Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Η δολοφονία που άλλαξε τη χώρα


(Στον Παύλο Πετρίδη)

Στις 27 Σεπτεμβρίου/8 Οκτωβρίου 1831 ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας έπεσε νεκρός στα σκαλιά της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, από τον αδελφό και το γιο, του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Γιώργη και τον Κωνσταντή.
Η ζωή και η δράση του Καποδίστρια είναι από χρόνια αντικείμενο μελετών, αλλά ουδέποτε αναδείχθηκε -ως όφειλε- από την Ελληνική Πολιτεία, ίσως γιατί οι αρχές του και το πολιτικό του όραμα ήταν τελείως αντίθετο από αυτό που επικράτησε τελικά, στη χώρα, με το ρουσφέτι και τον κοτζαμπασισμό, σε εξελιγμένη μορφή.
Ο Καποδίστριας καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Κέρκυρας, με πολιτική παράδοση γι' αυτό και αναμείχθηκε με την πολιτική ήδη από το 1803, οπότε και διορίστηκε γραμματέας της επικράτειας της Ιονίου Πολιτείας. Με την κατάληψη των Επτανήσων από τους Γάλλους αποσύρθηκε και εντάχθηκε στη ρωσική διπλωματική υπηρεσία. Εκεί ανέλαβε σημαντικές θέσεις καταφέρνοντας να αναδειχθεί σε υπουργό εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1815 έως το 1822, οπότε και έπεσε σε δυσμένεια λόγω της Ελληνικής επανάστασης του 1821 και υποχρεώθηκε σε παραίτηση . Στις 14 Απριλίου 1827 η Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας τον επέλεξε πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας,
Ο Καποδίστριας ανέλαβε μέσα σε μια χαοτική κατάσταση, στο εσωτερικό είχε να αντιμετωπίσει την πειρατεία, τους ανύπαρκτους θεσμούς, τη διάλυση του στρατού, καθώς και την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας. Μια από τις βασικές προϋποθέσεις που έθεσε για να αναλάβει την ηγεσία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους ήταν η αναστολή του συντάγματος και η διάλυση της βουλής, όροι που τελικώς έγιναν αποδεκτοί. Στη θέση της βουλής δημιούργησε το «Πανελλήνιον», ένα γνωμοδοτικό όργανο αποτελούμενο από 27 μέλη, ενώ τη διακυβέρνηση ανέλαβε η κεντρική γραμματεία, ένα είδος υπουργικού συμβουλίου, διοικούμενο από τον ίδιο. Επίσης, χώρισε τη χώρα σε διοικητικές περιφέρειες. Μία απο τις πρώτες του κινήσεις ήταν η καταστολή της πειρατείας, έργο το οποίο ανέλαβε με επιτυχία ο Ανδρέας Μιαούλης. Παράλληλα, προχώρησε στην αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεων, μετατρέποντας βαθμιαία τα άτακτα στρατεύματα σε τακτικό στρατό, και υπάγοντας τον στόλο στην ουσιαστική δικαιοδοσία της κυβέρνησης, δεδομένου ότι μέχρι τότε τα πλοία ήταν ιδιοκτησία των καραβοκυραίων. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε να προστατέψει τα σύνορα και να μειώσει την επιρροή των τοπικών αρχόντων. Ίδρυσε τς Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, το Εθνικό Νομισματοκοπείο, κατασκεύασε νέα σχολεία, εισάγοντας τη μέθοδο του αλληλοδιδακτικού σχολείου. Στο πρόβλημα της διανομής της εθνικής γης δεν κατάφερε να βρει λύση κι έτσι εκατομμύρια στρέμματα παρέμειναν στους μεγαλοϊδιοκτήτες (κοτζαμπάσηδες και Εκκλησία).

Προσπάθησε να τονώσει την οικονομία και την γεωργία, βασική πηγή πλούτου της Ελλάδας. Ίδρυσε τη Γεωργική Σχολή της Τίρυνθας και έγινε η πρώτη απόπειρα για την καλλιέργεια πατάτας. Η εισαγωγή της παραμένει ανέκδοτο ως σήμερα: Παραγγέλλοντας ένα φορτίο πατάτες, πρώτα διέταξε ότι πρέπει να προσφερθούν σε όποιον θα ενδιαφερόταν. Οι πατάτες αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία από τον πληθυσμό, αλλά ο Καποδίστριας, γνωρίζοντας τις ελληνικές συνήθειες, διέταξε ολόκληρη η αποστολή των πατατών να ξεφορτώνεται σε δημόσια επίδειξη στις αποβάθρες του Ναυπλίου, αλλά να φυλάσσονται από φαινομενικά αυστηρές φρουρές. Έτσι, κυκλοφόρησαν φήμες ότι, αφού φρουρούνταν έπρεπε να είναι μεγάλης σπουδαιότητας, άρα κάποιοι θα δοκίμαζαν να τις κλέψουν. Οι φρουρές είχαν διαταχθεί εκ των προτέρων να κάνουν με τρόπο τα στραβά μάτια και να επιτρέπουν ουσιαστικά την κλοπή.

Αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση ο Καποδίστριας δεν αρκέστηκε στο πρωτόκολλο της 18ης Νοεμβρίου 1828 που έθεταν το Μοριά και τις Κυκλάδες υπό την προσωρινή εγγύηση των συμμάχων. Με τον φόβο ότι οι Άγγλοι θα περιόριζαν την Ελλάδα σε αυτά τα σύνορα, οργάνωσε τακτικό στρατό συνεχίζοντας τον πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ενώ, σχετικά με την επιλογή του ηγεμόνα, ο Καποδίστριας πρότεινε τον Λεοπόλδο του Saxe-Coburg, με τον οποίο ανέπτυξε έντονη αλληλογραφία, αναπτύσσοντάς του τα ελληνικά θέματα. Τελικά, ο Λεοπόλδος παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση του θρόνου λόγω διαφωνιών για τα σύνορα της νέας του Επικράτειας και αρκετοί ιστορικοί θεωρούν ότι ο Καποδίστριας τον αποθάρρυνε επίτηδες.
Ο Καποδίστριας θεωρούνταν άνθρωπος της Ρωσίας. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828 ενέτεινε την δυσπιστία μεταξύ των δύο πλευρών δεδομένου μάλιστα ότι ο φιλέλληνας, Τζώρτζ Κάνινγκ είχε πεθάνει. Η ψυχρότητα με την οποία οι Βρετανοί αντιμετώπισαν τον Καποδίστρια, οφειλόταν στον φόβο τους ότι οι ρωσικές επιτυχίες επί της Τουρκίας θα είχαν σαν συνέπεια την στερεότερη πρόσδεση στο άρμα της Ρωσίας του ρωσόφιλου Καποδίστρια και κατ' επέκταση της Ελλάδας, βλέποντας να κινδυνεύει η θέση τους στην ανατολική Μεσόγειο. Αλλά βέβαια η αγγλική εξωτερική πολιτική χαρακτηρίζεται από την προσαρμοστικότητά της  Έτσι τον Ιανουάριο του 1830 υπογράφηκε το πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο η Ελλάδα κηρύχθηκε κράτος ανεξάρτητο με ηγεμόνα τον Λεοπόλδο και σύνορα τους ποταμούς Αχελώο και Σπερχειό. Μετά την παραίτηση του Λεοπόλδου, αλλά και την δολοφονία του Καποδίστρια, οι Δυνάμεις «ανεβίβασαν την Ελλάδα εις τάξιν βασιλείου», με βασιλιά τον Όθωνα και σύνορα την γραμμή Βόλου-Άρτας.
Ο Καποδίστριας λόγω της ισχνής οικονομικής κατάστασης του κράτους επιχείρησε να συνάψει δάνειο με τράπεζες του εξωτερικού, που όμως, δεν ευόδωσε λόγω των αντιδράσεων της Μεγάλης Βρετανίας. Παρόλα αυτά, η Ρωσία και η Γαλλία ανέλαβαν να ενισχύσουν οικονομικά την Ελλάδα, με τον Τσάρο να προσφέρει 3.750.000 γαλλικά φράγκα.
Τα κύρια προβλήματα του Κυβερνήτη ήταν η εχθρότητα Γαλλίας και Αγγλίας, καθώς τα γεωστρατηγικά συμφέροντα τους στην Ανατολική Μεσόγειο κινδύνευαν από την προοπτική δημιουργίας ενός νέου και δυναμικού ναυτικού και εμπορικού κράτους που δεν έλεγχαν ή ήταν υπό την επιρροή της Ρωσίας και οι φατρίες, τα τοπικιστικά, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων, Φαναριωτών και πλοιοκτητών, οι οποίοι επεδίωκαν διατήρηση των προνομίων και συμμετοχή στη νομή της εξουσίας.

Προκειμένου να διαχειρισθεί αποτελεσματικά την τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση του νέου κράτους, ο Καποδίστριας προέκρινε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας, ώστε να διατηρήσει άμεσα τον πολιτικό έλεγχο. Την αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια απάρτιζαν οι παραμερισμένοι από την εξουσία, κοτζαμπάσηδες και πλοιοκτήτες. Ο συγκεντρωτισμός που επέδειξε ο Καποδίστριας παραμερίζοντας τις τοπικές αρχές και διορίζοντας σε θέσεις κλειδιά τα δύο αδέρφια του, Αυγουστίνο και Βιάρο Καποδίστρια, είχαν ως αποτέλεσμα τη σύγκρουση με το "κατεστημένο". Οι πρόκριτοι φοβούνταν ότι θα έχαναν τα παλιά τους προνόμια και την εξουσία τους και γι’ αυτό δεν εννοούσαν να υπακούσουν στα κελεύσματα του νεοσύστατου κράτους. Δεν εννοούσαν π.χ. ότι έπρεπε να πληρώνουν φόρους. Κέντρο του αντικαποδιστριακού αγώνα έγινε η Ύδρα, έδρα των πλοιοκτητών και της οικογένειας Κουντουριώτη που είχε με το μέρος της τους αγωνιστές Μιαούλη, Σαχτούρη, Τομπάζη, Κριεζήδες. Βασικός λόγος για την αντίδραση των Υδραίων πλοικτητών ήταν η απαίτηση τους για την «άνευ αναβολής» καταβολή αποζημιώσεων για τις μεγάλες ζημιές και απώλειες των πλοίων τους κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Αναγνωρίζοντας  το δίκαιο αίτημα, ο Κάποδίστριας υποσχέθηκε ότι μόλις θα βελτιωνόταν τα οικονομικά της χώρας, η Ύδρα θα έπαιρνε «το μερίδιόν της καθ’ όσον το δίκαιον απαιτούσε». Οι Υδραίοι, όμως, απαιτούσαν την καταβολή αυτών των αποζημιώσεων άμεσα, πράγμα που ήταν αδύνατον. Στην Ύδρα, επιπλέον, κατέφυγαν ο ηγέτης του "αγγλικού κόμματος" Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και οι Σπυρίδων Τρικούπης, Αναστάσιος Πολυζωίδης και Αλέξανδρος Σούτσος, έχοντας την ηθική συμπαράσταση του φιλογάλλου Κοραή.

Την 14η Ιουλίου 1831, οι Μιαούλης και Κριεζής με 200 Υδραίους στρατιώτες κατέλαβαν τον ναύσταθμο στον Πόρο επειδή έμαθαν ότι ο στόλος ήταν έτοιμος να κινηθεί κατά της Ύδρας. Εκεί έσπευσαν οι αντιπρέσβεις των τριών μεγάλων δυνάμεων και οι Άγγλοι και οι Γάλλοι τάχθηκαν υπέρ της νόμιμης κυβέρνησης και απαίτησαν την παράδοση των επαναστατών. Έτσι, ο αγγλικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος είχαν αποκλείσει τα λιμάνια του Πόρου και της Ύδρας ώστε να μην επιτραπεί η ένωση των στόλων των επαναστατών. Ο  εθνικός στόλος στον Πόρο ήταν υπό την αρχηγία του Μιαούλη, ενώ μια μικρή μοίρα ήταν υπό την αρχηγία του Κανάρη, που δεν δεχόταν να υπακούσει στους επαναστάτες. Και ενώ ο Άγγλος και ο Γάλλος ναύαρχος κωλυσιεργώντας, έπλευσαν προς το Ναύπλιο για να συσκεφθούν με τους αντιπρέσβεις, ο Ρώσος ναύαρχος Ρίκορντ ανέλαβε να εφαρμόσει, μόνος αυτός, τις οδηγίες του Καποδίστρια. Απέκλεισε τους αντάρτες, τίναξε στον αέρα τη «Νήσο των Σπετσών», αιχμαλώτισε ένα ακόμη πλοίο και τελικά εξώθησε τον Μιαούλη στο «Μεγαλουργόν έγκλημα». Το πρωί της 1ης Αυγούστου 1831 ο Μιαούλης, όπως είχε προειδοποιήσει τον Ρίκορντ, ανατίναξε δύο από τα πιο σύγχρονα τότε πλοία του ελληνικού ναυτικού, την φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα». Ο ίδιος ο Καποδίστριας είχε γνώση για τους σχεδιασμούς των ξένων δυνάμεων εναντίον του. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1831, έστειλε στον Έλληνα πρέσβυ στο Παρίσι πρίγκηπα Α. Σούτσο επιστολή με την οποία, με εθνική αγανάκτηση, διαμαρτύρεται και του ζητά να προβεί σε σχετικά διαβήματα στη γαλλική κυβέρνηση, για την πρωτοφανή και ανεπίτρεπτη ανάμιξη των Γάλλων και των Άγγλων αξιωματικών στις φοβερές αντικυβερνητικές ενέργειες της Ύδρας και της Μάνης και για την απροκάλυπτη σύμπραξη και τη βοήθειά τους προς τους ταραχοποιούς.
Ήδη, από το το προηγούμενο έτος 1830 είχε ξεσπάσει ανταρσία στη Μάνη υπό την ηγεσία του Τζανή Μαυρομιχάλη, αδελφού του Πετρόμπεη. Ο τελευταίος ετέθη σε περιορισμό στο Ναύπλιο, ζήτησε να πάει στη Μάνη για να την ησυχάσει, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό, αποπειράθηκε να διαφύγει με αγγλικό πλοίο, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Εξοργισμένοι με τη μεταχείριση αυτή του αρχηγού της οικογενείας τους και μέσα στο τεταμένο και από τα γεγονότα του Πόρου κλίμα, οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης, εφάρμοσαν το μανιάτικο έθιμο της βεντέτας. Έτσι, το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831 (Ιουλιανό ημερολόγιο) έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν θανάσιμα τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει την κυριακάτικη θεία λειτουργία. Τον Καποδίστρια συνόδευε ο Κρητικός μονόχειρας σωματοφύλακάς του, Γεώργιος Κοκκώνης, ο οποίος πυροβόλησε τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, τον οποίο αποτελείωσε ο όχλος, το δε πτώμα του πετάχθηκε στο λιμάνι. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία, από όπου και παραδόθηκε στις αρχές για να δικαστεί, ύστερα από την επιμονή του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί και απειλούσε να κάψει την πρεσβεία. Καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε λίγες μέρες αργότερα.

Ο τραγικός θάνατος του Καποδίστρια βύθισε σε θλίψη τον γεωργικό πληθυσμό, ενώ αντίθετα στην Ύδρα δέχτηκαν την είδηση με πανηγυρισμούς.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν ακέραιος χαρακτήρας, έντιμος και θερμός πατριώτης και ανιδιοτελής. Αρνήθηκε σύνταξη από τη Ρωσία, για να μη θεωρηθεί μισθοδοτούμενος από τους ξένους. Αρνιόταν τον μισθό του. Δυο φορές θέλησαν να του κόψουν κάποια χορηγία, για να έχει τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως αρχηγός κράτους προς τους ξένους, τη μια το «Πανελλήνιο», την άλλη η Δ΄ Εθνοσυνέλευση του 1829. Και τις δυο φορές αρνήθηκε. Ξόδεψε όλη του την περιουσία για τις ανάγκες της πατρίδας. Πούλησε ακόμα και τις πολύτιμες πέτρες από τα παράσημά του. Και ήταν πολύ λιτοδίαιτος, όσο έβλεπε τη χώρα βουτηγμένη στα ερείπια και σε φρικτή ανέχεια.

Ο Καποδίστριας με το τιτάνιο έργο (εντός και εκτός Ελλάδας), την απαράμιλλη αυταπάρνηση του, την πολιτική του οξύνοια σε συνδυασμό με τη διπλωματική διορατικότητα, αλλά και την ψυχική ευγένεια, τη εσωτερική του καλλιέργεια υπήρξε μοναδικά ξεχωριστή προσωπικότητα στην ελληνική πολιτική.

Αρκετά αργότερα, το 1840 ο ίδιος ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ακούγοντας κάποιον να κατηγορεί τον Καποδίστρια, φέρεται να είπε τούτα τα λόγια: ‘Δεν μετράς καλά φιλόσοφε… Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε μεταβρει και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα… " Για την δολοφονία του Καποδίστρια ο Ελβετός φιλέλληνας Ι.Γ. Εϋνάρδος είπε: «Όστις δολοφόνησε τον Καποδίστρια, δολοφόνησε την πατρίδα του. Ο θάνατός του είναι συμφορά για την Ελλάδα και δυστύχημα ευρωπαϊκόν.»

Όσο κι αν η Ιστορία δεν γράφεται βασισμένη σε υποθέσεις αλλά σε γεγονότα, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι αν ο Κυβερνήτης Καποδίστριας δεν είχε δολοφονηθεί, η πορεία της Ελλάδας θα ήταν τελείως διαφορετική. Ήταν η πρώτη χαμένη ευκαιρία στην νεότερη Ιστορία της Ελλάδας....ακολούθησαν κι άλλες....

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η αθωότητα των Μουσουλμάνων και η αβάσταχτη ελαφρότητα της Δύσης

Μία ταινία αμφιβόλου αισθητικής έχει ξεσηκώσει τον μουσουλμανικό κόσμο. Επιθέσεις σε πρεσβείες, δολοφονίες, θρησκευτική "επικήρυξη" -φετφάς και χιλιάδες εξοργισμένοι Μουσουλμάνοι για μια μάλλον "βλακώδη"  προσπάθεια να ξεδιπλώσει το καλλιτεχνικό του ταλέντο κάποιος επίδοξος  Σπήλμπεργκ.
Είναι γεγονός ότι ο μουσουλμανικός κόσμος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε ότι αφορά θέματα που άπτονται του θρησκευτικού του αισθήματος. Οι κοινωνίες του είναι στενά δομημένες, με αυστηρά θεοκρατικούς κανόνες. Η θρησκεία αποτελεί μέρος της κοινωνικής του ζωής. Βέβαια, δεν χρειάζεται να είσαι μουσουλμάνος για να εξοργιστείς με τη συγκεκριμένη ταινία.
Παρόλα αυτά, ο αριθμός των "εξεγερθέντων" σε σχέση με τα 1,5 δις των πιστών ακουμπά μόλις το 0, 007% και είναι κατά πολύ κατώτερος εκείνου του συμμετεχόντων στην Αραβική Άνοιξη. Το μεγαλύτερο μέρος των διαδηλωτών, και πάλι, διαμαρτυρήθηκε ειρηνικά. Εκείνοι που δημιούργησαν τα σοβαρά επεισόδια ανήκουν στην μειοψηφία των Σαλαφιτών, μια ριζοσπαστική ισλαμική ομάδα, η οποία προσπαθεί να υπονομεύσει τις υπόλοιπες μετριοπαθείς ομόδοξες ομάδες.Τα σοβαρά επεισόδια που έφτασαν ως τις δολοφονίες ξένων πολιτών έλαβαν χώρα μόνο στη Λιβύη και το Αφγανιστάν, και ο καθένας μπορεί να υποθέσει το λόγο. Σε άλλες πορείες και διαδηλώσεις δεν υπήρξαν θύματα ή πράξεις βίας,  εκεί υπήρξαν θύματα  από την αστυνομική βία  οι διαδηλωτές . Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι, σχεδόν, σύσσωμοι οι ηγέτες σε Δύση και Αραβικό κόσμο έχουν καταδικάσει την ταινία, όσο και τα επεισόδια, ενώ όταν ο ίδιος ο Πάπας επισκέφθηκε το Λίβανο, κατά τη διάρκεια της έντασης, οι ηγέτες της Χεζμπολάχ παρακολούθησαν τη λειτουργία, και απέφυγαν τις διαμαρτυρίες για την ταινία ώσπου να φύγει, μιλώντας και για θρησκευτική ανοχή.
Αυτό που η ισλαμοφοβία της Δύσης δεν πρόβαλλε ήταν ότι μετά τα αιματηρά γεγονότα της Βεγγάζης, χιλιάδες απλοί πολίτες βγήκαν στους δρόμους της Βεγγάζης και της Τρίπολης με πανό για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους σε όσα συνέβησαν, φωνάζοντας ότι αυτά δεν τους εκφράζουν.
Κάτω από την ομπρέλα της ισλαμοφοβίας που αναζωπυρώθηκε στη Δύση, τυχαία (;) παραμονές των αμερικανικών εκλογών, πέρασαν στα ψιλά των ειδήσεων, οι διαμαρτυρίες των Ρώσων ενάντια στον Πούτιν και οι διαδηλώσεις χιλιάδων Πορτογάλων και Ισπανών ενάντια στα μέτρα λιτότητας.      
Πέρα όμως, από το φανατισμό και τις στρατηγικές, τις σκοπιμότητες που εξυπηρετεί η συνέχιση της ανάδειξης των διαφορών των δύο "πολιτισμών" Δυτικού και Αραβικού, πρέπει να παραδεχθούμε ότι και στην Ελλάδα ο θρησκευτικός φανατισμός, έστω από λίγους δεν είναι λιγότερο "επικίνδυνος".
Ας θυμηθούμε τις διαδηλώσεις για τον "τελευταίο πειρασμό", τις ταυτότητες, ακόμα και για το μιούζικαλ "Jesus Christ superstar".
Η σύλληψη ενός μπλόγκερ για την σατιρική του σελίδα που αφορούσε τον γέροντα Παϊσιο είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας που θέλει την ελληνική κοινωνία και κατ' επέκταση τον κρατικό μηχανισμό να σέβεται την ελευθερία της έκφρασης και ιδιαίτερα τη σάτιρα. Αλλά, και η ταχύτητα με την οποία έδρασε ο κρατικός μηχανισμός στην περίπτωση αυτή απέχει πολύ από τη συνήθη. Ποιος ορίζει σε αυτή τη χώρα, που η ανεξιθρησκεία και η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι κατοχυρωμένες από τα συντάγματα της επανάστασης, την υπέρβαση των ορίων που επιβάλουν τιμωρία; Σίγουρα όχι μια ομάδα φανατικών χρυσαυγιτών, θρησκόληπτων ή ότι άλλο.
Το κοινό ανάμεσα στους τεμνόμενους κύκλους της χριστιανικής "Δύσης" και της μουσουλμανικής "Ανατολής" είναι ο χώρος που συνωστίζονται οι φανατικοί και των δύο πλευρών, οι οποίοι αποτελούν το πραγματικό κίνδυνο. 

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Ο φασίστας της διπλανής πόρτας....

Edvard Munch "Η Κραυγή"

Ναι, ο λαός είναι θυμωμένος. Ναι, ο λαός αισθάνεται ανασφάλεια. 
Ναι, το επίσημο κράτος δεν μπορεί να δώσει στον πολίτη τη διαβεβαίωση ότι θα έχει δουλειά, ότι μπορεί να κυκλοφορήσει άνετα στο δρόμο, ακόμα και στο ίδιο του το σπίτι. Ναι, το επίσημο κράτος έχει "αποτύχει" να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του παρεμπορίου,   της παράνομης μετανάστευσης, της εγκληματικότητας.
Ναι, είδαμε τις ζωές μας να διαλύονται. Από καιρό είχαμε χάσει τον ιδεολογικό προσανατολισμό μας, χάσαμε και τον υλικό παράδεισο μας.
Από το σημείο όμως, αυτό μέχρι το να ψηφίσουμε ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και να επιτρέψουμε την είσοδο στο Κοινοβούλιο, το ναό της Δημοκρατίας μας, σε φασίστες είναι πέρα από κάθε λογική. Και σε όσους προβοκάρουν με την ιδέα ότι οι υπόλοιποι -των άλλων κομμάτων, έχουν ξεφτιλίσει, από χρόνια, την έννοια της Δημοκρατίας και των θεσμών, υπάρχει ο αντίλογος. Όσοι έχουν κατασπαταλήσει δημόσιο χρήμα, έχουν λειτουργήσει ρουσφετολογικά και για ίδιο όφελος, υπάρχουν τρόποι να διωχθούν. Δεν μπορούμε να ισοπεδώνουμε τους θεσμούς επειδή υπάρχουν 5-10-100 δεν ξέρω πόσοι "λαμόγια" πολιτικοί. Υπάρχουν τρόποι δίωξής τους, όσο και της απομάκρυνσής τους από την εξουσία με την ψήφο μας.
Με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να προφασιστούμε την δική τους ανέντιμη συμπεριφορά ως αιτιολογία για να πράξουμε τα χειρότερα.

Άλλωστε, οι μέθοδοι της ΧΑ δεν θυμίζουν σε τίποτα κοινοβουλευτικό κόμμα, αλλά μαφία. Και θα έπρεπε να έχει τεθεί εκτός νόμου. Θα έπρεπε σε όσους αποδεδειγμένα λειτουργούν τραμπούκικα να απαγορεύεται, με συνοπτικές διαδικασίες, το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. 
Αλλά βέβαια, η ελληνική κοινωνία δεν ξύπνησε μια μέρα λατρεύοντας τα μαύρα. Ούτε είναι δυνατόν να αναρωτιούνται άνθρωποι όπως η γνωστή και σεβαστή για το έργο της καθηγήτρια, κ. Αννα Φραγκουδάκη, αν είμαστε "λαός φονιάδων".  Δεν είμαστε γιατί δεν υφίσταται τέτοια γενίκευση για κανένα λαό, όπως όμως, δεν υπάρχει και "περιούσιος λαός". Και ένα μεγάλο μέρος ευθύνης για την άνοδο της Χ.Α έχει ο πνευματικός κόσμος της χώρας, ο οποίος δεν αντιστάθηκε, δεν αντέδρασε άμεσα.
Ο λόγος που χρησιμοποιεί η Χ.Α θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από απλοϊκός ως και  αριστερός (και εκεί ευθύνεται η Αριστερά, η οποία για μικροκομματικούς λόγους, δεν προστάτεψε τους θεσμούς), είναι ένας λόγος που καταγγέλλει τον διεθνή καπιταλισμό, τους κακούς εβραίους, τους κακούς πολιτικούς, τους κακούς ξένους που θέλουν να μας υποτάξουν, τους άλλους κακούς ξένους που έρχονται στη χώρα να πάρουν τις δουλειές μας 
Επιπλέον, τα ΜΜΕ ακροβατούν πάνω στην ανοχή και τα νούμερα τηλεθέασης, προβάλλοντας από την πιο βλακώδη ως την πιο σοβαρή δραστηριότητα της Χ.Α  Για να μην αναφέρω στις αναλύσεις "έγκριτων δημοσιογράφων", όπως του Κ. Χαρδαβέλα ότι : "Τελικά, η επίθεση των ομάδων του «Καιάδα» και του «Καραϊσκάκη» (αυτών των δύο γραφικών βουλευτών της Χρυσής Αυγής) στους μικροπωλητές μετανάστες σε Ραφήνα και Μεσολόγγι λειτουργεί θετικά για μείωση των πιέσεων και απαιτήσεων της τρόικα και οδηγεί σε σύντομο άνοιγμα των ευρωπαϊκών ταμείων για τη δόση σωτηρίας στην Ελλάδα". ( http://www.newsbomb.gr/politikh/story/233307/pos-o-kaiadas-tis-hrysis-aygis-mas-fernei-ta-31-6-dis-eyro ) . Σε όλους αυτούς θα σύστηνα, με πολύ σεβασμό για την ιστορία και την προσφορά τους στο χώρο, όταν δεν έχουν να πουν κάτι, να μη μιλούν.

Έτσι, δεν είναι πλέον παράδοξο που η Χ.Α μηνύει και αυτόν τον ίδιο, τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, επειδή τόλμησε να αποσύρει την φρουρά από τους βουλευτές της. 
Ενώ, το επεισόδιο με τον γιατρό, τον οποίο ξυλοκόπησε η Χ.Α, ειδοποιημένη από τους συγγενείς του αρρώστου για τον οποίο ζητούσε φακελάκι, είναι ενδεικτικό της πορείας που έχει πάρει ο ελληνικός λαός.
Δεν εμπιστεύεται το κράτος. Εμπιστεύεται το παρακράτος. Γιατί όσο περισσότερο διαβάζω ειδήσεις, τόσο περισσότερο νιώθω να ζω το ξεχασμένο παρελθόν αυτής της χώρας.
Αυτό που βλέπω στον εφιάλτη μπροστά μου και με τρομάζει είναι ότι η ελληνική κοινωνία θα συνηθίσει πλέον να λειτουργεί με την Χ.Α....όπως στο παρελθόν είχε μάθει να λειτουργεί με το ρουσφέτι και τον ωχαδερφισμό. 
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει τρόπος να ανατραπεί αυτό....Φοβάμαι πως όχι, δίχως αίμα..... 

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Ποτέ δεν είναι αρκετό…..

Το νεοεκλεγεν προεδρείο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς

Είπαμε, ουδείς προφήτης στον τόπο του, αλλά αυτό ξεπερνά κάθε όριο.
Ακριβώς τη μέρα που η διεθνής κοινότητα, για την ακρίβεια, ένας από τους πιο ιστορικούς διεθνείς οργανισμούς, η Σοσιαλιστική Διεθνής, επιβράβευε τις προσπάθειες, τη δραστηριότητα του πρώην έλληνα πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, επανεκλέγοντάς τον στη θέση του Προέδρου της, στην Ελλάδα, τα ΜΜΕ υποβίβαζαν την κίνηση αυτή και μάλιστα, προχωρούσαν ακόμη πιο πέρα, στο να τον χλευάζουν παρουσιάζοντάς τον ως «ενοικιαζόμενο για διαλέξεις»  από την εταιρεία  Harry Walker Agency.
Στη συνέχεια, ήρθε να «δέσει» την προσπάθεια σπίλωσης του Παπανδρέου τόσο κυριακάτικο έντυπο που ζητούσε από τους αναγνώστες ιδέες «τι να ζητήσουν από τον Παπανδρέου» όταν τον νοικιάσουν όσο και μια ερώτηση στη Βουλή από τον βουλευτή της ΝΔ Νικολόπουλο, ο οποίος ζητά να μάθει από τη Βουλή πόσο «ενοικιάζεται ο Γ. Παπανδρέου και αν δηλώνει στην εφορία ότι εισπράττει από τη νέα του δραστηριότητα».
Όσο κι αν είναι δύσκολο να το κατανοήσει κανείς- ίσως και η ελληνική κουλτούρα δεν βοηθά- δεν υπάρχει εταιρεία που να «νοικιάζει» διάσημους ομιλητές. Είναι εταιρεία που μεσολαβεί ώστε να διοργανωθούν διαλέξεις και εκδηλώσεις, ομιλίες που προάγουν τον διάλογο και τον προβληματισμό σε φλέγοντα θέματα.  Η εταιρεία αυτή περιλαμβάνει στους καταλόγους της κορυφαίους διανοητές, νομπελίστες, πολιτικούς όπως Κλίντον, Αλ Γκορ κ.α για τους οποίους δεν μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι «νοικιάζονται» και φυσικά, δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί ότι λειτουργεί με αδιαφάνεια ως προς τα οικονομικά.
Η αδυναμία διαχείρισης της οικονομικής κατάστασης, παρά τα όσα υποσχόταν στα «Ζάππεια» ο Σαμαράς και οι συνεργάτες του  με τα υποτιθέμενα σχέδια ανάκαμψης, είναι πλέον ορατή. Η επιβεβαίωση των προσπαθειών και των προτάσεων του πρώην πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου έρχεται από το εξωτερικό, αλλά προβάλει και στη καθημερινότητα στο εσωτερικό. Η ανάγκη να αποπροσανατολίσουν τον λαό, από τα μέτρα και τις αστοχίες ρίχνει τα φώτα στον Παπανδρέου και πολλές φορές, σε μέλη της οικογένειας του, για υποτιθέμενες «χλιδάτες» διακοπές ακόμα και με φωτογραφίες αρχείου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Παπανδρέου αναγκάστηκε από τις περιστάσεις και έλαβε επώδυνα μέτρα για το λαό, αναλαμβάνοντας πλήρως το πολιτικό κόστος.  Για εκείνους που έφεραν την οικονομία σε αυτή την κατάσταση δεν μιλά κανείς και δεν ασχολείται μαζί τους. Προφανώς γιατί έχουν τελειώσει πολιτικά σε αντίθεση με τον Γιώργο Παπανδρέου που γνωρίζει τη διεθνή καταξίωση, τη δικαίωση στο εξωτερικό, και όχι μόνο…..

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

3 Σεπτέμβρη 1974- Για να γυρίσει ο ήλιος…. θέλει δουλειά πολλή…


Ο Ανδρέας Παπανδρέου από το εξωτερικό όπου είχε καταφύγει πάλευε τόσο για την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος, όσο και για την επόμενη μέρα της «απελευθέρωσης». Με τα μέλη του ΠΑΚ επεξεργαζόταν προτάσεις και ιδέες για ένα πολιτικό φορέα που θα εκπροσωπεί το ριζοσπαστικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Ήδη, από το Νοέμβριο του 1973 το Εθνικό Συμβούλιο του Εξωτερικού έθεσε σε κυκλοφορία σχέδιο για ευρεία συζήτηση στα πλαίσια των οργανώσεων του ΠΑΚ και φίλων του ΠΑΚ.: «Το ΠΑΚ εργάζεται για την ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του Ελληνικού λαού με στόχους την ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, τη ΛΑΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, τη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Ο αγώνας του ΠΑΚ για μια ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στηρίζεται στην αρχή πως η εθνική ανεξαρτησία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας, πως η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της κοινωνικής δικαιοσύνης στα πλαίσια μιάς σοσιαλιστικής κοινωνίας, πως η κοινωνική και οικονομική ισότητα των πολιτών αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της πολιτικής δημοκρατίας.....»
Με την πτώση της δικτατορίας, ο Ανδρέας Παπανδρέου συγκάλεσε μια σύσκεψη του ΠΑΚ στο Βίντερτουλ της Ελβετίας. Εκεί αποφασίστηκε η ουσιαστική διάλυση του ΠΑΚ, η επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου και ότι μερικοί από τους συντρόφους θα έπρεπε να προηγηθούν ώστε να προετοιμάσουν τόσο την επιστροφή του όσο και τη δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κόμματος.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, λόγω των γεγονότων στην Κύπρο, επέστρεψε στις 16 Αυγούστου και αμέσως, ξεκίνησε τις διεργασίες και επαφές με εκπροσώπους αντιστασιακών οργανώσεων που είχαν την πρόθεση να λάβουν μέρους στο νέο φορέα που ετοίμαζε. Η πρόταση να αναλάβει την αρχηγία της Ενώσεως Κέντρου δεν ήταν ελκυστική για τον Ανδρέα.
Ήδη, τα στελέχη της Δημοκρατικής Άμυνας, της αντιστασιακής οργάνωσης που ιδρύθηκε στο τότε σπίτι του Κώστα Σημίτη στην οδό Δεινοκράτους στη Δεξαμενή, συζητούσαν αν θα συνεργασθούν με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η πρώτη ¬διάσπαση της Δ.Α. είχε επέλθει από το 1968, όταν στελέχη της όπως ο Κώστας Σημίτης, ο Σάκης Καράγιωργας, ο Μάνος Δελούκας, ο Χρήστος Ροκόφυλλος και άλλοι είχαν ταχθεί ανοικτά υπέρ της συνεργασίας με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΚ. Οι περισσότεροι τάχθηκαν ¬ ψηφίζοντας ¬ υπέρ της συνεργασίας υπό όρους με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Κι έτσι, οι Σάκης Καράγιωργας, Βασίλης Φίλιας, Γεράσιμος Νοταράς, Χρήστος Ροκόφυλλος, Νίκος Κωνσταντόπουλος και Στέλιος Νέστωρ ανέλαβαν να διαπραγματευθούν με τα στελέχη του ΠΑΚ. Τελικώς επετεύχθη συμφωνία που καταγράφηκε σ' ένα δισέλιδο «πρωτόκολλο ενοποίησης Δ.Α. - ΠΑΚ», όπου οριζόταν ότι περίπου το 25% των οργάνων του νέου κόμματος που θα προέκυπτε θα ήταν στελέχη από τη Δημοκρατική Άμυνα. Αυτή η «συμφωνία κορυφής» ήταν τρωτή, όπως θα αποδεικνυόταν όταν το μικρό ποσοστό του 13% των εκλογών του '74 που έλαβε το ΠΑΣΟΚ, απογοήτευσε πολλούς. Κάποια από στελέχη του ΠΑΚ κατηγορούσαν εκείνους που προέρχονταν από τη Δημοκρατική Άμυνας ότι θέλουν να κάνουν το κόμμα ελιτίστικο, ότι είναι στυγνοί σοσιαλδημοκράτες, και θα οδηγήσουν το κόμμα στην «Κεντροδεξιά», ενώ τα στελέχη της Δημοκρατικής Άμυνας στηλίτευαν την τάση των Πακιτών ότι θέλουν το κόμμα να είναι προσωποκεντρικό, ότι δεν θέλουν δημοκρατικές διαδικασίες, και ότι οι αντρεϊκοί θέλουν να τα ελέγξουν όλα.
Στο μεταξύ, ένας άλλος ηρωικός αγωνιστής, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, είχε αναλάβει την επαναδραστηριοποίηση της ΕΔΗΝ, και ενώ συναντήθηκε με τον Ανδρέα Παπανδρέου σε πολύ θερμό κλίμα, τελικά οι δρόμοι τους χώρισαν. Ο Παναγούλης πίστευε ότι ο Κεντρώος χώρος ενωμένος έπρεπε να κατέβει στις εκλογές για να κρατήσει μακριά από την εξουσία τον Καραμανλή και να κατοχυρώσει τις δημοκρατικές αρχές στην νέα κυβέρνηση. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αντίθετα δεν εμπιστευόταν απόλυτα και δίσταζε να αξιοποιήσει το παλαιό έμψυχο υλικό της Ένωσης Κέντρου. Πάντως, ένα μέρος της ΕΔΗΝ, οπως π.χ οι Γιώτας και Βερυβάκης προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ.
Η στάση των «παλαιών» Παπανδρεϊκών, απέναντι στο ΠΑΣΟΚ ήταν επιφυλακτική. Ακολουθούσαν το «γιο του Γέρου» ως το μόνο κύριο αντίπαλο του Καραμανλή, αλλά τους τρόμαζαν οι αριστερές τοποθετήσεις των νεότερων στελεχών, που είχαν προέλθει από τον αγώνα κατά της δικτατορίας, στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Πολλοί από τους παλαιούς βουλευτές και πολιτευτές της Ένωσης Κέντρου έλεγαν ότι η συνέντευξη Τύπου της 3ης Σεπτέμβρη θα ήταν η πολιτική αυτοχειρία του Ανδρέα Παπανδρέου. Τις προηγούμενες ημέρες τον πίεσαν να εγκαταλείψει τα πειράματα και να ανασυστήσει την Ένωση Κέντρου καθώς τον αναγνώριζαν ως φυσικό πολιτικό κληρονόμο του Γέρου της Δημοκρατίας. Η συνάντηση του Ανδρέα με τον Γιάννη Ζίγδη στις 31 Αυγούστου δημιούργησε φήμες για συνεργασία μεταξύ τους.

Συνεχείς συσκέψεις διεξάγονταν στο Καστρί όπου ο Παπανδρέου με τους Κώστα Σημίτη, Βάσω Παπανδρέου, Κώστα Λαλιώτη και ΄Ακη Τσοχατζόπουλο προσπαθούσαν να συντάξουν τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη. Συζητούσαν για την οργάνωση του κόμματος, το έμβλημά του, την ταυτότητά  του. Συζητήθηκαν διάφορες ονομασίες με επικρατέστερη το «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα».
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, μετά από ολονύχτιες διαβουλεύσεις ο Aνδρέας Παπανδρέου ιδρύει το ΠAΣΟK διαβάζοντας την ομώνυμη διακήρυξη στον ημιώροφο του ξενοδοχείου Κινγκ Πάλλας . Η τελική διαμόρφωση της Διακήρυξης έγινε ακριβώς την παραμονή της ανακοίνωσής της, με ευθύνη των Γιάννη Ζαφειρόπουλου, Μανόλη Παπαθανασόπουλου και Δαμιανού Βασιλειάδη, ενώ τη δακτυλογράφηση έκανε η Αγγέλα Κοκκόλα.
"Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πολιτικό Κίνημα που αγωνίζεται για τους ακόλουθους στόχους:  ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ -ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ- ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα καλεί τον Ελληνικό Λαό να οργανωθεί στις τάξεις του, σε οργανώσεις βάσεις, να συμμετάσχει άμεσα στην παραπέρα διαμόρφωση του προγράμματός του, στη λήψη όλων των αποφάσεων και στην ανάδειξη των στελεχών του σε όλα τα επίπεδα. Έτσι θα συνεχίσουμε με νέα ένταση και αποφασιστικότητα τον αγώνα για μια ανεξάρτητη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα."
Ο Ανδρέας πήγε στο ξενοδοχείο Κινγκ Πάλας της Πλατείας Συντάγματος δύο ώρες νωρίτερα και εγκαταστάθηκε σε ένα δωμάτιο στον ημιώροφο. Είχε μεγάλη αγωνία για την προσέλευση και κάθε τόσο ρωτούσε τον Θανάση Τσούρα, αν ήλθαν όλοι. Για τον Παπανδρέου καθοριστικής σημασίας ήταν η συμμετοχή του Γιάννη Αλευρά. Ο Αλευράς όμως, που προσπαθούσε να τον πείσει να μην προχωρήσει στο νέο κόμμα, με το επιχείρημα ότι «δεν είναι καιρός για πειράματα», ενώ ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτικός προς τα άτομα που είχαν σπεύσει να το στελεχώσουν ότι «δεν είχαν καν δικαίωμα ψήφου», τελικά δεν πήγε στη συνέντευξη τύπου.
Η αλήθεια είναι οι νεολαίοι είχαν δει με πολύ ενθουσιαμό την κίνηση του Ανδρέα και μια ομάδα φοιτητών συνεδρίαζε στην καφετέρια Σόνια, το στέκι του ιστορικού φοιτητικού συλλόγου Παναρμόνια, για να αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν τον Παπανδρέου. Ανάμεσα τους ήταν οι Κώστας Λαλιώτης, Στέφανος Τζουμάκας, Πέτρος Ευθυμίου, Γιώργος Βερνίκος, Γιάννης Τζώρτζης, Δημήτρης Τζουβάνος, Μηνάς Σταυρακάκης, Μένη Μαλλιώρη, Στέφανος Μανίκας κ.ά.
Τα στελέχη του ΠΑΚ εξωτερικού, τα οποία παρευρίσκονταν στη συνέντευξη, πίστευαν ότι θα δημιουργηθεί ένας κοινοβουλευτικός «πολιτικός οργανισμός», αλλά η οργάνωση του ΠΑΚ θα παραμείνει στα μετόπισθεν για να εγγυάται την ιδεολογική καθαρότητα. Ήταν όλοι ριζοσπάστες, με μαρξιστική κουλτούρα οι περισσότεροι, και ακολουθούσαν κανόνες συνωμοτικής συμπεριφοράς, για πολλούς από αυτούς ακόμα και σήμερα το ΠΑΚ δεν έχει διαλυθεί.
Το γεγονός είναι ότι αρχικά η συνύπαρξη των ανθρώπων του ΠΑΚ, των φοιτητών και των παλαιών κεντρώων δεν ήταν εύκολη και στο Καστρί εκτυλίσσονταν διάφορες σκηνές, με τους φοιτητές και όσους είχαν έλθει από το εξωτερικό να αποκαλούν τον Ανδρέα Παπανδρέου με το όνομά του ή «σύντροφε» και οι παλαιοί κεντρώοι «κύριε υπουργέ».
Το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου αδιαφιλονίκητο ηγέτη κατάφερε να συγκεράσει όλες τις απόψεις και να παγιωθεί στην συνείδηση του ελληνικού λαού, ως το κόμμα που αναδείκνυε τα όνειρα, τους στόχους και την κοινωνική δυναμική του.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ιδιαίτερο ταλέντο επικοινωνίας του, συγκέντρωσε δυνάμεις για την κατάκτηση της εξουσίας, βασισμένος σε μια ακραία αντιδεξιά και αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική, αποδεχόμενος το σύνολο των «λαϊκών» αιτημάτων. Πάνω σ' αυτήν τη βάση διαμορφώθηκε ο χώρος της Kεντροαριστεράς, ένας χώρος που πολύ αγαπήθηκε, αλλά δεν έγινε κατορθωτό να καλυφθεί από την «κομμουνιστική» Αριστερά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απευθύνθηκε στον  «κόσμο τη Αριστεράς» που είχε όνειρα και οράματα, που αγωνίσθηκε χωρίς ιδιοτέλεια, θυσιάστηκε, καταδιώχθηκε και βασανίστηκε για τις ιδέες του, υπέστη εξευτελισμούς και ταπεινώσεις και επί δεκαετίες έζησε στο «περιθώριο». Ο Ανδρέας Παπανδρέου ενδιαφέρθηκε για αυτόν τον «κόσμο της Αριστεράς» και τελικά, τον κέρδισε, επειδή ακριβώς, του έδωσε δυνατότητα να δικαιωθεί ιστορικά και να διεκδικήσει την εξουσία, δημιουργώντας την μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, φέρνοντας την Αλλαγή στον τόπο και τον Λαό, πραγματικά, στην Εξουσία.

Σήμερα, 38 χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ έχει ανοιχτές πληγές από την αντιπαράθεση του με τα συμφέροντα, από τα σκληρά μέτρα που αναγκάστηκε να πάρει ως κυβέρνηση, για την αντιμετώπιση της κρίσης, από την διαρροή στελεχών και μελών…. Όμως, το ΠΑΣΟΚ βασισμένος σε ιδέες για μια δίκαιη κοινωνία και μια καλύτερη Ελλάδα, δεν μπορεί παρά να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, αντλώντας από το παρελθόν και με το βλέμμα στο μέλλον. Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι το μέλλον της δημοκρατικής παράταξης…. μιας υπερήφανης και ανεξάρτητης Ελλάδας, με δικαιοσύνη, ισοπολιτεία και ΕΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ….