και πιο μειονεκτική από το να αναγκάζεσαι να είσαι σε καθεστώς στενής επιτήρησης από ξένα οικονομικά κέντρα δεν υπάρχει, δεν έχεις δυνατότητα ούτε να χαράσεις την εξωτερική σου πολιτική ούτε να αντιδράς δυναμικά σε προκλήσεις.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος που έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, με την περίφημη φράση "ή η Ελλάδα θα φάει το χρέος, ή το χρέος θα φάει την Ελλάδα".
Ο Γιώργος Παπανδρέου παραλαμβάνοντας μια ανύπαρκτη ουσιαστικά εξωτερική πολιτική και ένα χρέος σχεδόν στο διπλάσιο από όσο παρουσιαζόταν είχε προβλέψει στο υπουργικό του συμβούλιο ότι  «το δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας απειλεί την εθνική μας κυριαρχία για πρώτη φορά από το 1974».
Για να καταφέρει η χώρα να ασκήσει εθνική εξωτερική πολιτική σε αυτές τις συνθήκες που έχει περιέλθει χρειάζεται μια ηγετική φυσιογνωμία, η οποία βέβαια, δεν είναι ο Σαμαράς.

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Η μια πλευρά του Ιανού


Φήμες κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό για ένα βιβλίο που ετοιμάζει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος δεκαεννιά χρόνια μετά την πτώση της κυβέρνησης του περιγράφει την δική του εκδοχή για εκείνη την ταραγμένη περίοδο.

Το ¨"Βήμα της Κυριακής" δημοσίευσε ότι θα περιλαμβάνει επισημάνσεις του Μητσοτάκη για το πως έφθασε η χώρα στη μέγκενη του ΔΝΤ, καθώς ασκεί κριτική, τόσο στον πρώην πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή όσο και  Γ. Παπανδρέου για την πολιτική που ακολούθησαν, ενώ εκφράζεται θετικά για την πρώτη τετραετία του Κ. Σημίτη, στον οποίο αναγνωρίζει ότι έκανε προσπάθεια να συνεχιστεί η δημοσιονομική πολιτική που ξεκίνησε επί των ημερών Μητσοτάκη, αλλά δυστυχώς, δεν συνέχισε μετά το 2000. 
Ο Μητσοτάκης ασκεί σκληρή κριτική στις πολιτικές που εφήρμοσαν ο Κ. Καραμανλής την περίοδο 2004-2009 και ο Γ. Παπανδρέου μετά το 2009, θεωρώντας ότι με τις επιλογές τους συνέβαλαν ώστε να φθάσουμε σήμερα "στο χείλος του γκρεμού, αφού δεν ακολούθησαν τη δική του συνταγή νοικοκυρέματος και απελευθέρωσης της οικονομίας". Και βέβαια, θεωρεί δεδομένο ότι αν η δική του κυβέρνηση είχε αφεθεί να συνεχίσει το έργο της δεν θα είχαμε φθάσει σήμερα στα πρόθυρα της καταστροφής, ούτε θα είχαμε ανάγκη από την τρόικα και το ΔΝΤ.

Η αυτοκριτική σε πολιτικούς δεν είναι φαινόμενο που συναντά κανείς συχνά. 
Ο Μητσοτάκης επιμελώς, ξεχνά ίσως, ότι αν δεν είχε χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να ρίξει τον Ανδρέα Παπανδρέου και να αναλάβει την εξουσία, τα πράγματα να έπαιρναν διαφορετική τροπή.  Ή μήπως δε θυμάται ότι το κόμμα του καυτηρίαζε την πολιτική λιτότητας του Παπανδρέου και είχαν κατεβάσει κόσμο στο Σύνταγμα να διαδηλώσει με άδειες κατσαρόλες....Ότι η χώρα κυλίστηκε στη δυσωδία των σκανδάλων ανέκοψε τις όποιες προσπάθειες σταθεροποίησης της οικονομίας. Οτι εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου, που δικαιώθηκε πανηγυρικά λίγο αργότερα, είχαν συνασπιστεί (και τότε, όπως και πριν ενα χρόνο εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου) το λεγόμενο "μέτωπο των εκδοτών" (και όχι μόνο)
Επίσης, θα ήταν καλό να δούμε πως κρίνει το γεγονός ότι οι "μαθητευόμενοι μάγοι" του νεοφιλελευθερισμού της κυβέρνησης του, που κατάρτησαν δύο προγράμματα σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και γιατι αυτά οποία απέτυχαν.
Από την άλλη, πως μπορεί να βάζει στην ίδια μοίρα την κυβέρνηση Καραμανλή με το ξέφρενο πάρτυ σπατάλης και τα πραγματικά σκάνδαλα, που υποστήριζε ότι έχει θωρακίσει την ελληνική οικονομία αλλά εκτόξευσε το χρέος σε μεγέθη που η κυβέρνηση Παπανδρέου με όλες τις προσπάθειες μεταρρύθμισης που έκανε δεν κατάφερε να το τιθασέψει, παλεύοντας σε αντίξοες συνθήκες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Οι αυτοβιογραφίες προσφέρουν υλικό στους ιστορικούς του μέλλοντος, υπό την προϋπόθεση ότι συμβάλουν στην διαλεύκανση άγνωστων πτυχών της ιστορίας, για τη σύνθεση των πολλών αντιφατικών έως και αντικρουόμενων απόψεων και όχι στην ανάδειξη του "εγώ" της προσωπικότητας.



Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Το προφίλ του ρατσιστή της διπλανής πόρτας...

Ήταν μεσημέρι στο πολυσύχναστο δρόμο μας... Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές "Να φύγεις! Ακούς τι σου λέω εγώ; Μη σε ξαναδώ εδώ! Παλιο...."
Γύρισα προς το μέρος της φασαρίας. Στον κήπο της απέναντι πολυκατοικίας ένας ακαθορίστου ηλικίας -μάλλον- Πακιστανός κοίταζε αποσβολωμένος έναν τύπο που ούρλιαζε... "Φύγεεεεε!" κινήθηκε απειλητικά εναντίον του ένας μικρόσωμος άνδρας.
Αναγνώρισα στο πρόσωπο του Πακιστανού, έναν από τους 2-3 ομοεθνείς του που κάνουν θελήματα στη γειτονιά, πλένουν αυτοκίνητα, κουβαλάν ψώνια ηλικιωμένων κλπ.
Φευγαλέα το βλέμμα του, λυπάμαι, που δεν γνωρίζω το όνομά του, έπεσε πάνω μου. Δεν ζήταγε βοήθεια, δεν αντιδρούσε, δεν φοβόταν τον άνδρα που του επιτέθηκε, ντροπή αισθανόταν... το ένιωσα... κι εγώ ακόμα περισσότερη...
Πλησίασα γρήγορα κοντά να δω αν μπορούσα να σταματήσω τον έξαλλο.... "κύριο"... γιατί συμπολίτη και συμπατριώτη μου δεν μπορώ να τον αποκαλέσω...
Την ίδια στιγμή, μια άλλη γυναίκα, προφανώς φίλη του έτρεξε πίσω του  "μη, μη, άφησέ τον", ενώ από τον πρώτο όροφο βγήκε στο μπαλκόνι μια ηλικιωμένη, η οποία επίσης του φώναζε "σταμάτα! μην του μιλάς έτσι! είναι ο βοηθός του κηπουρού!".
Νομίζω ότι η τελευταία φράση εξόργισε ακόμη περισσότερο τον τύπο. Δεν θα ήταν πάνω από 35-40, μικροκαμωμένος και λιπόσαρκος. Γύρισε προς την ηλικιωμένη και άρχισε να φωνάζει σε κείνη...
"Δηλαδή εγώ πληρώνω αυτόν!!!!! ", προφανώς ήταν ένοικος της πολυκατοικίας.
"Άκου... σε αγαπάμε όλοι εδώ.....αλλά έχεις να πληρώσεις μήνες τα κοινόχρηστα!"
Η γιαγιά δεν ψάρωσε στις φωνές, ενώ ο πακιστανός εργάτης κατέβασε το κεφάλι και γύρισε στη δουλειά του, μαζεύοντας τα φύλλα, χωρίς να μιλήσει καθόλου...
"Είμαι άνεργος εδώ και 6 μήνες" εξακολούθησε σε πολύ ψηλούς τόνους, απτόητος ο άλλος.
 "Είμαι άνεργος γιατί δίνετε δουλειά σε αυτόν... και το σινάφι του... "
"Γιατί εσύ θα γινόσουν ποτέ βοηθός κηπουρού;" η ηλικιωμένη κυρία τον αφόπλισε τελείως, και φυσικά εκείνος το γύρισε στους κλέφτες πολιτικούς, την άδικη κοινωνία, τους ξένους που μας παίρνουν τις δουλειές, μας σκοτώνουν...ότι εκείνος ψάχνει μεροκάματο για 20 ευρώ τη μέρα....

Σχεδόν, άρχισα να τον λυπάμαι... όχι τόσο γιατί ήταν άνεργος, αλλά γιατί έβλεπε έτσι τη ζωή και στρεφόταν εναντίον του πακιστανού εργάτη και όλων αυτών, για τους οποίους τα 10 ευρώ είναι περιουσία.
Παρατήρησα καλύτερα τον "αγανακτισμένο" ρατσιστή... δεν μπορούσα να καταλάβω το επίπεδο εκπαίδευσής του, τι θα μπορούσε να κάνει πριν την κρίση, αλλά είχε, στα αλήθεια, σημασία;

Η παιδεία είναι σημαντική για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, τις υποχρεώσεις, δικαιώματα, τι σημαίνει να είσαι πολίτης. Το να είναι σε θέση να αναλαμβάνει κάποιος τις ευθύνες του, χωρίς να εξυφαίνει συνωμοσίες και σενάρια για σκοτεινά ξένα κέντρα, χωρίς να επιρρίπτει σε άλλους τα λάθη του...
Όμως,  αναρωτιέμαι...είναι μόνο οι "απαίδευτοι" που πέφτουν στην παγίδα του ρατσισμού;...
Μήπως ο φόβος για το άγνωστο προκαλεί ανασφάλεια και αναγκάζει την παιδεία και την ανεκτικότητα να υποχωρούν;
Θέλει δύναμη και αυτογνωσία για να είναι σε θέση κάποιος να ξεπερνά το φόβο...
Είναι σε θέση σήμερα η ελληνική κοινωνία να αποτινάξει το φόβο και να αναπτύξει το αίσθημα της αλληλεγγύης;

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

H σφαγή στο Δίστομο


69 χρόνια συμπληρώθηκαν από την πιο αιματοβαμμένη μέρα στην ιστορία των Καλαβρύτων αλλά και όλης της Ελλάδας. ¨Ηταν η ημέρα που οι ναζί αφάνισαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των Καλαβρύτων, σκοτώνοντας συνολικά 1.100 άτομα.

Η Σφαγή των Καλαβρύτων ήταν ουσιαστικά τα αντίποινα των Ναζί στην εκτέλεση 77 Γερμανών στρατιωτών που είχαν αιχμαλωτίσει οι αντάρτες του ΕΛΑΣ κάποιες μέρες νωρίτερα.

Την διαταγή για την σφαγή υπέγραψε ο διοικητής της 117 Μεραρχίας Κυνηγών, υποστράτηγος Καρλ φον λε Σουίρ και τα Γερμανικά στρατεύματα έφτασαν στα Καλάβρυτα στις 9 Δεκεμβρίου 1943.

Στην δικαιολογημένη ανησυχία των κατοίκων απάντησαν με διαβεβαιώσεις ότι δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο, προκειμένου να τους καθησυχάσουν και μάλιστα, επέστρεψαν και αρκετοί κάτοικοι που είχαν φύγει φοβούμενοι τα αντίποινα.

Παρόλα αυτά, τις επόμενες μέρες έκαψαν τα σπίτια μελών αντιστασιακών οργανώσεων και το πρωί της Δευτέρας 13ης Δεκεμβρίου έδωσαν εντολή να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι στο δημοτικό σχολείο έχοντας μαζί τους μία κουβέρτα και τρόφιμα για μία μέρα.

Αφού κλείδωσαν τα γυναικόπαιδα στο σχολείο, οδήγησαν τους άνδρες και τα αγόρια από 14 εως 65 ετών στην επονομαζόμενη  Ράχη του Καππή.

Το μεσημέρι δόθηκε το σύνθημα της εκτέλεσης. Ήταν 14:34 (σε αυτή την ώρα μένει παγωμένο μέχρι σήμερα το ιστορικό ρολόι της εκκλησίας της πόλης ).
Οι ριπές των πολυβόλων θέρισαν τους όλους άνδρες που είχαν παρατάξει στη Ράχη του Καππή, ενώ υπήρξαν 13 επιζώντες, οι οποίοι επέζησαν θαμμένοι κάτω από τα πτώματα των υπολοίπων. Στη συνέχεια, οι ναζί λεηλάτησαν και πυρπόλησαν την πόλη.
Τα γυναικόπαιδα που βρίσκονταν κλειδωμένα στο σχολείο όταν κατάλαβαν ότι θα καίγονταν  έσπασαν την πόρτα και κατάφεραν να διαφύγουν.
Μιά εκδοχή θέλει τον  φρουρό που στεκόταν μπροστά στην πόρτα να τους λυπήθηκε και να άνοιξε για να φύγουν. Φυσικά, τιμωρήθηκε με εκτέλεση.

Η σφαγή των Καλαβρύτων αποτελεί από τις πιο φριχτές και αιματοβαμμένες επιχειρήσεις των ναζί κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Καρλ φον λε Σουίρ που ήταν υπεύθυνος δεν δικάστηκε ποτέ ως εγκληματίας πολέμου, αλλά πέθανε ως αιχμάλωτος των Σοβιετικών.


Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Στη μνήμη ενός ηγέτη...

Σαν σήμερα γιόρταζε ο μεγάλος ηγέτης και ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Παπανδρέου. Ας θυμηθούμε ένα προφητικό του λόγο στην Βουλή της 28ης Ιουλίου 1992 όπου έθεσε και το μεγάλο ερώτημα "... εάν πορευόμαστε προς μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ή προς μία γερμανική Ευρώπη"(!).


Κυρίες και κύριοι, ως γνωστό, δεδομένο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει για την κύρωση της συνθήκης του Μάαστριχτ. Όμως το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να πει στο Λαό μόνο τα αναμενόμενα οφέλη, ούτε να ωραιοποιήσει την εικόνα. Αντίθετα πρέπει να τονίσει με ειλικρίνεια το κόστος αυτής της προσαρμογής.

Θα πρέπει ο Έλληνας πολίτης να ξέρει τι να περιμένει στο τέλος της πορείας, αλλά και τι θα έχει καταβάλει για να φθάσει στο τέρμα αυτής της δύσκολης και άνισης πορείας.

Με την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ άλλαξε πράγματι η παγκόσμιος ισορροπία. Και είναι κοινός τόπος, ότι υπάρχει μόνο μία στρατιωτική υπερδύναμη, οι ΗΠΑ. Είναι όμως ταυτόχρονα γνωστό, ότι από οικονομικής πλευράς δεν είναι η μόνη υπερδύναμη. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις. Αυτή η ίδια, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη – Γερμανία, η Γερμανία – Ευρώπη, αυτό θα κριθεί στην πορεία, και τρίτον η Ιαπωνία με Νοτιοανατολική Ασία. Το σημαντικό για μας είναι, ότι οι ΗΠΑ είναι σε στάση μάχης, τόσο απέναντι στην Ιαπωνία όσο και απέναντι στην Ευρώπη, στην ΕΟΚ.  Η σύγκρουση ΗΠΑ – ΕΟΚ είναι μια σύγκρουση που, πού και πού, φανερώνεται, άλλες φορές γίνεται στα κρυφά, αλλά αφορά τρεις τουλάχιστον τομείς.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Εμπρός να καταργήσουμε τη Magna Carta και το Habeas Corpus

Οι προσταγές του Μνημονίου για τη συρρίκνωση του Δημόσιου τομέα είναι από πλέον ουσιώδη στοιχεία της συμφωνίας για την χρηματοδότηση της Ελλάδας. Οι προσπάθειες της Κυβέρνησης Παπανδρέου να εξορθολογίσει το σύστημα, απέτυχαν κάτω από τις αντιδράσεις των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών. 
Η κυβέρνηση Σαμαρα, ακόμα και με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, δεν κατάφερε να σχηματίσει ένα σοβαρό σχέδιο για την ελάφρυνση του Δημοσίου.  
Είναι σαφές ότι κάποιοι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να απομακρυνθούν. Επίσης, είναι γνωστό, ότι αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει αν εφαρμοστούν σωστά οι διαδικασίες, οι οποίες πολλές φορές "φρακάρουν" από πολιτικές παρεμβάσεις. Είναι ακόμη, λογικό μια κυβέρνηση να περικόψει τις δαπάνες της στο Δημόσιο τομέα, όχι μόνο απολύοντας κόσμο αλλά εξορθολογίζοντας και τους μισθούς και της αμοιβές, χωρίς να διατηρεί πολλαπλών ταχυτήτων υπαλλήλους με ειδικά προνόμια.
Σύμφωνα με τα όσα γράφονται και όσα ακούμε τις τελευταίες μέρες, διαδραμματίζονται σκηνές απείρου κάλους με την κυβέρνηση να χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να απολύσει υπαλλήλους και να πιάσει τους στόχους του Μνημονίου.
Ο Ιάσονας Παναγιωτόπουλος, σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, αναδεικνύει το θέμα και μιλά " για σκηνές ανθρωποφαγίας όπου καταστρατηγείται κάθε μορφή δικαιοσύνης, με πρώτο το κριτήριο αθωότητας και δεύτερο το δικαίωμα στην υπεράσπιση".
 
Σύμφωνα με την  Δέσποινα Σπανού από την ΑΔΕΔΥ η διαδικασία του πειθαρχικού, την οποία παρουσιάζει η κυβέρνηση ως εξυγίανση, είναι μια εντελώς αυθαίρετη και αυταρχική διαδικασία που έχει στόχο πρώτα να βρίσκονται σε καθεστώς φόβου όλοι οι υπάλληλοι του Δημοσίου και κατά συνέπεια να μην μπορούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, καθώς μόνο με μια καταγγελία, ένας εργαζόμενος μπορεί να τεθεί σε καθεστώς αργίας, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η πειθαρχική διαδικασία εις βάρος του και ορισμένες φορές ούτε καν να έχει ξεκινήσει.
Αν αφήσουμε στην άκρη τις όποιες διαφωνίες και προβληματισμούς μας για τη στάση και ρόλο της ΑΔΕΔΥ και των συνδικαλιστών, πρέπει να ομολογήσουμε ότι με τον τρόπο αυτό δεν τιμωρούνται οι πραγματικά επίορκοι, αφού αυτό θα μπορούσε να γίνει με την επίσπευση των σχετικών διαδικασιών, αλλά στρέφεται εναντίον όλων των υπαλλήλων. 
Σύμφωνα με τον νέο υπαλληλικό κώδικα που ψηφίστηκε μαζί με το πρόσφατο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, ένας εργαζόμενος μπορεί να τεθεί σε αργία με οποιαδήποτε αφορμή.  Αρκεί να υπάρξει μια καταγγελία εις βάρος του, με τη γενική κατηγορία της παράβασης καθήκοντος.
Σε όσο δύσκολη θέση να βρίσκεται η κυβέρνηση, θα έπρεπε να διατηρήσει τις στοιχειώδεις αρχές νομιμότητας.
Τα δικαιώματα των πολιτών απέναντι στην ανεξέλεγκτη κρατική εξουσία οφείλουν οριοθετούνται. Οι πρώτες προσπάθειες χρονολογούνται από το 1215 όταν ο  Ιωάννης ο Ακτήμονας, ο βασιλιάς της Αγγλίας, αναγκάστηκε να παραχωρήσει με τη Μάγκνα Κάρτα, το χάρτη δικαιωμάτων, με διατάξεις που αναφέρονται στον σεβασμό της προσωπικής ελευθερίας του ατόμου, την απαγόρευση δηλαδή της φυλάκισης, εξορίας ή τιμωρίας χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση, στην υποχρέωση του βασιλιά να ζητά τη συγκατάθεση του Μεγάλου Συμβουλίου για την επιβολή φόρων και, τέλος, στην αναγνώριση των εξουσιών του Μεγάλου Συμβουλίου (που εξελίχτηκε στο σημερινό Κοινοβούλιο). 
Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1679, το Χάμπεας Κόρπους που ψηφίστηκε κατά τη βασιλεία του Καρόλου Β’ και στηρίζεται στις αρχές της Μάγκνα Κάρτα προστατεύει τον πολίτη από την παράνομη κράτηση, απαγορεύοντας τη δίκη προσώπων που κρατούνται παράνομα. 
Λέτε στην Ελλάδα του 2012 να τα καταργήσουμε σε μιά νύχτα;


Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Άβουλοι, ανάξιοι, μοιραίοι

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, Καθημερινή, 25/11/2012
Παρακολουθούμε εδώ και ένα χρόνο τα πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του Έλληνα πολίτη.
Ένα χρόνο πριν, ένας πρωθυπουργός που τον κατηγορούσαν ότι δεν διαπραγματεύεται πέτυχε διαγραφή χρέους 100 δισ. με κούρεμα ομολόγων ύψους 50% και νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα ύψους 120 δισ. με πολύ χαμηλά επιτόκια και μεγαλύτερη περίοδο αναπροσαρμογής.
Η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και ψηφίζει τη συμφωνία, με το μάτι στην εξουσία. Αφήνει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να διαπραγματευτεί καλύτερα και σύρει την χώρα, συνεπικουρούμενη από την Αριστερά, η οποία επίσης, βλέπει ότι οι πολεμικές ιαχές βρίσκουν ευήκοα ώτα, αυτά των πολιτών που τελούν σε πλήρη σύγχιση από το ασταμάτητο πόλεμο των ΜΜΕ στην κυβέρνηση, σε δυό εκλογικές αναμετρήσεις.
Ο χρόνος και το ευνοικό κλίμα χάνεται, επειδή κανείς δεν θέλει να συμφωνήσει με κανένα. Γιατί κανείς δεν παραδεχεται το αυτονόητο ότι "το δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας απειλεί την εθνική μας κυριαρχία".
Γιατί κανείς δεν θέλησε να παραδεχθεί ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου αποτελούσε εγγύηση για τη χώρα, μεσοπρόθεσμα, αλλά και με άμεσα οφέλη που θα προέκυπταν με την εφαρμογή της, όπως η μείωση των τόκων έως και 5 δις ευρώ το 2012. Νηφάλιος διάλογος για τις εξελίξεις, όπως ήλπιζε ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, να γίνει, δεν έγινε. Δεν ξεφύγαμε από τους παραλογισμούς, από τις ακρότητες, από τη βία, και σαφώς, κανένα σχήμα δεν κατάφερε να εμπνεύσει σιγουριά και ασφάλεια στον Ελληνικό λαό. Ο συγκεκριμένος Οδικός Χάρτης και το χρονοδιάγραμμα, που είχε συμφωνηθεί, ώστε μέσα στην επόμενη διετία μέχρι το 2014, που ήταν το τέλος του προγράμματος, να βγεί η χώρα από την κρίση, δεν τηρήθηκαν. Παλινωδίες και σπασμωδικές κινήσεις. Καμία μεταρρύθμιση δεν προχώρησε. Οι συντεχνίες και η διαφθορά παρέμειναν ανέγγιχτες όσο ο μέσος πολίτης είδε το εισόδημα του αλλά και τις στοιχειώδεις κοινωνικές παροχές να εξανεμίζονται,
Στάθηκαν ανάξιοι να αξιοποιήσουν την μεγάλη ευκαιρία του 2011.
Στάθηκαν άβουλοι μπροστά στα συμφέροντα και τα διαπλεκόμενα.
Θα σταθούν και μοιραίοι, εφαρμόζοντας μέτρα που δεν θα φέρουν την ανάπτυξη αλλά θα βυθίσουν ακόμα περισσότερο στην ύφεση.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Από το καρέ... στο "πάρτα όλα"


Η Ελλάδα συμμετέχει - παρακολουθεί το Eurogroup που θα αποφασίσει για την τύχη της, με όλα, σχεδόν, τα χαρτιά κλειστά στο τραπέζι. Παρότι η τηλεδιάσκεψη του Σαββάτου υποτίθεται ότι θα έδινε κάποιες κατευθύνσεις, στην πραγματικότητα τα θέματα παραμένουν σε εκκρεμότητα και τα νερά είναι πιο θολά από ποτέ.
Κάποιοι μιλούν και για λύσεις που μπορεί να περιπλέξουν περισσότερο τα πράγματα. Όπως το σενάριο ότι ίσως επιλεγεί η χορήγηση ευελιξίας στις χώρες-δανειστές να δανείσουν κεφάλαια στην Ελλάδα με "τον τρόπο που θα επιλέξουν" εκείνες (!). Αυτό το εφεύρημα είναι τελείως "αόριστο" και περίπλοκο και τελικά, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Όμως, η Γερμανία και η ΕΚΤ επιμένουν ότι δεν τίθεται θέμα για κούρεμα του χρέους, σημείο που θεωρείται απαραίτητο για συμβιβασμό με το ΔΝΤ.
Αλλά ήταν ένας χρόνος μόλις πριν που ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, πέτυχε το κούρεμα του ελληνικού χρέους. Στην τελευταία του ομιλία ως πρωθυπουργός, αφού κάποιοι θεώρησαν ότι ήταν η ώρα να παίξουν τα προσωπικά πολιτικά τους παιχνίδια, είχε πει :"Είμαστε, όμως, υπερήφανοι γιατί, μετά από πολλούς μήνες δοκιμασίας, περιπέτειας, προσπάθειας, θυσιών, η χώρα μας πέτυχε στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής μια συμφωνία, καθοριστικής σημασίας για το μέλλον μας. Το άμεσο μέλλον, αλλά και τα επόμενα χρόνια και τις μελλοντικές γενιές.
Μια συμφωνία, που μας παρέχει ασφάλεια και σιγουριά, που εγγυάται την παραμονή μας στο ευρώ, που εγγυάται ότι θα έχουμε τα επόμενα χρόνια τους απαραίτητους πόρους για τη λειτουργία του κράτους, για τους μισθούς και τις συντάξεις, που απειλήθηκαν από μία πιθανή χρεοκοπία. Και πολύ περισσότερο, μια συμφωνία, που μας επιτρέπει – αν εμείς κάνουμε αυτό που πρέπει – να διαγράψουμε ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρέους μας, μέσα στους επόμενους μήνες, που μας επιτρέπει να καταβάλουμε τα επόμενα χρόνια πολύ λιγότερους τόκους για τα δάνεια του παρελθόντος, που κάνει τη διαδρομή μας πιο εύκολη τα επόμενα χρόνια και μας επιτρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις πια, για να χτίσουμε την Ελλάδα της δημιουργίας και της ανάπτυξης.
Επειδή πολλά κινδυνολογικά και ανεύθυνα λέγονται, ακόμη και τώρα, θέλω να διαβεβαιώσω για άλλη μια φορά τους Έλληνες πολίτες:
Με τη συμφωνία αυτή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τις καταθέσεις. Αντιθέτως. Και με την παραμονή μας στο ευρώ, είναι πιο εγγυημένες. Με τη συμφωνία αυτή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Αντιθέτως, θα είναι πιο εύρωστα, διότι η χώρα μας θα βγει πιο γρήγορα από την κρίση και οι προϋπολογισμοί μας θα έχουν περισσότερες δυνατότητες.
Η συμφωνία αυτή, δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση μείωση των μισθών κατά 50% – που ακούω – ή των συντάξεων, όπως πολλοί διαδίδουν ακόμη και σήμερα.
Η συμφωνία αυτή, μας δίνει μια τεράστια ευκαιρία, ίσως την τελευταία, να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας σε νέες, γερές βάσεις. Η συμφωνία αυτή, δεν πρέπει να πάει χαμένη, δεν μπορεί να πάει χαμένη. Διαφορετικά, θα είμαστε ιστορικά υπόλογοι."

Όμως, στην ουσία όλη η ώθηση και το θετικό κλίμα από το κούρεμα εξανεμίστηκε ένα χρόνο μετά με τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις και δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Η "τέλεια" απραξία έφερε την ανάγκη νέων μέτρων και "νέων κουρεμάτων".
Από εκεί και πέρα, όλοι προσπαθούν να φανούν "συγκρατημένα" αισιόδοξοι για να μην δεχθούν την παταγώδη αποτυχία και τις ευθύνες τους.
Ο Στουρνάρας δήλωσε πεπεισμένος ότι θα βρεθεί μία κοινά αποδεκτή λύση στη σύνοδο του Eurogroup. Η δε Λαγκάρντ είπε ότι υπάρχει η "βούληση" για λύση και ο Ρεν ότι όλοι βρίσκονται κοντά σε συμφωνία. Η ΕΚΤ έσπευσε να υπενθυμίσει ότι δεν τίθεται θέμα διαγραφής χρεών, ενώ από το Βερολίνο υπενθυμίζουν ότι το «κούρεμα» χρέους δεν επιτρέπεται με βάση την κοινοτική νομοθεσία. Άλλωστε, το Βερολίνο δεν μπορεί να υποστηρίξει κάτι άλλο. Αν διαγράψει χρέος, η γερμανική κυβέρνηση, θα βρεθεί υπόλογη σε έντονη κριτική ενόψει εκλογών.
Κάποιοι μιλούν για επαναγορά ομολόγων, ενώ η μείωση των επιτοκίων εμφανίζεται αναπόφευκτη, ακόμα και αν προκαλεί πρόβλημα στις χώρες που θα παρουσιάζονται να δανείζουν με ζημία. Στην συνέχεια, οι λύσεις θα είναι τόσο πολύπλοκες, όσο παράλληλα θα απαιτούν και την έγκριση άλλων κοινοβουλίων. Με τι αποτελέσματα, δεν γνωρίζει κανείς.
Βέβαια, ακόμα και αν βρεθεί μία λύση για τη χορήγηση της δόσης, είναι πια βέβαιο ότι δεν θα πρόκειται για την οριστική λύση. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Και δεν θα είναι βιώσιμο ούτε στο 120%, ούτε στο 125%, ούτε στο 110%, με τέτοιο ρυθμό που τρέχει η ύφεση στην χώρα και σε τέτοιο "βάθος" που έχει τραυματιστεί η ελληνική οικονομία.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μια καταστροφική κυβερνητική ήττα, καθώς δεν μπορεί πλέον ούτε επικοινωνιακά να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα "λάβαμε μέτρα πείνας, αλλά πήραμε την δόση". Πώς θα περάσει η κυβέρνηση στην υλοποίηση των μέτρων μετά από αυτό το φιάσκο; Ποιοι είναι υπόλογοι για την χαμένη ευκαιρία; Είναι ικανή αυτή η Βουλή, με το επίπεδο των πολιτικών που παρουσιάζει να χειριστεί αυτή την κρίσιμη συγκυρία; Η εξίσωση δεν βγαίνει. 

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Εμπρός Συνέδριο...στο βάθος κήπος....

O πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Ηλ. Μόσιαλος, πρότεινε με άρθρο του στην Athens Voice, ότι είναι απαραίτητος ένας νέος ρεαλιστικός - μεταρρυθμιστικός πόλος, τον οποίο βλέπει στην ένωση μέρους του ΠΑΣΟΚ με τις κεντρώες δυνάμεις της ΝΔ και με τη ΔΗΜΑΡ, για να δημιουργηθεί ένας νέος πολιτικός χώρος .
"Το νέο αυτό πολιτικό υποκείμενο, εφόσον δημιουργηθεί, θα κριθεί από το αν θα μπορέσει ν΄αλλάξει ριζικά το μεταπολιτευτικό μοντέλο" αναφέρει για να καταλήξει: "Σ΄ αυτό το νέο, μακράς πνοής χώρο, θα μπορούσαν να συμμετέχουν η ΔΗΜΑΡ, ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ και της κεντρώας ΝΔ, οι πολιτικές κινήσεις στο χώρο της κεντροαριστεράς, οι κεντρώες φιλελεύθερες δυνάμεις και τα εκατομμύρια των ανένταχτων πολιτών. Όσο πιο γρήγορα ξεκινήσουμε, τόσο το καλύτερο για την κοινωνία και την πατρίδα".

Ο Μόσιαλος δεν είναι ο μόνος που θέτει τέτοιο ζήτημα.   Ο Ανδρέας Λοβέρδος υποστηρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να εμπνεύσει ελπίδα και εμπιστοσύνη στον κόσμο, με τα σημερινά δεδομένα και πιστεύει οτι το κόμμα δεν είχε ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα ούτε επί ηγεσίας Γ. Παπανδρέου.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Γιώργος Σιακαντάρης ο επιστημονικός διευθυντής του ΙΣΤΑΜΕ, ο οποίος έθεσε θέμα "τελευταίου" συνεδρίου με το ίδιο όνομα και σύμβολα και την προκήρυξη νέου συνεδρίου "από μηδενική βάση, όλων των δυνάμεων του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού και αριστερού δημοκρατικού χώρου, με αντικείμενο αφενός την κατάθεση ιδεών και προγραμματικών θέσεων, αφετέρου τη συνδιαμόρφωση του νέου πολιτικού φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας".
Το γεγονός ότι ο"χώρος" ανάμεσα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ "κατοικείται", ήδη, δεν φαίνεται να απασχολεί κανένα. Γενικά το "σύστημα" φαίνεται να έχει αποφασίσει ότι θέλει τη δημιουργία άλλου κόμματος, δήθεν κεντροαριστερού. Έτσι  έθεσαν και το ερώτημα σε πρόσφατη δημοσκόπηση του ΜΕΓΚΑ, για την ύπαρξη κόμματος ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Τι "βολεύει" το σύστημα; Μα σίγουρα ένα μικρό ΠΑΣΟΚ, που να συμμετέχει στις κυβερνήσεις συνασπισμού, αλλά να μη δημιουργεί πονοκεφάλους.... Το ζήτημα είναι ποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ -όλων των κλάσεων(!) - θα θελήσουν να προχωρήσουν σε μια τέτοια κίνηση.
Επιπλέον, εκείνο που προξενεί εντύπωση είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, δια στόματος στελεχών του, θέλει να "αυτοδιαλυθεί". Αλλά, εκφράζουν αυτά τα στελέχη τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ; Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι υπάρχει μια προσωπική αντιπαράθεση στελεχών που τσακώνονται μεταξύ τους, με στόχο την προσωπική τους πολιτική επιβίωση και όχι του φορέα, που τα ανέδειξε. Όλα αυτά έχουν κουράσει τον κόσμο που αντιμετωπίζει τα δικά του πολύ σοβαρά προβλήματα. Ουδείς προσπαθεί επι της ουσίας να εξηγήσει στον λαό, για τις επιλογές της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ενώ η δικαίωση που έρχεται σε κάθε βήμα, δεν αξιοποιείται, σαν να είναι ταμπού, σαν να θέλουν να ξεχάσουν, να "ξαναγεννηθούν" μέσα από ένα άλλο χώρο...
Ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει για την τύχη του Κινήματος είναι ο λαός του. Σε ένα ανοιχτό συνέδριο, ας τον αφήσουν να μιλήσει....

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

"Έφυγε" ο Χρόνης Μίσσιος



"Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να 'χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!" είχε υποστηρίξει ο Χρόνης Μίσσιος, σε συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι "πρέπει να αντιληφθούμε ποιά είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!" και προτείνοντας "να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε την Ελλάδα"
Ο συγγραφέας του «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» άφησε την τελευταία του πνοή, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά.
Η οικογένειά του κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δούλεψε μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Από τα Γιαννιτσά, όπου τον έστειλε ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, πέρασε στους αντάρτες. Με την απελευθέρωση επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και οργανώθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων.
Το 1947 συνελήφθη, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε τον θάνατο χάρη σ' ένα τυχαίο γεγονός.
Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος (Μακρονήσι, Άι- Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, κ.ά.). Εκεί έμαθε ανάγνωση και γραφή.
Μεταξύ 1962 και 1967, διετέλεσε στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ.

Το πρώτο του βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς...» (Γράμματα, 1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού. Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» (Γράμματα, 1988).

Ο Χρόνης Μίσιος ήταν φανατικός οικολόγος, αγαπούσε τα ζώα, το περιβάλλον, αγαπούσε τη ζωή, τους ανθρώπους. Με εκανε πολλές φορές να δακρύσω, όταν διάβαζα τα βιβλία του. Ξαναδάκρυσα με τούτο το απόσπασμα και το μοιράζομαι σαν αποχαιρετισμό σε κείνον....
"....έχω και μια ροδιά (αγαπάω πολύ τις ροδιές) η οποία, κάποια μέρα μου αρρώστησε. Πήγα στον Γεωπόνο, πήρα φάρμακα, πήρα τούτο, πήρα τ’ άλλο, την ράντισα, τίποτα! Η ροδιά κάθε μέρα και χειρότερα. Ήταν Πανσέληνος. Την σκεφτόμουνα κι ήμουν στενοχωρημένος. Κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κι έκατσα σε μια πέτρα δίπλα της και άρχισα να της λέω πόσο πολύτιμη είναι για μένα, πόσο την αγαπάω, να την χαϊδεύω, να της μιλάω τρυφερά κλπ. Από την άλλη μέρα η ροδιά άρχισε να γίνεται καλύτερα. Έγιανε, και τον Σεπτέμβρη πέταξε και εκτός εποχής, πια, δυο τεράστια ρόδια. Τώρα, δεν ξέρω αν τα φάρμακα βοήθησαν, επίσης, αλλά εγώ αλλιώς το εισέπραξα και αλλιώς το ένιωσα.... "

Η Γάζα Φλέγεται...

Παγκόσμια Μέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού σήμερα. Ως συνήθως, αυτές οι γιορτές είναι για να θυμόμαστε "τα θύματα" -" τους αδύναμους" (γυναίκες -παιδιά- ζώα - περιβάλλον) για μια μέρα και να επιστρέφουμε στην κακοποίησή τους την αμέσως επόμενη.
Αυτές τις τελευταίες μέρες είμαστε μάρτυρες, όλη οι διεθνείς κοινότητα, των απίστευτης αγριότητας ισραηλιτικών βομβαρδισμών στη Γάζα. Άλλη μια φορά ο πολέμος φούντωσε στην πολύπαθη αυτή περιοχή με θύματα αμάχους.
Η Ισραηλινή κυβέρνηση προσπάθησε να διασκεδάσει την διεθνή κοινότητα με καθησυχαστικές δηλώσεις και διοχετεύοντας στα μέσα πληροφορίες που αποσιοπούσαν επιμελώς τα αποτελέσματα των ενεργειών της.  Οι σφοδροί ισραηλινοί βομβαρδισμοί σπέρνουν τον θάνατο στη Λωρίδα της Γάζας, ενόσω η "διπλωματία" πασχίζει για την επίτευξη εκεχειρίας και την αποφυγή μίας εφιαλτικής χερσαίας επέμβασης του ισραηλινού στρατού.
Όμως, την εποχή της ηλεκτρονικής δικτύωσης διεξάγεται και ο πόλεμος ηλεκτρονικών χαρακωμάτων με εκατοντάδες tweet ενημέρωσης από επαγγελματίες και μη δημοσιογράφους, ωστέ να εμφανιστεί στον υπόλοιπο κόσμο η αληθινή όψη της κατάστασης. Ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων ξεπερνάι τους 95, ανάμεσά τους πολλά παιδιά που ενταφιάζονται στη Γάζα εν μέσω όρκων εκδίκησης, ποιός να τους ψέξει για αυτό....
Ο εξόριστος πολιτικός ηγέτης της Χαμάς, Χαλέντ Μεσάαλ, διαμηνύοντας πως είναι εξίσου δυνατή η εκεχειρία, όσο και η περαιτέρω κλιμάκωση στη Γάζα. Παρά τις ακραίες θέσεις που έχει ο Μεσάαλ σε αντίθεση με τον μετριοπαθή Αμπας, μίλησε για την ανάγκη συνεννόησης και ομοψυχίας στους κόλπους των παλαιστινίων, καθώς «ο εχθρός πνίγεται στο αίμα των παιδιών» και κάλεσε τις οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να «αποκαλύψουν τα εγκλήμαα του Ισραήλ» στη Γάζα, ιδίως όσα διαπράχθηκαν εναντίον παιδιών και αμάχων.
Πόσα ακόμα παιδιά πρέπει να θρηνήσουμε για να επέμβει η διεθνής κοινότητα, οι ΗΠΑ, η ΕΕ, να επιβληθεί η εκεχειρία; Πόσο ακόμα θα μετράμε τα παιδιά μας ως αριθμούς; Πόσο ακόμα....

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Αν ζούσε ο Τσέ...

Κάθε επανάσταση έχει τους ήρωες της. ...Κάθε επανάσταση εξατμίζεται και αφήνει ένα κατακάθι γραφειοκρατίας, έλεγε ο Franz Kafka
«Η "ηρωική γενιά του πολυτεχνείου" εξαργύρωσε τους "αγώνες" της με υπουργεία, βίλες, κότερα και πολλά εκατομμύρια. Οδήγησε τη χώρα στο σημερινό χάος του χρέους, της ανεργίας και των χιλιάδων αυτοκτονιών», προκάλεσε με την δήλωσή της η Χρυσή Αυγή.
Εκτός όμως, από τους δηλωμένους φασίστες που από χρόνια προβάλουν αυτή τη θεωρία, μαζί με την επίσης, εξοργιστική άποψη ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο πολυτεχνείο, υπάρχουν και πολλοί άλλοι, οι οποίοι προσπαθώντας να αιτιολογήσουν την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα, ρίχνουν το "ανάθεμα" σε μια ολόκληρη γενιά.
Ναι, κάποιοι εξαργύρωσαν τους αγώνες. Ναι, κάποιοι βουτήχτηκαν στην διαφθορά.

"Πολίτες, φοβούμαι πως η επανάσταση, όπως ο Κρόνος, θα φάει διαδοχικά όλα της τα παιδιά και θα δημιουργήσει ένα δεσποτισμό με όλους τους κινδύνους που τον συνοδεύουν" ήταν τα τελευταία λόγια του Γάλλου επαναστάτη, Pierre Vergniaud, λίγο πριν αποκεφαλιστεί στη γκιλοτίνα (1793 )
Η εξουσία έχει την ιδιότητα να διαφθείρει κάποιους. Όμως, διαφθορά υπήρχε στην Ελλάδα και πριν την Μεταπολίτευση. Το ρουσφέτι και όλες οι κακοδαιμονίες για πολλά χρόνια, ήταν οι επιπτώσεις αυτών των 400 χρόνων σκλαβιάς από τους Τούρκους, λες και δεν υπήρχε ελληνικός πολιτισμός πριν για να αντιγράψουμε ή όλες οι άλλες χώρες, που ήταν κάτω από τον τουρκικό ζυγό, ακολούθησαν την ίδια πορεία.
Πρόσφατα, ανακαλύψαμε ότι έφταγε το τανκς που έριξε την πύλη και έκανε "μάγκες" κάποιους που "πούλησαν" τον αγώνα. Ε, λοιπόν όχι. Δεν πούλησαν όλοι τον αγώνα. Δεν μπορεί να υποβαθμίζεται η προσφορά του Πολυτεχνείου στη σύγχρονη ιστορία μας.
Ας ψαξουμε λίγο βαθύτερα μέσα μας να βρούμε τα αίτια της σημερινής κατάστασης. Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου. Ανήκω σε μια καταραμένη γενιά που αποδομεί όλα όσα οικοδομούσαν οι προηγούμενες. Αν μέσα στην παραζάλη των μέτρων και των επιπτώσεων στη ζωή μας κάνουμε ένα βήμα πίσω θα δούμε ότι αυτό που βιώνουμε, το βιώνουν και οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Η Ισπανία και η Πορτογαλία επίσης, πέρασαν τη δική τους Μεταπολίτευση μέσα στη δεκαετία του 70. Η διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε το αίτημα της διεύρυνσης του κοινωνικού κράτους, ενώ σήμερα με την παγκοσμιοποίηση τα οικονομικά μεγέθη λειτουργούν με άλλους όρους.
Ας κάνει η γενιά του Πολυτεχνείου - της Μεταπολίτευσης την αυτοκριτική της. Ας κάνει κι ο καθένας μας όμως ένα βήμα παραπάνω. Ας σκεφτούμε τη δικη μας συμμετοχή αλλά και τη λειτουργία μας ως πολίτες για να αρθούν τα αδιέξοδα. Μπορούμε να αποφύγουμε τις ευθύνες μας, όμως δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις συνέπειες επειδή αποφύγαμε τις ευθύνες μας.
Αν ο Τσε δεν είχε σκοτωθεί, τώρα δεν θα ήταν πόστερ και μπλουζάκι. Δε θα στοιχειωνε τα όνειρα κάθε νέου. Θα ήταν ένας γεράκος που θα του καταλόγιζαν ευθύνες για την πορεία της επανάστασης..

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

To κόμμα....

Προσθήκη λεζάντας
Το ΠΑΣΟΚ βάλετε πανταχόθεν και περισσότερο εν των έσω γιατί ο συνεκτικός του κρίκος με την εξουσία, ολοένα και χαλαρώνει. Τα ιστορικά στελέχη του κινήματος, που δεν βρίσκονται πια εν ζωή, του ιδρυτή του συμπεριλαμβανομένου, δεν θα πίστευαν ποτέ, μια τέτοια εξέλιξη. Το ΠΑΣΟΚ στην πορεία μέσα στο χρόνο ανέδειξε στελέχη σε θέσεις, αλλά δεν τα γαλούχησε με τις απαραίτητες αρχές της πολιτικής, ηθικής και κομματικής αρετής. Δεν τα εφοδίασε με τα στοιχεία που θα επέτρεπαν να ανταπεξέλθουν στις κομματικές υποχρεώσεις τους και τις θέσεις που τους ανέθεσε.
Ίσως, το μόνο που μένει κανείς να τους θυμίσει (;) είναι ότι " ...Η στάση ενός πολιτικού κόμματος μπροστά στα λάθη του είναι ένα απ τα σπουδαιότερα και ασφαλέστερα κριτήρια για τη σοβαρότητα του κόμματος και την εκπλήρωση απ'αυτό στην πράξη των υποχρεώσεων του απέναντι στην τάξη του και στις εργαζόμενες μάζες. Ν' αναγνωρίζει ανοιχτά το λάθος του, να βρίσκει τις αιτίες του, να αναλύει την κατάσταση που το γέννησε, να συζητάει προσεχτικά τα μέσα της διόρθωσης του λάθους, αυτό είναι το γνώρισμα του σοβαρού κόμματος, αυτό θα πει εκπλήρωση των υποχρεώσεων του, αυτό θα πει αγωγή και διαπαιδαγώγηση της τάξης και έπειτα της μάζας..." Λένιν

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Του Έλληνος ο τράχηλος και άλλα παραμύθια

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο παρά πέντε της "καταστροφής". Έχει ήδη, περάσει το και πέντε. Τα κόμματα κυβέρνηση, συγκυβέρνηση, αντιπολίτευση παίζουν ένα παιχνίδι εντυπώσεων με το βλέμμα στην επόμενη μέρα.  Για όλους το στοίχημα είναι "ποιος θα παραμείνει όρθιος".
Επί μήνες ακούγαμε για καλύτερη διαπραγμάτευση. Δεν έγινε. Χάσαμε και την ευνοϊκή ώθηση που μας έδωσε το κούρεμα του χρέους πέρσι. Απλά, άφησαν τον χρόνο να περάσει και τώρα συζητούν για την ανάγκη νέου "κουρέματος", "βιωσιμότητας" του χρέους. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξακολουθεί τις ακροβασίες αφού, η άρνηση του αποδίδει δημοσκοπικά.
Ο μέσος Έλληνας έχει συνηθίσει να βυθίζεται στο μεγαλείο των προγόνων του. Έχει διδαχθεί να πιστεύει ότι όλοι του χρωστάνε. Αρέσκεται να πιστεύει ότι "δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του", δεν υπομένει ζυγό και πολλά τέτοια επαναστατικά.
Κανείς βέβαια, δεν αναφέρει ότι στις περιπτώσεις που αυτός ο λαός μεγαλούργησε, ήταν ενωμένος και αποφασισμένος. Σήμερα είναι φοβισμένος και διχασμένος.
Κανείς δεν λέει ότι τότε, ο ελληνικός λαός αγωνιζόταν για το ΣΥΝΟΛΟ και για το ΚΟΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ, και όχι για προσωπικά, συντεχνιακά αιτήματα.
Ο Τσίπρας και η αντιπολίτευση ζητούν εκλογές, τώρα. Να ανατρέψουν τα μέτρα που όλοι γνώριζαν, εδώ και ένα χρόνο. Τι άλλαξε για τον ΣΥΡΙΖΑ; Είναι καθαρά πρώτο κόμμα και αποφάσισε ότι θέλει να κυβερνήσει; Μάλλον, μάλλον όχι, αφού ο Τσίπρας απέφευγε να ζητήσει εκλογές σε χρόνο που θεωρητικά θα του δινόταν το περιθώριο να ανατρέψει την πολιτική που υποστηρίζει ότι επιθυμεί να ανατρέψει ( με την κατάργηση του μνημονίου και τη στάση πληρωμών) και τελικά τις ζητά την προηγουμένη της κατάθεσης του πολυνομοσχεδίου, μόλις μια εβδομάδα πριν από την ψήφιση του προϋπολογισμού και αφού ψηφίστηκε ο νόμος για την απόσυρση του Δημοσίου από τις ΔΕΚΟ. Είναι πασιφανές ότι ο Τσίπρας απλά, λαϊκίζει για να παραλάβει μια κατάσταση με υποχρεώσεις που δεν θα μπορεί να αναιρέσει, να επιρρίψει τις ευθύνες στους προηγούμενους και να διαχειριστεί μια "έτοιμη" πολιτική.
Από την άλλη πλευρά, ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του με την ανικανότητά τους, σιγοντάρουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ- και όχι μόνο-με την απραξία τους και το ιδιότυπο μοντέλο αντι-κοινοβουλευτικής εξουσίας που έχει επιβάλλει στους τέσσερις μήνες διακυβέρνησης της. Πέρα από το γεγονός ότι η κινητικότητα σε νομοθετικό επίπεδο είναι αμελητέα,  ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε σχεδόν 120 ημέρες να εμφανιστεί στην Ολομέλεια, μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, εμφανίστηκε μόλις χτες, για να ψηφίσει τα μέτρα. Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις που δεχόταν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τις δεκάδες ερωτήσεις που του έχει αποστείλει, κυρίως, ο Τσίπρας, με την απαίτηση να ενημερώνει την Βουλή για κάθε ενέργεια της κυβέρνησης και το θεσμικό του καθήκον να παραβρίσκεται κάθε δεύτερη Παρασκευή στη Βουλή για την «ώρα του Πρωθυπουργού». Ο Σαμαράς πίστεψε ότι τον προστατεύει ο τρικομματικός χαρακτήρας της κυβέρνησης και ξέχασε βασικούς κανόνες του κοινοβουλευτισμού. Όταν ένας πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση να τιμήσει τον ρόλο του, δεν θα πρέπει να αμφιβάλει ότι θα αμφισβητηθεί πολύ σύντομα.
Η ψήφιση των μέτρων ήταν μια πύρρεια νίκη για την κυβέρνηση και τους κυβερνητικούς εταίρους, αλλά πέρα από τους κλυδωνισμούς που όλοι είχαμε προβλέψει, είχε και ένα αναπάντεχο αποτέλεσμα. Η αντιμετώπιση των κομμάτων απέναντι στα προνόμια μιας "ειδικής κατηγορίας" υπαλλήλων, αυτών της Βουλής, που φέρονται σαν να μην είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά κάτι παραπάνω, σε συνδυασμό με τον απίστευτα προκλητικό και πολιτικά αδιανόητο χειρισμό του θέματος από τον πρωθυπουργό, που υποχρέωσε την κυβέρνηση να την αποσύρει άρον άρον μέσα σε μία ώρα, συνειδητοποιώντας ότι αν συνεχιζόταν η απεργία των υπαλλήλων της Βουλής, θα ήταν αδύνατο να ψηφιστούν τα μέτρα.
Κάποιοι απέδειξαν ότι η Ελλάδα είναι η χώρα της συντεχνίας. Ο Σαμαράς και η κυβέρνηση του απέδειξαν ότι είναι ερασιτέχνες, ότι είναι ανίκανοι να καταθέσουν σωστά, μια τροπολογία. Ο λαός κατάλαβε ότι αυτοί που του κάθονται στο σβέρκο δεν είναι -τουλάχιστον δεν είναι αποκλειστικά- οι ξένοι δανειστές;





Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

O Σαμαράς, ο Θεός και το Χάος....

Ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας θεοσεβούμενος άνθρωπος, νομίζω το εμπεδώσαμε όλοι. Ότι συμβουλεύεται τον Ύψιστο σε κάθε του κίνηση έγινε κατανοητό. Ότι τώρα ο Ύψιστος συναίνεσε στα μέτρα αυτά, είναι μάλλον αμφισβητήσιμο. Θεωρώ ότι δεν επιθυμεί να υποβάλει τους ανθρώπους σε άσκοπες δοκιμασίες.  
Ο πρωθυπουργός - ο οποίος εκτός από το λαμπρό διάλειμμα της επίσκεψης Μέρκελ- δεν έχει τιμήσει με την παρουσία του το κοινοβούλιο, ώστε να υπερασπιστεί την παντελή έλλειψη έργου από την κυβέρνηση του, αρκείται στις υψηλές του διασυνδέσεις και έχει επιτρέψει να μετατρέπει η ανάγκη μεταρρυθμίσεων και χάραξης ενιαίου εθνικού -στρατηγικού μετώπου για την αντιμετώπιση της ύφεσης σε μετρολαγνεία. Δεν υπάρχουν Ζάππεια, αντισταθμιστικά, αναδιαπραγμάτευση. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για ανάπτυξη. Δεν υπάρχει απλή διάθεση να ακολουθήσουν την  λαϊκή εντολή να κυβερνήσουν. 
Όμως είναι όλο το πολιτικό σύστημα υπεύθυνο για το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η χώρα.
Το ΠΑΣΟΚ διαλύεται από τις πρόσκαιρες προσωπικές στρατηγικές των προβεβλημένων στελεχών του, τα οποία δε διστάζουν να ταυτιστούν με συντηρητικές και αντιλαϊκές επιλογές, χωρίς να αιτιολογούν στο λαό τη στάση τους. Η μεγάλη πτώση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται περισσότερο σε εκείνα που δεν έγιναν- τις μεταρρυθμίσεις που φρέναραν- και τα οποία θα δικαιολογούσαν στο πολίτη και τα υπόλοιπα μέτρα.
Η ΔΗΜΑΡ δεν αισθάνεται καλά, με το έδαφος να τρίζει κάτω απ τα πόδια του Κουβέλη. Είναι το λιγότερο εξευτελιστικό για ένα κόμμα που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται αριστερό να "διευκολύνει" δικολαβίστικα ως Πόντιος Πιλάτος μέτρα, τα οποία δεν εγκρίνει, ενώ παραμένει να στηρίζει την κυβέρνηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με τον αέρα του νικητή στις δημοσκοπήσεις και την επιτυχημένη συνταγή της ολικής άρνησης χαϊδεύει τα αυτιά του απελπισμένου και καταπονημένου πολίτη. Υποστηρίζει ότι όταν γίνει κυβέρνηση θα καταργήσει μονομερώς τα μνημόνια, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτό είναι εκτός πραγματικότητας. Τουλάχιστον δεν παρουσιάζει καμιά συγκεκριμένη πρόταση. Όμως, τα περιθώρια που αφήνει, δίνει χώρο για την ικανοποίηση πιέσεων, ακόμα και των συντεχνιακών απαιτήσεων, για τις οποίες πληρώνει τώρα η χώρα. Από την άλλη, δίνει χώρο και στο φασίζοντα λαϊκισμό της Χρυσής Αυγής, με αποτέλεσμα να αυξάνει την επιρροή της. 
Η χώρα χρειάζεται γενναίους πολιτικούς να λάβουν αποφάσεις και να δώσουν ελπίδα στο λαό, να στρώσουν τα θεμέλια της νέας Ελλάδας. Αν τώρα μετά από τόσες θυσίες, όλα όσα έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια ο λαός, αν η χώρα χρεοκοπήσει, θα γίνουμε μάρτυρες γεγονότων που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Δυστυχώς, η σύνθεση αυτού του κοινοβουλίου δεν φαίνεται να μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ικανοποιήσει αυτή την ανάγκη.



Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Δίχως προδότη, κάστρο δεν πατιέται


Ένα νέο βιβλίο ήρθε να ταράξει τα νερά, που δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ήταν και ιδιαίτερα γαλήνια. Το "Ημερολόγιο Κρίσης"  του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, Φρανσουά Μπαρουάν, περιγράφει το παρασκήνιο της δραματικής σύσκεψης του περασμένου Νοεμβρίου στις Κάννες και αξιολογεί τον ...... πολιτικό θάνατο του Γιώργου Παπανδρέου. Η πρόσκληση Παπανδρέου στις Κάννες, μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, αποτελούσε για τον ίδιο ευκαιρία να εξηγήσει εκ του σύνεγγυς στους εταίρους την εκρηκτική κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα, η οποία βρισκόταν στα όρια της αποσταθεροποίησης και της δημοκρατικής εκτροπής. Όμως, το τότε πανίσχυρο δίδυμο, Νικολά Σαρκοζί και Άνγκελα Μέρκελ, είχαν μάλλον εξοργιστεί με τις δημοκρατικές ευαισθησίες του Έλληνα πρωθυπουργού και αποφάσισαν, σύμφωνα και με τον Μπαρουάν, το πολιτικό τέλος του Παπανδρέου.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας περιγράφει μέσα στο βιβλίο, σε δραματικούς τόνους πως μέσα σε δύο ημέρες -2 και 3 Νοεμβρίου 2011 – ο Γιώργος Παπανδρέου κατέρρευσε πολιτικά.
«Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις για το δημοψήφισμα. Η συζήτηση διαρκεί δύο ώρες χωρές διακοπή με την ένταση να είναι στα ύψη. Η Μέρκελ κάθεται απέναντι στον Παπανδρέου. Αριστερά της Μέρκελ και απέναντι στον Ομπάμα, ο Σαρκοζί. Δεξιά της Καγκελαρίου, ο Σόιμπλε. Αριστερά του Σαρκοζί, ο Ζιπέ. Κι αριστερά του Ζιπέ, εγώ.
Το κλίμα είναι βαρύ και ξεκινάει ένα μπρα ντε φερ με τον Παπανδρέου, ο οποίος συνοδεύεται από τον υπουργό του των Οικονομικών. «Σ' το λέμε ξεκάθαρα, εάν κάνεις δημοψήφισμα δεν υπάρχει σχέδιο σωτηρίας» λέει ο Σαρκοζί στον Ελληνα Πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Με παγωμένο βλέμμα, η Μέρκελ επαναλαμβάνει στον Έλληνα Πρωθυπουργό το ίδιο πράγμα, με πολύ αποφασιστικό τρόπο. Είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος. Η ένταση ανεβαίνει κι άλλο. Ο Σαρκοζί τού επαναλαμβάνει τους όρους μας σε στυλ τελεσιγράφου. Ο Παπανδρέου ιδρώνει, αντιστέκεται, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει.
Ο Ομπάμα παρατηρεί τη σκηνή, ακούσει προσεκτικά. Μερικές φορές συνοψίζει τα πράγματα, ηρεμεί το παιχνίδι όταν η ένταση ανεβαίνει. Ο Παπανδρέου παίζει την καριέρα του. Ιδρώνει όλο και πιο πολύ, ταλαντεύεται από τις αρχικές του θέσεις, έπειτα καταρρέει. Στο τέλος δεν έχει άλλη επιλογή: αναγκάζεται να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά του ευρώ. Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να ξεφύγει από αυτό το ερώτημα, υποβάλλοντας το στον λαό του. Είμαι παρών στον πολιτικό θάνατο σε ζωντανή μετάδοση. Έπειτα από δύο ώρες αντιπαράθεσης, παραδίδει τα όπλα....
...Ακολουθεί η σειρά του Μπερλουσκόνι... δεν θα αντέξει για πολύ. Παπανδρέου, Μπερλουσκόνι, δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν. Είμαστε σε καιρό ειρήνης. Δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν κάτω από διεθνή πίεση».
Η μαρτυρία του Γάλλου αξιωματούχου δεν κομίζει γλαύκαν εις Αθήνας, αλλά επιβεβαιώνει από την ψύχραιμη ματιά ενός τρίτου, την κορύφωση του γνωστού δράματος.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Παπανδρέου είναι ουσιαστικά, μόνος εναντίον όλων-πλην του ευγενικά ουδέτερου Ομπάμα. Ο υπουργός του επί των Οικονομικών δεν είναι στήριγμα, περιμένει να διαδεχθεί τον αρχηγό, να έχει καλές σχέσεις με αυτούς που εχει απέναντί του και...τελικά να καρπωθεί όλα τα θετικά των διαπραγματεύσεων, επιρρίπτοντας με την βοήθεια των μεγιστάνων του Τύπου και των λοιπών που λυμαίνονται χρόνια το δημόσιο χρήμα στον Παπανδρέου όλα τα αρνητικά και τα λάθη. Κανείς δεν μίλησε για την απαράδεκτη παρέμβαση στα εσωτερικά. Κανείς δεν μίλησε για την δημοκρατική έκφραση του Λαού, η οποία δεν είναι μόνο η εκλογική διαδικασία.
Οι πονηριές και οι προδοσίες οφείλονται αποκλειστικά σε έλλειψη ικανότητας, είπε ο Ροσφουκώ. Και αυτό πια γίνεται όλο και πιο φανερό.
Γίναμε όλοι μάρτυρες του πολιτικού "θανάτου" του Παπανδρέου, ο οποίος προτίμησε το δρόμο της απόσυρσης, από το να θέσει τη χώρα σε κίνδυνο. Ο ίδιος είναι ήσυχος ότι αγωνίστηκε με όλο του το πάθος για την πατρίδα του, έτσι όπως έμαθε από την οικογένεια του, να είναι αφοσιωμένος στο καθήκον του, για την δημοκρατία και την Ελλάδα. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, αλλάξαμε κυβερνήσεις, έγινα δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Η Μέρκελ δίνει συγχαρητήρια για το έργο....Παπανδρέου, η κυβέρνηση των τριών λαμβάνει (;) μέτρα σκληρότερα από όσα είχε προαναγγείλει ο Παπανδρέου...ζούμε τον αργό θάνατο της χώρας...Και όλα αυτά γιατί..."ο μεν δειλός της πατρίδος, ο δε φιλόδοξος της πατρώας ουσίας εστί προδότης", είπε ο Σωκράτης ....

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Το τηλεγράφημα

Με την ευκαιρία της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, της έναρξης του ελληνοιταλικού πολέμου (επίσημης- γιατί ανεπίσημα είχε ξεκινήσει από τον τορπιλισμό της Έλλης τον δεκαπενταύγουστο), ακούγονται πολλά σχετικά με τον Ιωάννη Μεταξά και τη στάση του. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Μεταξάς ήταν ακραιφνής βασιλικός, που φλέρταρε με τα φασιστικά πρότυπα. Ως ιδεολογική τάση, ο φασισμός στην Ελλάδα του 1936 δεν είχε ερείσματα. Το καθεστώς ήταν δικτατορικό και είχε μπολιαστεί με στοιχεία οργάνωσης από τον φασισμό. Παρόλα αυτά και παρά το θαυμασμό του για την Γερμανία, ο Μεταξάς δεν τόλμησε, αλλά και ιστορικά δεν αποδεικνύεται ότι ήθελε, να συμπορευτεί με τον Άξονα. Ο,τι και να πιστεύει κανείς για τον Μεταξά, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. Όλος σχεδόν, ο πολιτικός -φιλελεύθερος- κόσμος βρισκόταν σε εξορία και οι κομμουνιστές σε φυλακές. Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε αντιταχθεί τόσο στο να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης στην αντικοινοβουλευτική άνοδο του Μεταξά, όσο και στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου με υπόγειες διαβουλεύσεις για την μεθόδευση της πτώσης του. Ο εκτοπισμός του ήταν φυσική συνέπεια της δράσης του.
Όμως, τον Οκτώβριο του 1940, μόλις ξέσπασε ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος, ο Γεώργιος Παπανδρέου με τηλεγράφημα του προς τον Μεταξά, παραμερίζοντας τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές του με το καθεστώς, έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση της Πατρίδας.

«Κύριε Πρόεδρε,
 Είμαι βαθύτατα συγκινημένος από την σημερινήν απόφασιν της Ελλάδος να επαναλάβη εναντίον των Βαρβάρων το θαύμα του Μαραθώνος.
Πιστεύω ακραδάντως, οτι ο αγών θα είναι νικηφόρος.
Αλλά και πιστεύω ακόμη, οτι η ηρωϊκή απόφασις του Εθνους, λαμβανομένη εις μίαν κρίσιμον καμπήν του παγκοσμίου πολέμου, κατα την οποίαν πολλαί αποφάσεις φαίνονται μετέωροι, είναι προωρισμένη ν’ ασκήση απαφασιστικήν επίδρασιν ακόμη και δια την τελικήν αυτού έκβασιν, δια την οριστικήν επικράτησιν του Ανθρωπισμού και της Ελευθερίας.
Ο Αγών είναι ιερός και πρόκειται να κρίνη, δια μακρούς αιώνας του μέλλοντος, την τύχην του Εθνους. Κάτω από την σημαίαν του οφείλουν να ταχθούν όλοι ανεξαιρέτως οι Ελληνες.
Θέτω τον εαυτόν μου εις την διάθεσιν της Πατρίδος διά πάσαν υπηρεσίαν.
Μετά τιμής
Γ. Παπανδρέου»

Τελικά, θα επιστρέψει από την εξορία στο σπίτι του στην Αθήνα τον Νοέμβριο. Όμως, ο Παπανδρέου δεν ήταν ο μόνος τότε που κινήθηκε με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Και ο  Ν. Ζαχαριάδης από τα κρατητήρια των φυλακών της Κέρκυρας στέλνει επιστολή:



"Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος, πού θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός τής Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι  Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθικοαπελευθερωτικού αγώνα. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα.. Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά., όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξένη ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας ".

Η στάση αυτή του Ζαχαριάδη τόνωσε την ομοψυχία των Ελλήνων, άλλωστε εκείνη την εποχή η θέση της Σοβιετικής Ένωσης για τον ελληνο-ϊταλικό πόλεμο ήταν διφορούμενη. Ενώ, το σοβιετο-γερμανικό Σύμφωνο Μολότοφ Ρίμπερντοφ δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που είχαν ταχθεί κατά του Άξονα. Παρά την κριτική που έχει γίνει στο γράμμα του Ζαχαριάδη, ο ίδιος ο Γρηγόρης Φαράκος αργότερα, θα παραδεχθεί ότι τη γραμμή αυτή, την οποία ακολούθησε το ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής, θα ήταν καλό να την ακολουθούσε ακόμα πιο σταθερά και μόνιμα. 
Η εθνική ομοψυχία που εκφράστηκε είτε από τον αστό, αντιβασιλικό, φιλελεύθερο Παπανδρέου, είτε από τους κομμουνιστές συνέβαλε στη τόνωση του λαϊκού αισθήματος, έδωσε ένα δυναμισμό για τον αγώνα της Ελλάδας. Με την δική του στάση ο Μεταξάς δεν εξιλεώθηκε για το πολιτικό του παρελθόν, αλλά σίγουρα εκφράζοντας το λαϊκό αίσθημα με την άρνησή του στον Ιταλό πρέσβη, ανέτρεψε το αρνητικό γι εκείνον κλίμα. Απόδειξη αυτού είναι ότι στην κηδεία του Μεταξά παραβρέθηκε πλήθος κόσμου ακόμα και "ακραίοι" πολιτικοί αντίπαλοι όπως ο Φαράκος.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

H Ε.Κ και η απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων....

Διατηρούσα πάντα μια διστακτικότητα και μια καχυποψία για όλα τα σενάρια που ήθελαν την χώρα να "γλυτώνει" από την κρίση με την καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτό όχι γιατί θεωρούσα άνευ ουσίας την διεκδίκηση, αλλά επειδή πιστεύω ότι αυτού του είδους τα εγχειρήματα απαιτούν εθνικό σχεδιασμό και εθνική στρατηγική ενιαία από τον πολιτικό κόσμο και τα κόμματα. Και αυτό από το οποίο πάσχει τούτη η χώρα είναι η χάραξη κοινής εθνικής στρατηγικής.
Αλλά ξαφνικά, μέσα στο χάος των αρχείων και των αποκομμάτων, πέφτει στα χέρια μου το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ της 21ης Οκτωβρίου 1966: "Και ο δρ. Ραινχαρτ βεβεοί Η ΕΡΕ ΠΑΡΗΤΗΘΗ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ ΕΚ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ"
Η εφημερίδα παρουσιάζει ένα ιστορικό των προσπαθειών της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου για να πετύχει ικανοποιητική ρύθμιση, αλλά οι "αποστάτες" δεν τόλμησαν να δώσουν συνέχεια στην υπόθεση. Ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης των αποστατών, Τούμπας διέψευσε διαρροές που ήθελαν τον Ανδρέα Παπανδρέου να έχει προβεί σε παραίτηση από την αξίωση του κατοχικού χρέους. Την υπόθεση έσπευσε να ξεκαθαρίσει ο έγκριτος δημοσιογράφος Βάσος Μαθιόπουλος, που ήταν εγκατεστημένος στη Βόννη. Παραθέτουμε την άκρως ενδιαφέρουσα ανταπόκρισή του: "Επειδή υπήρξα μάρτυς κι παρηκολούθησα εκ του σύνεγγυς τα όσα πράγματι συνέβησαν σχετικώς με το δάνειον της κατοχής και τας ενεργείας της κυβερνήσεως της Ενώσεως Κέντρου δια την ρύθμισιν τούτου προς όφελος της εθνικής οικονομίας, αισθάνομαι ηθικήν και επαγγελματικήν υποχρέωσιν να λύσω σήμερον την σιωπήν μου, διότι διεπίστωσα οτι επεχειρήθη ένας αδιαμφισβήτητος τίτλος της Κυβερνήσεως της Ενώσεως Κέντρου να " αξιοποιηθή" κατά εντελώς αντίστροφον τρόπον. Μεταδίδω εν πρώτοις σημερινήν δήλωσιν του δόκτορος Ράινχαρτ, πρώην γενικού διευθυντού του γερμανικού υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και νυν προϊσταμένου του υποκαταστήματος της Ελληνικής Τραπέζης Βιομηχανικής Αναπτύξεως εν Κολωνία:
" Όπως έγραψα εις επιστολήν  μου προς τον τότε Πρόεδρον της Ελληνικής Κυβερνήσεως κ. Γ. Παπανδρέου, τον Οκτώβριον του 1964 και του ανέφερα και προφορικώς κατά την επίσκεψιν μου εις Αθήνας, ως προσκεκλημένου του Ιδρύματος οικονομικών ερευνών, τον Δεκέμβριον του έτους εκείνου, κατά τα διαπραγματεύσεις που προηγήθησαν της συμφωνίας περί χορηγήσεως διακρατικού γερμανικού δανείου προς την Ελλάδα το 1958, η τότε ελληνική κυβέρνησις παρητήθη προφορικώς των κατοχικών απαιτήσεων της Ελλάδος". Ο κ. Ράινχαρτ  προσέθεσεν ότι ο κ. Γεώργ. Παπανδρέου κατά την συνάντησίν του εκείνην εις Αθήνας, του εδήλωσεν ότι "η Ελληνική Κυβέρνησις θεωρεί το θέμα ανοικτόν και επισκεπτόμενος ο ίδιος την Ομοσπονδιακήν Γερμανίαν, θα το θέση επί υψηλού επιπέδου παρά τω Καγκελλαρίω Ερχαρτ. Ως απεσταλμένον του όμως, δια προκαταρκτικάς συνεννοήσεις επί του θέματος τούτου, θα αποστείλη εις την Βόννην τον κ. Α. Παπανδρέου. Ούτος, ελθών ενταύθα, ενήργησεν καθ' όσον γνωρίζω, συμφώνως προς τας οδηγίας του τότε Έλληνος Πρωθυπουργού".
Άλλη μια φορά από τα γεγονότα αποδεικνύεται ότι το κατεστημένο διαστρεβλώνει τα δεδομένα και προσπαθεί να δημιουργήσει μια στρεβλή εικόνα για τους Παπανδρέου, προφανώς γιατί δεν "χωρούν" στα κουστούμια της οικονομικής ολιγαρχίας,  ντόπιας ή ξένης και δεν κάνουν συμβιβασμούς.

Το μήλο......


Να κληθεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετά την ακρόαση στο σώμα του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, γνωστή για τις μακροσκελείς ερωτήσεις-τοποθετήσεις και τον "οξύ" τόνο κατά τις συνεδριάσεις στην Ολομέλεια ή στις Επιτροπές υποστήριξε, ότι από την ακρόαση του Παπακωνσταντίνου προέκυψαν νέα στοιχεία, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε για την ύπαρξη της λίστας και το γεγονός ότι ήταν στην κατοχή του πρώην υπουργού.
H Κωνσταντοπούλου κατάφερε να μετατρέψει την επιτροπή θεσμών σε αίθουσα δικαστηρίου αφού επί μια ώρα έθετε με καταιγιστικό τρόπο πάνω από 100 ερωτήματα στον πρώην υπουργό Οικονομικών γεγονός που φόρτισε την ατμόσφαιρα και σε ορισμένα σημεία έφτασε τον πρώην υπουργό στα όρια του. Ο τρόπος της βουλευτού σε όλη τη διάρκεια της εξέτασης άφηνε υπονοούμενα ότι ο πρώην υπουργός λειτούργησε με δόλο για να καλύψει κάποιους. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή εκείνος ξέσπασε «Με εγκαλείτε ότι επιχείρησα να καλύψω κόσμο. Κανείς δεν μου έχει κάνει μέχρι σήμερα αυτή την καταγγελία. Σήμερα βρίσκομαι σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από ότι όταν μπήκα στην πολιτική . Δεν έχω off shore δεν έχω βγάλει χρήματα στο εξωτερικό, δεν έχω λογαριασμούς σε τράπεζες μόνο δάνεια έχω και δεν σας επιτρέπω». Η κατήγορος βέβαια, δεν πτοήθηκε, αναγκάζοντας τον πρόεδρο της Επιτροπής, Αναστάσιο Νεράτζης να παρέμβει. «Κυρία Κωνσταντοπουλου επιτέλους θέλετε να σας βλέπουν συνεχώς όταν μεταδίδεται η συνεδρίαση γι' αυτό μιλάτε και διακόπτετε;».
Οι συνεχείς παρεμβάσεις της Κωνσταντοπουλου ακόμα και όταν ρωτούσαν και άλλοι βουλευτές ανάγκασε τον κατά γενική ομολογία πράο, Παπακωνσταντινου, να φωνάξει «φτάνει έλεος πια κυρία μου».

Η άμεση αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού θύμισε ότι αποτελεί πάγια θέση του ότι απαιτείται να ληφθούν άμεσα αποφάσεις για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και τον έλεγχο των φορολογικών παραδείσων, αφού εκτός των οικονομικών εγκλημάτων που διαπράττονται, οι πολίτες όχι μόνο στερούνται σημαντικών πόρων αλλά και καλούνται να καλύψουν το έλλειμμα στους προϋπολογισμούς. Ο Γιώργος Παπανδρέου υποστήριξε άλλη μιά φορά τη θέση του ότι μοναδικό μέλημα του ήταν και είναι η μάχη για τη σωτηρία και την αλλαγή της χώρας, σε αντίθεση με όσους σήμερα ασκούν απαράδεκτη κριτική και μάλιστα εκ του ασφαλούς και αποκάλεσε την προσπάθεια ορισμένων, να καταστήσουν τη γνωστή σαν “λίστα Λαγκάρντ” αντικείμενο συναντήσεων του με εκπροσώπους τραπεζών, προιόν μιας επιχείρησης "προκειμένου οι αυτονόητες δραστηριότητες ενός Πρωθυπουργού να καταστούν αντικείμενο μιας ανυπόστατης σεναριολογίας, με στόχο την επίτευξη πολιτικών εντυπώσεων και την μικροκομματική εκμετάλλευση".
Η μαχητική βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ όπως όλοι γνωρίζουν είναι κόρη του πρώην προέδρου του ΣΥΝ, Νικου Κωνσταντόπουλου, ενός εκ των λάβρων κατηγόρων του Ανδρέα Παπανδρέου στην δίκη για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Φαίνεται ότι η διάδοχός του, στο νομικό γραφείο και τα βουλευτικά έδρανα -προς το παρόν- έχει την ίδια ζέση, τον ίδιο ενθουσιασμό, το ίδιο πάθος να (κατα) "δικάσει" έναν Παπανδρέου.
Φυσικά, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η ίδια με την υποψηφιότητά της είχε ξεσηκώσει αντιδράσεις από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά το τμήμα γυναικών για τρεις λόγους. Πρώτον, ότι δεν μπορεί να καταδικάζουν ως κόμμα την οικογενειοκρατία και να προωθούν την υποψηφιότητα κάποιας που δεν έχει καμία πολιτική ή κοινωνική δράση, απλώς και μόνο επειδή είναι κόρη του πρώην προέδρου. Επίσης, η Κωσταντοπούλου ήταν δικηγόρος υπεράσπισης ενός αποδεδειγμένα βιαστή 4 τουριστριών. Τόσο η ανάληψη της υπόθεσης όσο και η τακτική κωλυσιεργίας που ακολούθησε (συνεχείς αναβολές με τα θύματα να αναγκάζονται να έρχονται στην Ελλάδα από το εξωτερικό) δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνάδει με την πολιτική και την επαγγελματική ηθική που θα πρέπει να έχει ένας υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Και το τελευταίο αλλά διόλου ασήμαντο  ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ και πατέρας της βουλευτού υπήρξε για ένα διάστημα πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός  που σημαίνει ότι έχει άμεση επαφή με την οικογένεια Βαρδινογιάννη. Αυτό το στοιχείο έρχεται σε διάσταση από τα όσα υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπαράθεση του για την μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης και του μεγάλου κεφαλαίου.

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Της Επανιδρύσεως το ανάγνωσμα...

Από μέρες ακούγονται φήμες για εισήγηση που φέρεται να έχει στα χέρια του ο Σαμαράς, η οποία έχει ως αντικείμενο την "επανίδρυση" της ΝΔ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες η πρόταση αφορά τη διάλυση του κόμματος της Ν.Δ και την ανασύστασή του με άλλο όνομα, ώστε να καλύπτει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα από τη Δεξιά ως την Κεντροαριστερά.
Με το ΠΑΣΟΚ να παρουσιάζεται δημοσκοπικά συρρικνωμένο και σε αποσύνθεση, ο Αντώνης Σαμαράς θα επιχειρήσει να συγκροτήσει έναν μεγάλο πόλο στον χώρο της Κεντροδεξιάς στον οποίο θα απορροφήσει και κορυφαία στελέχη του, που τώρα εμφανίζονται να βρίσκονται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος. Με δεδομένο ότι η ΝΔ έχασε προ πολλού την ιδεολογική πρωτοκαθεδρία και με το χώρο της να λεηλατείται  από την Χρυσή Αυγή και τους ΑΝ.ΕΛ, θα οδηγούσε στην εμφάνιση ενός νέου φορέα,  ο οποίος θα έχει έντονο τον "πατριωτισμό".
Έτσι, ένα νέο κόμμα που το όνομά του θα είναι Λαϊκό Κόμμα ή Εθνικό Πατριωτικό Μέτωπο ή Κεντροδεξιός Πατριωτικός Συναγερμός, έχει στόχο να λειτουργήσει ως ανάχωμα στον ΣΥΡΙΖΑ και θα βασιστεί στον κεντρικό κορμό της ΝΔ. Ο Σαμαράς ιδιωτικά μιλά -όπως λένε- για «αποτυχημένο πολιτικό σύστημα» και οραματίζεται μια μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη στην οποία θα υπάρξει χώρος και για κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος , η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης κ.α. Στο νέο κόμμα αυτό θα μπορούν να μετέχουν και βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων, οι οποίοι έχουν βολιδοσκοπηθεί.

Την πρακτική αυτή είχε ακολουθήσει ο ιδρυτής της Ν.Δ Κων/νος Καραμανλής, όταν διαδέχθηκε τον Παπάγο το 1955, διαλύοντας τον Ελληνικό Συναγερμό και σχηματίζοντας την ΕΡΕ. Ο Ελληνικός Συναγερμός, που ήταν βασικά μετεξέλιξη της αντιβενιζελικής παράταξης, συστάθηκε από το στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο και εκπροσωπούσε τα νέα μεσαία αστικά στρώματα.  Η επιλογή του Καραμανλή ήταν για τους περισσότερους έκπληξη, αφού προηγούνταν οι δυο αντιπρόεδροι του «Ελληνικού Συναγερμού» Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Στέφανος Στεφανόπουλος. Οι στόχοι της πρώτης κυβέρνησης Καραμανλή ήταν η επίλυση του Κυπριακού, ο εκσυγχρονισμός της εθνικής οικονομίας και η αναμόρφωση του δημοσίου βίου της χώρας, αλλά πριν καταπιαστεί με την επίτευξη των στόχων αυτών, αποφάσισε να ενισχύσει τη θέση του στο χώρο της Δεξιάς τελειώνοντας με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους και κατόρθωσε να κυριαρχήσει τόσο στο χώρο της Δεξιάς, όσο και στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας για οκτώ περίπου χρόνια. Επίσης, το 1974 δεν συνέχισε με την "αμαρτωλή" ΕΡΕ και ίδρυσε την Ν.Δ,  γιατί πίστευε ότι πρέπει να".. απαιτηθή η επαγρύπνησις αλλά και η συσπείρωσις του λαού σε ισχυρούς πολιτικούς σχηματισμούς, ικανούς να προστατεύσουν την δημοκρατία, όχι μόνον από τον κομμουνισμό και φασισμό, αλλά και από τα αίτια που προκάλεσαν στο παρελθόν την πτώση της...". Ενώ, το 1977 ο Καραμανλής έκανε ένα μεγάλο άνοιγμα στο κέντρο προκειμένου να απορροφήσει την ΕΔΗΚ, υπό την απειλή της ανόδου του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Σαμαράς αν και πέτυχε το στόχο του να αναρριχηθεί στην εξουσία, όχι μόνο δεν απορρίπτει αυτά τα σενάρια ανασύστασης, αλλά αντίθετα πιστεύει ότι η συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ επιβάλλει την ανάληψη σχετικής πρωτοβουλίας, η οποία τοποθετείται από ορισμένους στις αρχές του επόμενου έτους. Την ίδια άποψη συμμερίζονται και αρκετοί στη ΝΔ, όπως οι Χατζηδάκης, Αρβανιτόπουλος, η Μπακογιάννη, ο Μητσοτάκης, ο Σπηλιωτόπουλος, που βλέπουν με καλό μάτι την συνύπαρξη με τον Λοβέρδο ή τον Χρυσοχοίδη.
Πολλοί υποστήριξαν ότι και η συνέντευξη Πάγκαλου όπου εξέφρασε την άποψη « Όλοι μαζί με τον Σαμαρά, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος», είναι ο προάγγελος μιας τέτοιας κίνησης. Βέβαια, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ είπε και ότι ο Σαμαράς μέχρι στιγμής "δημιουργεί ελάχιστες αφορμές για κριτική". Μα τι κριτική να ασκήσει κανείς σε μια κυβέρνηση απραξίας. Από την εποχή που το ΠΑΣΟΚ έφερνε το ένα νομοσχέδιο πίσω από το άλλο, θαρρείς κι έπρεπε να αλλάξει τα πάντα μέσα σε δύο χρόνια, περάσαμε στην εποχή των ισχών αγελάδων.
Από την δική του πλευρά, ένας άλλος από την ομάδα των πρωτοκλασάτων, ο Ανδρέας Λοβέρδος, υποστήριξε ότι «η χώρα χρειάζεται ένα ριζοσπαστικό-ανατρεπτικό, ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα» και μάλιστα «χωρίς καθυστερήσεις, περιστροφές, αναστολές». Εμφανώς χολωμένος με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και την στέρηση υπουργικού θώκου, ο Λοβέρδος, ως σύγχρονος Ιούδας, μπροστά στο φόβο της "εξαφάνισης του από το πολιτικό σκηνικό, αποφάσισε να μην δοκιμάσει τις δυνάμεις του με τις κομματικές διαδικασίες και προτιμά την αποδόμηση του κόμματος που τον ανέδειξε.

Τελευταίος αλλά καθόλου λιγότερο σημαντικός, ο "αδιάβαστος" Χρυσοχοϊδης, παρόλο που αρχικά έδειξε ότι θα επιχειρήσει την συμπόρευση με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ανασκευάζει και αυτός από το φόβο της πολιτικής αφάνειας και θέτει θέμα ηγεσίας με σαφέστατο τρόπο, υποστηρίζοντας ότι ο πρόεδρος του, Ευάγγελος Βενιζέλος είναι εγκλωβισμένος στα αρχικά του λάθη και στα αρχικά του στρατηγικά αδιέξοδα. Έτσι, ζήτησε τη δημιουργία ενός κόμματος κεντροαριστερής κατεύθυνσης με την αναδιάταξη όλων των "συστημικών" αστικών δυνάμεων που θέλουν την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη. Βέβαια, μίλησε για την προσπάθεια αυτή μέσα από το ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι με τη σημερινή του μορφή του γιατί αυτή το εξαϋλώνει και επισήμανε ότι θα επιδιώξει μια συνεννόηση μέσα στο χώρο του Κινήματος με την επιστροφή όλων εκείνων των δυνάμεων που έφυγαν είτε προς τον ΣΥΡΙΖΑ,είτε προς τη Νέα Δημοκρατία.
Είναι βέβαιο, ότι στην Ελλάδα της κρίσης και των Μνημονίων τα κόμματα θα περάσουν από συμπληγάδες και πρέπει να πείσουν πια την ελληνική κοινωνία για το ρόλο και το πρόγραμμά τους. Το ΠΑΣΟΚ που ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της διαχείρισης της κρίσης είναι αυτό που δέχεται και θα δεχθεί το μεγαλύτερο κλυδωνισμό. Τα κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς θα θελήσουν μα πάρουν μέρος από το διαμελισμό των ιματίων του. Από την άλλη και η ΝΔ, η οποία έστρεψε την προσοχή της στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, άφησε χώρο στη Χρυσή Αυγή και τους ΑΝ.ΕΛ.
Οι ανακατατάξεις στα κόμματα μετά την ψήφιση των μέτρων πρέπει να θεωρούνται ότι έχουν ήδη οριστικοποιηθεί. Η σύσταση νέου φορέα, η ανασύσταση ή όπως αλλιώς ονομάζεται για τη συντήρηση των υφιστάμενου οικονομικού συστήματος δεν είναι κάτι που αφορά την ελληνική κοινωνία, την καθημερινότητα του πολίτη σήμερα. Είναι απαίτηση, όμως από χρόνια, του ισχύοντος επιχειρηματικού-εκδοτικού κατεστημένου της χώρας, για όσους μπορούν να ανακαλέσουν στην μνήμη τους ακόμα και το όνομα της πάλαι ποτέ ισχυρής κυρίας των ολυμπιακών αγώνων να φιγουράρει σε πρωτοσέλιδα σενάρια νέου κόμματος με όλους τους "φερέλπιδες" της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.




Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Τα καθαρά χέρια


"Αυτή και μόνο είναι η ρίζα από όπου ξεπετιέται ένας τύραννος: όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά είναι ο προστάτης" Πλάτων


Ο επικεφαλής της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος δεν δίστασε να χαιρετίσει ναζιστικά, μιλώντας στη νεολαία του κόμματός του, υποστηρίζοντας ότι μπορεί «καμιά φορά» τα μέλη του κόμματος του να χαιρετούν κατ' αυτόν τον τρόπο, «αλλά έχουν καθαρά χέρια» γιατί δεν έχουν κλέψει.

Με τον αέρα που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, που ανεβάζουν την Χρυσή Αυγή σε τρίτο κόμμα στη Βουλή, δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι «Μας είπανε ναζί, μία, δύο, δέκα. Δεν μας είπανε όμως ποτέ κλέφτες. Αυτά τα χέρια μπορεί καμιά φορά να χαιρετάνε έτσι [ναζιστικά] αλλά είναι καθαρά χέρια. Δεν είναι βρώμικα, δεν έχουν κλέψει».
Οι δηλώσεις του προκάλεσαν την "εύλογη"αντίδραση των κομμάτων, που μίλησαν για κρίση και μνήμη σε ένα αμνήμονα λαό. Σε ένα λαό που επαναστατεί από τη σιγουριά του καναπέ και βγαίνει στους δρόμους μόνο όταν κάποιοι μπροστάρηδες τον "ενεργοποιήσουν". Ένα λαό που στο ξέσπασμα της κρίσης δεν κάνει μια "παύση"για αυτοκριτική αλλά μεταθέτει ευθύνες και πλάθει σενάρια συνωμοσίας από κακόβουλους ξένους. Άλλωστε όπως έλεγε ο Montesquieu, η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία.

Το σύστημα της μεταπολίτευσης που τόσο δαιμονοποιήθηκε τελευταία, είχε μια αγωνιστική δυναμική του "αντι-", η οποία υποτιμήθηκε κάτω από το βάρος των δεινών για τα οποία ενοχοποιήθηκε η γενιά των αγωνιστών της. Επιπλέον, το πολίτευμα με την καθιέρωση της δημοκρατίας, της ομαλότητας, της σταθερότητας δεν φοβόταν κλυδωνισμούς και δεν "οπλίστηκε" με όλα όσα έπρεπε για να αντιμετωπίσει την εμφάνιση και την εξέλιξη φασιστικού τύπου ομάδων-κομμάτων.
Τον τελευταίο καιρό, μέσα στην παραζάλη από τα αλλεπάλληλα κρούσματα βίας μιλούμε για την Βαϊμάρη και αντιλαμβανόμαστε τις ομοιότητες στο πως μια κοινωνία που περνά βαθιά κρίση, επιχειρώντας να αποφύγει τα χειρότερα, επιλέγει τα χείριστα. Επιλέγει τα "καθαρά χέρια" από την υποτιθέμενη κλεψιά, αλλά βουτηγμένα στο αίμα από τα μούτρα κάποιων άτυχων μεταναστών. Δυστυχώς, δεν φαίνεται ότι η ελληνική κοινωνία θα είναι η εξαίρεση, καθώς το επικίνδυνο δεν είναι ο φασίστας, που αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος, αλλά εκείνος που τον ανέχεται και στην ουσία, με την αδράνεια του επικροτεί τις πράξεις του. Το πρόβλημα δεν είναι ο "χαιρετισμός" γιατί ο ο φασισμός δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα τελετουργικό. Ο φασισμός είναι βία. Ο φασισμός δεν είναι "εθνικισμός" με την έννοια του πατριωτισμού. Ο φασισμός είναι ύβρις προς τις ανθρώπινες αξίες.

Λίγες μέρες πριν από τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, οι δηλώσεις της Χρυσής Αυγής ότι «το εθνικό καθεστώς του Ιωάννου Μεταξά, που είπε "Όχι" στους ξένους εισβολείς και τους πολέμησε στην Πίνδο και την Μακεδονία το 1940-41, είχε καθιερώσει επισήμως τον χαιρετισμό με τεταμένη την δεξιά. Έτσι ακριβώς χαιρετούσαν τότε οι Έλληνες πατριώτες που έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία της πατρίδας μας», πέρα από το ότι είναι ανακριβές και ανιστόρητο αποτελεί προσβολή για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν στο μέτωπο και τις οικογένειές τους.
Ο πολιτικός και πνευματικός κόσμος αυτής της χώρας,  με "καθαρά μυαλά", οφείλει επιτέλους να αντιδράσει, ενωμένος ενάντια στην πόλωση και το διχασμό της κοινωνίας που έντεχνα καλλιεργείται, συστήνοντας ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο.






Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

18 Οκτώβρη 1981 και το ξεχασμένο ραντεβού με την Ιστορία

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ πέτυχαν την 18η Οκτωβρίου του 1981 περιφανή νίκη ενάντια στη Ν.Δ, και για πρώτη φορά ένα σοσιαλιστικό κόμμα στην Ελλάδα ανέβηκε στην εξουσία. Η εκλογική νίκη του 1981 συμπορεύτηκε με μια πάνδημη συμμετοχή σε ένα ατελείωτο πανηγύρι στους δρόμους, που δεν είχε να κάνει με τη νίκη ενός κόμματος, αλλά με τη νίκη του λαού, με μια νίκη ονείρων. Δεν ήταν μόνο το μεγάλο ποσοστό που συγκέντρωσε το ΠΑΣΟΚ, αλλά η παλλαϊκή συμμετοχή στο όνειρο της Αλλαγής.
Τα όνειρα του ελληνικού λαού είχαν βρει την έκφρασή τους στη ρητορική δυναμική του συνθήματος της «Αλλαγής» του Ανδρέα και ο εκείνος με τις κυβερνήσεις του δικαίωσε ένα μεγάλο μέρος αυτών των αιτημάτων με ένα καταιγισμό θεσμικών μεταρρυθμίσεων που έφεραν την Ελλάδα σε μια άλλη εποχή.

Στα κρίσιμα χρόνια που ακολούθησαν στην πρώτη θητεία του, ως πρωθυπουργός, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει τους τολμηρούς οραματισμούς του για μια Σοσιαλιστική Κοινωνία, κατάφερε όμως να ενεργοποιήσει τις δημιουργικές λαϊκές δυνάμεις, να διαπαιδαγωγήσει μια νέα γενιά πολιτικών στελεχών και να βάλει τα θεμέλια της μεγάλης Αλλαγής που είχε υποσχεθεί, πραγματοποιώντας βασικές μεταρρυθμιστικές πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις.
Από τις σημαντικότερες εκφράσεις της νέας πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η οριστική απελευθέρωση του  Έλληνα από τον φόβο του χωροφύλακα και τη μετεμφυλιακή ψύχωση, συνέβαλε στην ισοπολιτεία, με την κατάργηση των διακρίσεων και στεγανών εις βάρος της Αριστεράς, δικαίωσε επίσημα τους αγώνες και τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, άνοιξε νέους ορίζοντες στην μονόπλευρα-Δυτικά- προσανατολισμένη εξωτερική πολιτική, προπαγάνδισε και πειραματίστηκε με τη συμμετοχική δημοκρατία, λαϊκοποίησε τη διαχείριση της εξουσίας και συνέβαλε στην ανανέωση του πολιτικού προσωπείου, ενίσχυσε σημαντικά τα χαμηλά εισοδήματα και αναζωπύρωσε τις προσδοκίες του ελληνικού λαού για μια δικαιότερη κοινωνία.
Σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση κοινωνικής έκρηξης υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης και οι μνήμες του 1981 φαντάζουν ένα μακρινό όνειρο. Όμως, το ραντεβού του Ανδρέα Παπανδρέου με την Ιστορία έφερε την Ελλάδα,  την ελληνική κοινωνία στο δρόμο της ανάπτυξης. Πέτυχε πολλά, άλλαξε πολλά, εκσυγχρόνισε πολλά. Ο Ανδρέας άφησε πίσω του θεσμούς. Δημιούργησε κόμμα με μεγάλη εμπειρία και σημαντικά στελέχη. Και αν η μεταπολίτευση έμεινε ως μία περίοδος ομαλότητας για την ελληνική ιστορία, αυτό δεν οφείλεται στο '74, αλλά στο '81, όπου κρίθηκε και δοκιμάσθηκε η δυνατότητα για αλλαγή.
Ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ έβαλαν τα θεμέλια για μία Ελλάδα που πίστευε στον εαυτό της διεθνώς, μία χώρα που δεν φοβόταν πια να έχει φωνή.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου πέτυχε την Αλλαγή κυρίως γιατί είχε έμπνευση και έδωσε στο λαό να καταλάβει ότι πρέπει να ελπίζει, να αγωνίζεται, να μη λυγίζει, και ότι με έναν κατάλληλο πολιτικό φορέα μπορεί να κάνει μεγάλα πράγματα, να ζήσει το δικό του μεγαλείο.
Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε σε συνθήκες της «κατάρρευσης της δικτατορίας» ή «αλλαγής φρουράς», όπως αποκλήθηκε από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σήμερα, 31 χρόνια μετά από την θριαμβευτική του  άνοδο στην εξουσία, υπό συνθήκες κατάρρευσης σχεδόν όλου του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος και με την ελληνική κοινωνία να παρουσιάζει διαλυτικά φαινόμενα αποσύνθεσης, μπορεί να ανατρέξει στις καταστατικές αρχές του και να εμπνεύσει για την Ελλάδα μιας νέας εποχής.

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

18 Οκτωβρίου 1944-Η χαμένη ευκαιρία της μεταπολεμικής Ελλάδας


Ο Έλληνας πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, στις 18 Οκτωβρίου αποβιβάστηκε από το θρυλικό πλοίο «Αβέρωφ» στο λιμάνι του Αγίου Γεωργίου στο Κερατσίνι και με μια μεγαλειώδη σε ενθουσιασμό και συμμετοχή του λαού πορεία εισήλθε στην Αθήνα, όπου τελέστηκε ο επίσημος εορτασμός για την Απελευθέρωση από τις δυνάμεις κατοχής. Η Αθήνα είχε εκκενωθεί από τις δυνάμεις κατοχής μόλις στις 12 του μήνα.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου προσπάθησε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη και σημαντική στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας να πραγματώσει τα αιτήματα του Ελληνικού Λαού για Δημοκρατία, Ισοπολιτεία και Κοινωνικό Κράτος. Με ένα μνημειώδη λόγο στην πλατεία Συντάγματος, επιχείρησε να διαλύσει τα σύννεφα που σκίαζαν την αίσια έκβαση του αγώνα του λαού. Ήταν μια αγωνιώδης προσπάθεια να ανατρέψει την ιστορική προοπτική του αδελφικού αιματοκυλίσματος και υπήρξε πραγματικά μια μεγάλη ατυχία για την Ελλάδα που δεν κατόρθωσε τελικά να αξιοποιήσει αυτήν την ευκαιρία.
Με τη γαλανόλευκη να κυματίζει στην Ακρόπολη, μετά από τρεισήμισι χρόνια, ο Γεώργιος Παπανδρέου τόνισε στον ελληνικό λαό που πανηγύριζε, ότι αυτή υπήρξε μια νίκη όλων των Ελλήνων. Η Ελευθερία επανήλθε στην Αρχαία της Πατρίδα χάρη στην καθολική Αντίσταση του Ελληνικού Λαού, υποστήριξε και αυτή ήταν η πρώτη επίσημη αναγνώριση, της Ενιαίας Εθνικής Αντίστασης. Η συγκυρία θα το φέρει να αναγνωριστεί τελικά, επίσημα από το ελληνικό κράτος πολλά χρόνια αργότερα, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου γνώριζε ότι η χώρα βρισκόταν στο χείλος ενός εμφυλίου πολέμου, αλλά μπροστά στην παλλαϊκή εκείνη συγκέντρωση ήθελε να αισιοδοξεί ότι ο κίνδυνος  μπορούσε να ξεπεραστεί. Έξη υπουργοί της Κυβέρνησης του προέρχονταν από το ΕΑΜ και ο ίδιος ήταν διατεθειμένος να ξεπεράσει το παρελθόν, για να εξασφαλίσει το μέλλον για την Πατρίδα. Σκοπός της Κυβέρνησης του ήταν η Εθνική Απελευθέρωση και η Αποκατάσταση.
Το πρώτο σκέλος  είχε ήδη επιτευχθεί στην Κεντρική Ελλάδα και προχωρούσε στην Μακεδονία και τη Θράκη, όπου είχαν σταλεί εκπρόσωποι της Κυβέρνησης, για να φροντίσουν την εγκατάσταση των ελληνικών Αρχών. Η Κυβέρνηση και τα κόμματα που μετείχαν σε αυτή, και είχαν συνυπογράψει το Συμβόλαιο του Λιβάνου, δέχονταν ως περιεχόμενο του Εθνικού προγράμματος την πλήρη εθνική Αποκατάσταση και την πλήρη ασφάλεια των νέων συνόρων. Είναι σημαντικό ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι η Ελλάδα θα διεκδικούσε στο Συνέδριο της Ειρήνης πέρα από την προσάρτηση των Δωδεκανήσων και το θέμα της Βορείου Ηπείρου, ως αναπόσπαστου τμήματος της Ελλάδας και εκείνο της εγγύησης της ασφάλειας των ελληνικών συνόρων.
Η πρώτη μεταπολεμική Κυβέρνηση όμως, έπρεπε να μεριμνήσει και για την αποκατάσταση της κατεστραμμένη οικονομίας. Ο πρωθυπουργός προσπαθούσε να εξασφαλίσει την επαρκή βοήθεια από το εξωτερικό, κυρίως σε τρόφιμα και φάρμακα για να καλύψει τις πρώτες ανάγκες και να περάσει αμέσως μετά στην φάση της ανοικοδόμησης. Ο Παπανδρέου θεωρούσε ότι ήταν ευκαιρία να πραγματώσει τα σχέδια του για εκσυγχρονισμό και εξήγγειλε την πρόθεσή του να μην επανέλθει η Ελλάδα στα προπολεμικά δεδομένα αλλά να γίνει προσπάθεια για αύξηση του Εθνικού εισοδήματος, με την ταυτόχρονη δίκαιη κατανομή του.
«Το Ιδεώδες μας είναι να προγραμματίσωμεν συγχρόνως και την οικονομικήν ευημερίαν και την κοινωνικήν δικαιοσύνην», δήλωνε στο ενθουσιασμένο πλήθος που ήθελε να ξεχάσει τα σκληρά χρόνια της κατοχής και αγωνιούσε για το αύριο. Ενώ, απαντώντας στα συνθήματα της πλατείας για το Πολιτειακό διακήρυττε: «Πιστεύομεν εις την Λαοκρατίαν. Και Λαοκρατία δεν σημαίνει μόνον δικαίωμα ψήφου. Σημαίνει επίσης δικαίωμα ζωής, δικαίωμα πολιτισμού. Και ο λαός μας με τους απαράμιλλους αγώνας και τας σκληρότατας θυσίας του κατέκτησε το δικαίωμα να του ανήκει το Μέλλον. Νέος Κόσμος θα υψωθεί από τα ερείπια…».
Για να επιτευχθεί η Εθνική και η οικονομική αποκατάσταση, ήταν αναγκαίο να αποκατασταθούν οι κρατικές δομές, και ο Παπανδρέου εξήγγειλε ως στόχο της Κυβέρνησης Εθνικής Ένωσης την κατοχύρωση της τάξης, της προσωπικής ασφάλειας και της πολιτικής ελευθερίας, ακολουθώντας τις επιταγές του Συμβολαίου του Λιβάνου. Παράλληλα πολύ σημαντική ήταν και η προσπάθεια ανασύνταξης των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι οι Αγωνιστές της Αντίστασης θα τιμηθούν και θα πάρουν τις θέσεις τους στο αναδιοργανωμένο στράτευμα, αλλά αντίθετα με την πρακτική του παρελθόντος ο Στρατός θα έπρεπε πια να συνειδητοποιήσει ότι «δεν ανήκει ούτε σε πρόσωπα, ούτε σε κόμματα, αλλά μόνο στην Πατρίδα». Παράλληλα δε με την ανασύνταξη και των Σωμάτων Ασφαλείας, ο Παπανδρέου υποσχέθηκε και την εκκαθάρισή τους, ώστε να εμπνέουν εμπιστοσύνη στο λαό, να είναι πραγματικοί φρουροί της τάξης και της ασφάλειας των πολιτών και όχι υποχείρια των εκάστοτε σφετεριστών της εξουσίας.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου στην πρώτη του αυτή επικοινωνία με τον ελληνικό λαό μετά την απελευθέρωση από το στρατό κατοχής, στιγμάτισε και την κρίση της ηγεσίας, η οποία δεν κατάφερε να αποδειχθεί αντάξια του Λαού. Ο πνευματικός κόσμος, η ηγέτιδα τάξη, όπως την αποκαλούσε, προτίμησε - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - να μετατραπεί σε ένα είδος επαγγελματικού σωματείου για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της.
Ο Παπανδρέου είχε πλήρη συνείδηση ότι δεν θα μπορούσε να προχωρήσει χωρίς να ικανοποιήσει το λαϊκό αίτημα για κάθαρση - εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού, του στιγματισμού και της επιβολής κυρώσεων κατά των προδοτών της Πατρίδας, των εκμεταλλευτών της δυστυχίας του λαού. Συναισθανόμενος την ηθική συνείδηση των Ελλήνων δήλωνε έτοιμος να επιβάλει κυρώσεις στους συνεργάτες του εχθρού. Βέβαια, τα πράγματα θα περιπλακούν πολύ γρήγορα, καθώς αρκετοί συνεργάτες των Γερμανών μεταμορφώθηκαν σε συνεργάτες των Βρετανών και η Δικαιοσύνη που αποζητούσε ο Λαός δεν αποδόθηκε ποτέ…
Όμως, κύριο μέλημα του Παπανδρέου και της Κυβέρνησης του ήταν η αποκατάσταση της Λαϊκής Κυριαρχίας. Από την πλατεία Συντάγματος ξεκαθάρισε το σκοπό του να γίνει ο Λαός κυρίαρχος και να προχωρήσει στην διενέργεια Δημοψηφίσματος και εκλογών Συντακτικής Συνέλευσης, καθώς και ανάδειξης δημοτικών και κοινοτικών αρχόντων.
Ο Παπανδρέου γνώριζε πολύ καλά τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί λόγω του πολιτειακού στη χώρα και η θέση του για την Μοναρχία δεν είχε αλλάξει: «..δεν ημπορούμεν να προχωρούμεν με τα τεκμήρια του παλαιού παρελθόντος, τα οποία ευλόγως τίθενται υπό αμφισβήτησιν. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη νομιμότητος…».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε επίσης, προβλέψει τους σκοπέλους που θα συναντούσε. «Εξερχόμεθα από τον αγώνα πλήρεις από Δόξαν, Ερείπια και Διχόνοιαν», θα τονίσει στο λαό, σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να πείσει όλα τα μέρη, ότι ο μόνος τρόπος να επιτευχθούν οι στόχοι, να πραγματωθούν οι ελπίδες και τα όνειρα, όλα εκείνα για τα οποία έδωσαν το αίμα τους οι Έλληνες, είναι η Εθνική Ένωση.
Ο πρωθυπουργός ζητούσε πίστωση χρόνου, την αποδοχή και την συνεργασία όλων, έως ότου αποφανθεί η λαϊκή ετυμηγορία για το Πολίτευμα και την Κυβέρνηση της αρεσκείας της. Δυστυχώς δεν την είχε.  Οι προσπάθειες του για ειρηνική μετάβαση στην μεταπολεμική πολιτική ζωή απέβησαν άκαρπες  λόγω της καχυποψίας μεταξύ των ομάδων που είχαν στα χέρια τους τα όπλα, των ιδεολογικών μεταξύ τους διαφορών αλλά και των υποσχέσεων από ξένα κέντρα επιρροής για την εκπλήρωση των κρυφών πόθων τους για επικράτηση. Έτσι, με συνεχείς υπαναχωρήσεις του ΕΑΜ από τις συμφωνίες, με παράλληλες οξείες αντιπαραθέσεις και έντονες διακηρύξεις και δηλώσεις, δρομολογήθηκε η αποχώρηση των εαμικών υπουργών από την Κυβέρνηση την 1η Δεκέμβρη. Η Αθήνα ήταν ένα καζάνι που έβραζε. Στις 3 Δεκεμβρίου, η γενική απεργιακή κινητοποίηση την οποία είχε απαγορεύσει η κυβέρνηση, πνίγηκε στο αίμα, παρόλο που η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός –όπως αποδείχθηκε αργότερα- δεν είχε δώσει εντολή να χτυπηθούν οι απεργοί. Ο διευθυντής της Αστυνομίας, Άγγελος Έβερτ, έλαβε την εντολή από τον στρατιωτικό διοικητή, Σκόμπι.  Η χώρα ξεκίνησε ένα Γολγοθά, μια εκατόμβη αδελφικού αιματοκυλίσματος.  Ο Γεώργιος Παπανδρέου την ίδια μέρα ενημέρωσε τον βασιλιά Γεώργιο Β΄, που βρισκόταν στο Λονδίνο περιμένοντας το δημοψήφισμα, ότι πρόκειται να παραιτηθεί και υπέδειξε ως πρωθυπουργό τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Ο Βρετανός πρωθυπουργός όμως, διαφώνησε ριζικά με μια τέτοια εξέλιξη, τηλεγραφώντας στον πρεσβευτή του στην Αθήνα, Ρετζιναλ Λήπερ, να στηρίξει τον Παπανδρέου να μείνει στη θέση του, διαφορετικά, αν επιμείνει στην παραίτησή του να συλληφθεί μέχρι να σταματήσουν οι μάχες.
«Η εποχή που ο όχλος αποφάσιζε τι θα γίνει πέρασε» τόνιζε ο Τσόρτσιλ, μιλώντας έτσι για εκείνους για τους οποίους τρεισήμισι χρόνια πριν είχε πει ότι στο εξής «δε θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες». Η Αθήνα έπρεπε να θεωρηθεί πόλη κατεχόμενη.
Μάλιστα, η ραγδαίες εξελίξεις ανάγκασαν τον Τσόρτσιλ να έρθει στη Αθήνα στις 23 του μήνα –όπου συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον πρωθυπουργό. Την επόμενη κιόλας μέρα εξαπολύθηκε γενική επίθεση των βρετανικών δυνάμεων κατά των ανταρτών.  Στις 27 του μήνα, ο Παπανδρέου συμμετείχε σε ελληνοβρετανική διάσκεψη -στο Υπουργείο Εξωτερικών- για την εξομάλυνση της πολιτικής κρίσης. Στις 30 του μήνα διορίστηκε Αντιβασιλέας ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και ο Παπανδρέου υπέβαλε την παραίτησή του.
Η μεγάλη μεταπολεμική ευκαιρία για την χώρα να εκσυγχρονιστεί, να τερματίσει οριστικά το πολιτειακό και να ακολουθήσει την πορεία ανάπτυξης, χάθηκε μέσα στις στάχτες του εμφυλίου. Οι μετέπειτα γενιές στιγματισμένες από την αδελφοκτόνα διαμάχη θα βρουν, επιτέλους, την δικαίωση με την άνοδο στην εξουσία ενός άλλου Παπανδρέου, του Ανδρέα, ο οποίος θα αναγνωρίσει την Εθνική Αντίσταση.