Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Όταν ο ήλιος πεθάνει...

Τα κόμματα στην Ελλάδα, λόγω της ιδιαίτερης λειτουργίας τους είτε ως αρχηγικά, είτε ως συνασπισμοί που δημιουργούνται από την ανάγκη-πίεση καταστάσεων και όχι ως ιδεολογικά συμπαγείς οργανισμοί, όπως συμβαίνει στη Δυτ. Ευρώπη, υπόκεινται στον κανόνα του κύκλου της ζωής. Φτάνουν σε ακμή και συνήθως, μετά από μια κρίση, διαλύονται. 

Το κόμμα των Φιλελευθέρων ιδρύθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1910 και κυριάρχησε την περίοδο του μεσοπολέμου. Ως το 1936 που πέθανε ο Ελευθέριος και εξελέγη στη διοικούσα επιτροπή του κόμματος ο Σοφοκλής Βενιζέλος, συμμετείχε σε διαδοχικές κυβερνήσεις, ενώ δεν απέφυγε τις διασπάσεις με τις αποχωρήσεις σημαινόντων στελεχών του, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο άλλαζε αρχηγούς, διασπώνταν και συνενώνονταν, υπό τον Σοφούλη, Σοφ. Βενιζέλο, Γ. Παπανδρέου. Στην αρχή του 1950, οι δυνάμεις του Κέντρου (Ε.Π.Ε.Κ.) κατάφεραν να αποκτήσουν την εξουσία με αρχηγό το γηραιό στρατηγό Νικόλαο Πλαστήρα. Η εκλογική ήττα της Ε.Π.Ε.Κ. το 1952, έφερε την άνοδο της εξοστρακισμένης, από την πολιτική ζωή της χώρας, Αριστεράς, που απέκτησε χώρο έκφρασης στην Ε.Δ.Α. (1951), η οποία αναδείχτηκε σε σημαντικό -αν και σταθερά αποκλεισμένο από τα κέντρα λήψης αποφάσεων- πόλο. Μετά τη διάλυση του Kέντρου ως αυτόνομου πολιτικού φορέα, η Ε.Δ.Α. ουσιαστικά επέκτεινε την εκλογική της επιρροή σε ένα σημαντικό τμήμα της ΕΑΜογενούς κεντροαριστεράς. 
Το 1955 μετά το θάνατο του Παπάγου, πριν το κόμμα του Εθνικού Συναγερμού εκλέξει τον διάδοχο, ο Βασιλιάς Παύλος έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον υπουργό Δημοσίων Έργων, νέο πολιτικό, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Καραμανλής διαλύει τον Εθνικό Συναγερμό και ιδρύει την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ), που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος της παλιάς αντιβενιζελικής παράταξης αλλά και πολλούς πρώην βενιζελικούς και κεντρώους (Κανελλόπουλος, Αβέρωφ κά.) Το πρόβλημα στον Κεντρώο χώρο έρχεται να επιλύσει η Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) που ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου, ιδρύθηκε μετά από το συνασπισμού μικρών κομμάτων του κεντρώου χώρου, με τη συμμετοχή και του Σοφοκλή Βενιζέλου το 1961. Η ΕΚ δεν είχε σαφή ενιαίο ιδεολογικό προσανατολισμό. Εμπεριείχε πολιτικούς από διαφορετικά ρεύματα, από την αριστερά (Ηλίας Τσιριμώκος) ως την αντικαραμανλική δεξιά (Κωνσταντίνος Μητσοτάκης). Βασικός συνεκτικός κρίκος όλων αυτών ήταν η χαρισματική προσωπικότητα του Γεωργίου Παπανδρέου.Η έλλειψη συνοχής μεταξύ των στελεχών της Ε.Κ. δεν άργησε να φανεί. Ανέλαβε την εξουσία το 1964 με μεγάλη πλειοψηφία, αλλά κατέρρευσε όταν ο Γεώργιος ήρθε σε ρήξη με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και αρκετά από τα μέλη της αποστάτησαν. Η έκρυθμη κατάσταση οδήγησε στην δικτατορία των συνταγματαρχών. Μετά την Μεταπολίτευση, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος θεωρούνταν ως φυσικός διάδοχος για την επανασύστασή της, επέλεξε να συστήσει ένα νέο κόμμα στηριζόμενος σε στελέχη και δυνάμεις που δραστηριοποιήθηκαν στην αντιστασιακή οργάνωση του ΠΑΚ. Η ΕΚ επαδραστηριοποιήθηκε υπό την ηγεσία του Γ, Μαύρου και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση στις πρώτες ελεύθερες εκλογές του 1974, για να διαλυθεί στη συνέχεια. 
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, έλαβε ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 13%, αλλά αναπτύσσοντας μια έντονη αντιπολιτευτική δράση και οργανώνοντας ένα δίκτυο με τον μέσο πολίτη, σταδιακά αύξησε τη δύναμή του για να αναδειχθεί στην εξουσία πανηγυρικά το 1981 και να κυριαρχήσει έκτοτε, με μικρά διαλείμματα.
Η τελευταία διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, σε μια δραματική διετία, με την έκρηξη της κρίσης του χρέους και την αναγκαστική λήψη επώδυνων μέτρων που το έφεραν σε απόσταση από τον κορμό της κοινωνίας που το στήριζε, περνά τη δυσκολότερη καμπή της πορείας του. Η  μείωση της εκλογικής του δύναμης ήταν αναμενόμενη, για τον ψύχραιμο αναλυτή. Το ΠΑΣΟΚ στηρίχθηκε στην μεσαία τάξη, τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον συνταξιούχο, τον νέο. Αυτούς όμως, έπληξε η πολιτική που ακολούθησε και άρα, το ποσοστό που διατήρησε είναι εκείνων, οι οποίοι σε όποια κατηγορία και να ανήκουν, αποτελούν τον σκληρό ιδεολογικο-πολιτικό του πυρήνα.
Η δήλωση του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι το ΠΑΣΟΚ "τελείωσε", αφήνει πολλά ερωτηματικά αναπάντητα, σε σχέση με αυτό το "τέλος". Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να μπει σε περίοδο εσωστρέφειας, δεν μπορεί να αποδεχθεί τον ρόλο του τρίτου κόμματος. Οφείλει να ανοίξει τις διαδικασίες ιδεολογικού επαναπροσδιορισμού και ανασύστασης, με την παραδοχή ότι η ελληνική κοινωνία δεν ενδιαφέρεται πια για πρόσωπα και στείρες αντιπαραθέσεις αλλά για προτάσεις με προοπτική. Το πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία δεν είναι το όνομα του κόμματος, το σύμβολο του ήλιου, αλλά η λύση των προβλημάτων της καθημερινότητας του άνεργου, του άρρωστου, του μισθωτού που δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη.
Σίγουρα, αυτό που σήμερα είναι απαραίτητο, σε ένα δημοκρατικό κόμμα είναι η άμεση σύγκλιση Τακτικού Συνεδρίου, όπου θα έχουν την ευκαιρία να κατατεθούν οι προβληματισμοί και οι προτάσεις, να εκτιμηθούν οι αλλαγές στο εσωτερικό αλλά και ευρύτερα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να αξιολογηθούν προτάσεις, ιδέες και να αποφασιστούν οι νέες κομματικές δομές και ιδεολογικοί προσανατολισμοί που θα αναδείξουν την μελλοντική του θέση.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Νομίζετε ότι τελείωσε;

"Η κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης που δημιουργείται με τη στήριξη των τριών κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ΔΗΜΑΡ) θα έχει πλήρεις αρμοδιότητες και χρονικό ορίζοντα όπως ορίζει το Σύνταγμα. Στόχος της είναι να αντιμετωπίσει την κρίση, να ανοίξει το δρόμο της Ανάπτυξης και να αναθεωρήσει όρους της Δανειακής Σύμβασης (Μνημονίου), χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ούτε την παραμονή της στο ευρώ. Και, ασφαλώς, χωρίς να αμφισβητήσει τους αυτονόητους στόχους μηδενισμού του δημοσιονομικού ελλείμματος, ελέγχου του χρέους και εφαρμογής των διαρθρωτικών αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα. Στόχος επίσης είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες για να βγει οριστικά η χώρα από την κρίση, καθώς κι από την ανάγκη εξάρτησης από δανειακές συμβάσεις στο μέλλον....."
Λίγες μέρες μετά τις εκλογές και τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης, η οποία ήρθε να ανακουφίσει τους πολίτες που αγωνιούσαν για το αύριο, ενω παράλληλα, δημιούργησε και ενα παράξενο de ja vu συναισθημα. Μήπως αυτήν την κυβέρνηση την είχαν ξαναδεί; Κάπου μακριά, σε έναν εφιάλτη, ίσως; Μήπως ήταν εκείνη που οδήγησε τη χώρα στον γκρεμό; Όχι, τότε στο τιμόνι ήταν ένας εύχαρης στρουμπουλός κύριος. Τώρα, ο έχω φάει όλα τα λεμόνια, αφήνει μουδιασμένα χαμόγελα....
"Εμείς άλλο ψηφίσαμε!" ακούω την υπάλληλο στην τράπεζα κι ο πελάτης- μάλλον ελευθερος επαγγελματίας, με καθυστερημένη επιταγή- κουνά το κεφάλι και συμφωνεί.... 
Αυτό που ψήφισαν όμως, δεν ήθελε να αναλάβει ούτε ευθύνη, ούτε συν ευθύνη διακυβερνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ αν πράγματι ενδιαφερόταν να ανατρέψει τα πράγματα, όφειλε να το προσπαθήσει μέσα από την όποια συμμετοχή στην κυβέρνηση. Επιτέλους, η Αριστερά δεν μπορεί να διακατέχεται μόνιμα από το σύνδρομο του Πήτερ Παν. Κάποτε οφείλει να ανδρωθεί και να αναλάβει ευθύνες, εκτός από συνθήματα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένει να αντιπολιτεύεται μόνιμα, ώσπου να καταφέρει να αποκτήσει την αυτοδυναμία στη Βουλή, υπάρχει το ενδεχόμενο να αρχίσει να χάνει την αξιοπιστία του. Αν στόχος του ήταν η Αντιπολίτευση θα μπορούσε να το δηλώσει εξαρχής, έντιμα, όπως το ΚΚΕ. 
"Αν κάποιος μου πει: εμπρός! να τα ισοπεδώσουμε όλα, θα πάω μαζί του...δεν βλέπω άλλη λύση!...", δήλωσε αποστομωτικά μια νεαρή μητέρα σε μια φίλη της, την ώρα που τα παιδιά τους έπαιζαν ανέμελα στην παιδική χαρά. 
Η σοκαριστική δήλωση, η οποία δεν μπορώ να πω ότι προήλθε από έναν άνθρωπο που φαινόταν ιδιαίτερα "περιθωριακό", ήταν μια απελπισμένη άνεργη μητέρα, εμφανώς δυσαρεστημένη με το αποτέλεσμα του σχηματισμού κυβέρνησης.
Στην δεύτερη κατά σειρά εκλογική αναμέτρηση, μετά την παταγωδη αποτυχία του Μαϊου να σχηματιστεί κυβέρνηση, το μεγάλο στοιχημα και τα ερωτηματικά, αφορούσαν τη δυνατότητα να ξεπεραστούν οι κομματικές αγκυλώσεις και να προχωρήσουμε συλλογικά σε έναν αγώνα αναδιαπραγματευσης που θα έβγαζε από την ύφεση. Παρόλο που παραμένει αμφίβολη η αναγκαιότητα αυτής της δεύτερης αναμέτρησης, αφού το σχήμα ειναι ουσιαστικά το ίδιο, η αύξηση του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε μια σαφή προτιμηση του εκλογικού σώματος σε μια αντιμνημονιακή πολιτική με αντιπρόταση την ανάπτυξη, άσχετα αν δεν ήταν ξεκάθαρο, πώς αυτή θα εξασφαλιζόταν. 
Υπό την έννοια αυτή, εύλογα ο πολίτης-ψηφοφόρος αναρωτιέται, αυτή την κυβέρνηση θέλαμε; Θελαμε ευρωπαϊκή προοπτική, σίγουρα, θέλαμε ανάπτυξη, θέλαμε ανανέωση, θέλαμε και κάποιους τεχνοκράτες, δεν θελαμε να δούμε πρόσωπα που δόξασαν την καταστροφική για τη χώρα καραμανλική πενταετία. Είναι αλήθεια, αυτό το πολιτικό δυναμικό της χώρας; Η οργή των πολιτών δεν τελείωσε τη μέρα που "έριξαν " το ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Η οργή των λαών, όταν ξεσηκωθεί, θέλει κάτι παραπάνω από το σχηματισμό μιας κυβέρνησης....



Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

16 χρόνια χωρίς τον Ανδρέα....


Ο Ανδρέας Παπανδρέου- ασχετα αν συμφωνούσε κανείς μαζί του ιδεολογικά ή πολιτικά- υπήρξε κατά γενική παραδοχή, ένας ιδιαίτερα χαρισματικός ηγέτης.
Είναι σίγουρο ότι πολλοί ήταν, και είναι, εκείνοι που τον ζηλεύουν ακόμα, για την μεγαλη του αμεσότητα στην επικοινωνία με το Λαό αλλά και τον τρόπο του να γοητεύει τους αντιπάλους και να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις. Όπως για κάθε ισχυρό ηγέτη δημιουργήθηκαν γυρω από την προσωπικότητα και τη ζωή του μύθοι πολλοί.
Ποιά ήταν ή αλήθεια το Ανδρέα Παπανδρέου; Γεννήθηκε από δυό γονείς με ισχυρή προσωπικότητα, φιλελευθερους, αγωνιστές, ανοιχτά μυαλά, με δεκτικότητα στις νέες ιδέες και με ευαισθησίες για τον άνθρωπο και την ζωή. Η Σοφία, μαχητική, με ιδεολογία και αρχές, έμεινε πάντα πιστή στην αγάπη της για τον πατέρα του, τον Γεώργιο, μέχρι το τέλος της ζωής της. Ο Γεώργιος, ο Γέρος της Δημοκρατίας, παρότι έδειχνε απορροφημένος από την πολιτική, ειχε μεγάλη αδυναμια στον Ανδρέα, τον οποίο θεωρούσε συνεχιστή του. Τα παιδικά-νεανικά βιώματα του Ανδρέα, με τον πατέρα του να υπόκειται σε εξορίες και φυλακίσεις, είχαν δρομολογήσει ουσιαστικά και την δική του πολιτική πορεία.... Ό ίδιος αποκαλύπτει σε έκθεσή του στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, σεχετικά με τα επαγγέλματα που θα προτιμούσε να ακολουθήσει: "κατά σειρά προτεραιότητας, αυτό του πολιτικού, του κοινωνιολόγου και του καπετάνιου σε βαπόρι. Και γιατί, το πρώτο εκπροσωπεί τη δράση. Αυτό με τραβάει πιο πολύ. Το δεύτερο εκφράζει τα επιστημονικά μου ενδιαφέροντα, αν και τα δύο θα ήταν αδύνατα, τότε δεν θα ήθελα άλλη επιστήμη, αλλά το ταξίδι και τη θάλασσα». Δεν θα ήθελε να γίνει καθηγητής σε σχολείο, παρότι του άρεσε, γιατί θεωρούσε το επάγγελμα κουραστικό. Επίσης, στην ερώτηση τι θα τον έκανε πολύ ευτυχισμένο στην ζωή του, απάντησε με καθαρά πολιτική στοχοθεσία: «η εφαρμογή του κοινωνικού συστήματος της αρεσκείας μου και η ανατροπή του σημερινού. Γενικώτερα, η επιτυχία και η πραγματοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών μου αντιλήψεων».
Φυλακιστηκε για τη δράση του, εναντίον του Μεταξά, και ουσιαστικά αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ. Εκεί ξεκίνησε μια άλλη ζωή, μόνος και ξένος ανάμεσα σε ξένους, παλεύοντας για την επιβίωσή του, καθώς ο Γεώργιος δεν είχε τη δυνατότητα να του στέλνει χρήματα. Kαταφερε να γίνει αποδεκτός και να αναγνωριστεί στο επιστημονικό κόσμο της Αμερικής. Όμως, ο πατέρας, η Ελλάδα ήταν πάντα μιά κρυφή πληγή. Όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα με την σύζυγό του, Μαργαρίτα, ο Γεώργιος ενέτεινε τις πιέσεις του....Ο Ανδρέας δεν ήταν έτοιμος ακόμα, να κλείσει τον κύκλο του, την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία στις ΗΠΑ. Αλλά, η ώρα της επιστροφής δεν θα αργούσε. Αρχίκά κλήθηκε να αναλάβει Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Επιστημονικός Διευθυντής του νεοσύστατου Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), καθώς και Σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος. Στη συνέχεια όμως, παρακολουθεί την πορεία του Γεωργίου, τις εκλογές "Βίας και Νοθείας", και αποφασίζει την εμπλοκή του στα κοινά. Θα πολιτευτεί στις εκλογές του 1964 και θα αναδειχθεί βουλευτής Αχαϊας. Η είσοδος του Aνδρέα Παπανδρέου προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και στους κόλπους της Eνωσης Kέντρου και γενικότερα στο δημόσιο βίο της χώρας. Hταν ο γιος του αρχηγού και πρωθυπουργού, αλλά και προσωπικότητα με διεθνή ακτινοβολία, επιστήμονας με κύρος και μόλις 45 χρόνων. Eίχε όλα τα προσόντα να διεκδικήσει τη διαδοχή, την οποία εποφθαλμιούσαν πολλοί δελφίνοι, οι οποίοι είδαν τον Aνδρέα Παπανδρέου ως τον «ουρανοκατέβατο» πολιτικό που θα ανέτρεπε την ιεραρχία μέσα στην Eνωση Kέντρου και φυσικά τα σχέδιά τους, με την εύνοια του αρχηγού και πρωθυπουργού πατέρα του. Ομως, Ανδρέας ήταν στόχος επιθέσεων και υπονομεύσεων και από την αντιπολίτευση, αφού άρχισε να συσπειρώνει γύρω του τα πιο προοδευτικά στοιχεία  του κόμματος της Ένωσης Κέντρου
H αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κατεστημένου θα κορυφωθεί με την ανατροπή της κυβέρνησης της Eνώσεως Kέντρου από το βασιλιά, την αποστασία βουλευτών, τον Iούλιο του 1965 και τις μετέπειτα δραματικές εξελίξεις, που θα ανοίξουν το δρόμο για τη δικτατορία της 21ης Aπριλίου το 1967.
Στις 7 Ιουλίου, ο Ανδρέας κατέθεσε στον ανακριτή για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ: “ Η εσκεμμένη ανάμιξη του ονόματός μου στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, αποτελεί μιά όψη της σκευωρίας που έχει σαν σκοπό τη συσκότιση του μεγάλου πολιτικού θέματος της λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών χώρας”. Στις 15 Ιουλίου του 1965 ο βασιλιάς Κωνσταντίνος θα εξαναγκάσει σε παραίτηση τον Γεώργιο, πρωθυπουργό του 53%
Η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον από τον έλεγχο των δημοκρατικών δυνάμεων. Η αποστασία και η ανωμαλίες στην πολιτική ζωή οδήγησαν στην δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967
Ο Ανδρέας συνελήφθη, όπως και πολλοί πολιτικοί, αλλά οι έντονες πιέσεις που ασκήθηκαν από  κορυφαίους ακαδημαϊκούς και διανοούμενους των ΗΠΑ στον Πρόεδρο Τζόνσον είχαν ως αποτέλεσμα την αποφυλάκισή του, τα Χριστούγεννα του 1967. Κατέφυγε με την οικογένεια του στο Παρίσι και μετά στη Σουηδία, για να εγκατασταθεί αργότερα στον Kαναδά.
Tο Mάρτιο του 1968 ίδρυσε απο τη Σουηδία, το Πανελλήνιο Aπελευθερωτικό Kίνημα (Π.A.K), την αντιδικτατορική οργάνωση που αποτελεσε τον πρόδρομο του ΠAΣΟK. «Διαμόρφωσα ένα απελευθερωτικό κίνημα. Tο ΠAK το οποίο εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το χώρο του πλανήτη με εξαίρεση την Aσία. Aλλά το ΠAK σήκωσε τη σημαία σε όλη την Eυρώπη, τον Kαναδά την Aυστραλία και την Aμερική. Δεν πρέπει να ξεχάσω το ΠAK εσωτερικού. Aνθρωποι που έδωσαν τη μάχη αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν από τη χούντα»
Στις 16 Αυγούστου του 1974 επέστρεψε στην Eλλάδα και στις 3 Σεπτεμβρη ίδρυσε το ΠAΣΟK διαβάζοντας την ομώνυμη διακήρυξη.
Ηρθε σε σύγκρουση με τον Kων. Kαραμανλή, αρκετές φορές για θέματα εξωτερικής πολιτικής με αποκορύφωμα την περίφημη απάντηση στο δογμα Καραμανλή «H Eλλάς ανήκει εις την Δύσιν», ότι «H Eλλάς ανήκει εις τους Eλληνας».
Στις 18 Οκτωβρίου 1981 το ΠAΣΟK νικά κατά κράτος τη N.Δ. του Γ. Pάλλη. Mε 48% και 172 έδρες στη Bουλή. Ο Aνδρέας Παπανδρέου γίνεται πρωθυπουργός και για πρώτη φορά ένα κεντροαριστερό κόμμα κατακτά στην Ελλάδα την  εξουσία, την οποία επί 40 και πλέον χρόνια κατείχαν κόμματα της Δεξιάς.
Tο πολιτικό κλίμα αλλάζει. Ο «φόβος του χωροφύλακα» εξαλείφεται. H νέα κυβέρνηση εξαγγέλλει μέτρα «ιστορικής αποκατάστασης» και τόνωσης της δημοκρατίας. Αναγνωρίζεται η Eθνική Aντίσταση. Ήταν μια κίνηση με τεράστιο αντίκτυπο στο χώρο της Aριστεράς. Στις 28 Δεκεμβρίου 1982 αποφασίζεται να επιτραπεί η επιστροφή των πολιτικών προσφύγων. Ο Mάρκος Bαφειάδης θα γίνει αργότερα βουλευτής του ΠAΣΟK.
Τον Μάϊο του 1984 ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακοίνωσε μαζί με τον Σουηδό πρωθυπουργό Ούλαφ Πάλμε, την πρωτοβουλία της Κίνησης των Έξη για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή για την θεση της Ελλάδας στη διεθνή σκακιέρα. Στις εκλογές της 2ης Iουνίου 1985 οδήγησε το ΠAΣΟK σε νέα νίκη. Τον Μάρτιο του 1987 με αφορμή την έξοδο του τουρκικού “Πρί Ρέις” στο Αιγαίο κλιμακώνεται η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Άγκυρα βγάζει και το “Χόρα” στο Αιγαίο αλλά ο Ανδρέας με μια αποφασιστική αντίδραση θέτει σε ετοιμότητα τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Τελικά, ο Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ, για να εκτονωθεί η κρίση δηλώνει ότι το ¨Χόρα¨ δεν θα βγει σε αμφισβητούμενες περιοχές. Τον Ιανουάριο του 1988 οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών, Παπανδρέου και Οζάλ, συναντούνται στο Νταβός και εγκαινιάζεται η πολιτική του “μη πόλεμος”.
Στις 25 Αυγούστου 1988 ο Aνδρέας αναχωρει άρρωστος για το Λονδίνο, οπου υποβάλλεται   σε εγχείρηση αορτής. Στην Eλλάδα ξεσπά το σκάνδαλο Kοσκωτά. Ο Aνδρέας επιστρέφει στις 22 Οκτωβρίου και τον υποδέχονται χιλιάδες οπαδοί του ΠAΣΟK, αλλά η ατμόσφαιρα έχει βαρύνει από τα σκάνδαλα που αρχίζουν να πνίγουν την πολιτική σκηνή. Tο ΠAΣΟK βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Στις εκλογές της 18η Iουνίου το ΠAΣΟK έρχεται δεύτερο κόμμα με 39,15%, αλλά η N.Δ. με το 44,25%  δεν συγκεντρώνει αυτοδυναμία. H πολιτική σκηνή βράζει, σχηματίζεται η κυβέρνηση συνεργασίας N.Δ.-Συνασπισμού.
Στις 23 Αυγούστου 1989 αρχίζει η δυσκολότερη περίοδος για το ΠAΣΟK και τον ιδρυτή του. Παρεμπέται στο Eιδικό Δικαστήριο για την υπόθεση των υποκλοπών και στις 27 Σεπτεμβρίου για το σκάνδαλο Kοσκωτά. Tο ΠAΣΟK συσπειρώνεται και στις  εκλογές της 5ης Nοεμβρίου 1989 παίρνει 40,7%, συμμετέχωντας και στην οικουμενική κυβέρνηση που σχηματίστηκε με πρωθυπουργό τον Ξενοφόντα Ζολώτα.
Στις εκλογές της 8ης Απριλίου 1990 η N.Δ. παίρνει την οριακή αυτοδυναμία. Tο ΠAΣΟK κάνει ολοκληρωτική στροφή προς την Eυρώπη και στις 23 Mαΐου 1990 εντάσσεται στη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Tο 1991 είναι η χρονιά της δίκης στο Eιδικό Δικαστήριο και η αρχή της δικαίωσης του Aνδρέα Παπανδρέου. Στις 17 Ιανουαρίου 1992 το Eιδικό Δικαστήριο τον αθωώνει και λίγους μήνες αργότερα (5-4-1992) το ΠAΣΟK «σαρώνει» στην εκλογή της B' Aθηνών.  Στις 10 Οκτωβρίου 1993 υστερα από τέσσερα και πλέον χρόνια στην αντιπολίτευση, το ΠAΣΟK αγγίζει το 47%. Ο Aνδρέας επιστρέφει θριαμβευτής  Πρόκειται για την μεγάλη δικαίωση του.
Όμως, η υγεία του είναι κλονισμένη, στις 20 Νοέμβρη 1995 μεταφέρεται επειγόντως στο «Ωνάσειο» με πνευμονία. από όπου μετά από 56 μέρες στην εντατική, ο Ανδρέας παραιτείται από το αξίωμα του πρωθυπουργού.
Στις 23 Ιουνίου 1996 αφήνει την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στην Εκάλη
Ο Ανδρέας υπήρξε ηγέτης με ευρύτατη λαϊκή αποδοχή, όπως αποδείχθηκε και από έρευνα της εφημερίδας Καθημερινή το 2007, όπου η πρώτη κυβέρνησή του αναδείχθηκε η καλύτερη της Μεταπολίτευσης και ο ίδιος ο σημαντικότερος πρωθυπουργός της περιόδου.
Όμως, πέρα από ολα όσα έχουν γραφεί για την συμβολή του στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι ήταν ο πολιτικός που διαμόρφωσε το πολιτικό και κομματικό σύστημα στην Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ βασισμένο στο ΠΑΚ, την οργάνωση και τα πολιτικά στελέχη του, έγινε το πρώτο κόμμα εξουσίας στην ελληνική ιστορία με μαζική οργάνωση, αντί του παραδοσιακού κόμματος στελεχών. Αυτό το πρότυπο οργάνωσης υιοθέτησε αργότερα και η Νέα Δημοκρατία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πίστευε στη λαϊκή συμμετοχή και επέβαλε την ανάδειξη της μεσαίας τάξης στην εξουσία, της τάξης που χρόνια ήταν καταδικασμένη στο περιθώριο. Οι πρωτοβουλίες του για την  ενδυνάμωση της τοπικής αυτοδιοίκησης οδήγησε σε ένα πρωτοφανές επίπεδο λαϊκής συμμετοχής σε κοινωνικο-πολιτικά θέματα, και οι κομματικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ πολέμησαν και διέλυσαν την ισχύ των παραδοσιακών μηχανισμών της δεξιας εξουσίας που στηριζόνταν στα ισχυρά «τζάκια» της κάθε περιοχής. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα ήταν ο Λαός...
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ασχολήθηκε με την πολιτική για την πολιτική αλλά χρησιμοποίησε την πολιτική για τον Ανθρωπο. Γι αυτό και όσα χρόνια και να περάσουν θα τον θυμόμαστε, θα τον θυμούνται όλοι ως τον Ανδρέα...της αλλαγής....των μεγάλων προσδοκιών...της συμμετοχικής δημοκρατίας...της ελευθερίας.... της εθνικής αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας.....

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

ΠΑΣΟΚ: Η επόμενη μέρα


«Είναι δύσκολο να φτιάξει κανείς ένα έργο χωρίς να κάνει κανένα λάθος, αλλά δύσκολο είναι κι αν ακόμα φτιάξει κάτι αλάθητο να μην πέσει σε άδικο κριτή.» Σωκράτης


Και έφτασε η μέρα που το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο κόμμα στη Βουλή, μετά από 30 χρόνια πορείας ως κόμμα εξουσίας. Αν δεν ήταν ένα μεγάλο κόμμα που συρρικώθηκε, τώρα όλοι θα το αποκαλούσαν ρυθμιστή των εξελίξεων. Σήμερα το αποκαλούν ουραγό.
Όλοι συζητούν για τις εξελίξεις που θα δρομολογηθούν στο εσωκομματικό τοπίο. Και είναι εύλογες να γίνουν. Έχουν όμως, αναρωτηθεί, όλοι όσοι κάνουν προτάσεις, οι λεγόμενοι "κορυφαίοι" και οι απαρτίζοντες την "ηγετική" ομάδα, πώς επήλθε αυτή η συρρίκνωση; Γιατί ο λαός εγκατέλειψε την μεγάλη δημοκρατική παράταξη; Ήταν μόνο το κόστος από την αναληψη της προσπάθειας διάσωσης της χώρας χωρίς την συμβολή και συνδρομή των άλλων πολιτικών φορέων;
Ποιούς έχασε το ΠΑΣΟΚ; Έχασε όλους εκείνους που πίστευαν και το έβλεπαν ως τον προστάτη των κοινωνικών διεκδικήσεων τους. Έχασε το κοινωνικό του πρόσωπο, παρέδωσε την συνθηματολογία του στην Αριστερά και το κυριότερο έχασε τα στελέχη του που πάλευαν στους δρόμους.
Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δημιούργησε ένα Κίνημα με πολλές συνιστώσες και κατάφερε να τις ενώσει κάτω από συγκεκριμένους στόχους και πολιτικές. Η αμεσότητα της επικοινωνίας του με το λαό και το πολιτικό του αισθητήριο ήταν το ένα κομμάτι της επιτυχίας του. Το άλλο ήταν η δημιουργία μιας δεξαμενής πολιτικών στελεχών, ανθρώπων που είχαν τη δυνατότητα να μάχονται για τις ιδέες και τις θέσεις του Κινηματος στο πεζοδρόμιο...να εξηγούν πολιτικές και αποφάσεις. Το ΠΑΣΟΚ ανδρώθηκε και παγιώθηκε στην κοινωνική συνείδηση, ως πρωτοπόρο στους αγώνες, μέσα από πολλές αντιπαραθέσεις και αντισυγκρουόμενες απόψεις. Η σύνθεση που ερχόταν μέσα από τη διαφωνία ήταν και αυτή που μπορούσε να μεταφερθεί στην κοινωνία.
Σήμερα, το ζητούμενο είναι να ξαναβρεί το δρόμο του, μέσα από την ίδια του την αμφισβήτηση, με δημοκρατικές διαδικασίες, με τη συμμετοχή των ανθρώπων που απαρτίζουν το σκληρό πυρήνα του και το κράτησαν όρθιο στην καταιγίδα.  

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Η Λύση για την Ευρώπη είναι πολιτική

"Φυσούν οι ανέμοι του χαμού· σαλεύει ο κόσμος·
μα εμείς ασάλευτη ας κρατούμε την ψυχή μας,
τι απάνω της θεμελιωμένη στέκει η Πόλη·
τρέμουμε εμείς; κι η Πόλη ευτύς κινάει και τρέμει·
λυγίζουμε; κι αυτή λυγάει και παραδίνεται·
η αληθινή ’ναι Πόλη, αδέρφια μου, η ψυχή μας!" 

Νίκου Καζαντζάκη, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ,

Λίγο πριν οι ελληνικές κάλπες βγάλουν την επόμενη κυβέρνηση, με εντολή να διαπραγματευτεί την καταγγελία ή άρση των δυσμενών σημείων του μνημονίου.
Όμως, παρότι το κλίμα στους κόλπους της ΕΕ έχει βελτιωθεί αισθητά μετά την ανάδειξη του σοσιαλιστή Ολάντ στην προεδρία της Γαλλίας, αλλά και με την εξαπλωση της κρίσης σε Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο, όπου τα προγράμματα δημοσιονομικής πειθαρχίας δεν απέδωσαν, η ΕΕ εξακολουθεί να επιμένει στην γραμμή Μέρκελ.
Πριν ένα χρόνο ο Έλληνας Πρωθυπουργός προσπαθούσε να πείσει τους ομολόγους του ότι η κρίση δεν είναι ελληνική, ότι χρειάζεται μηχανισμός ευρωπαίκός να αντιμετωπίσει αυτές τις καταστάσεις, οτι είναι απαραιτητη η ευρωπαϊκή συννενόηση σε πολιτικό επίπεδο για την δημιουργία ευρωομολόγου, την επιβολή του φόρου Tobin. Πριν λίγες μέρες, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι, αναφέρθηκε στην ανάγκη περαιτέρω νομισματικής και δημοσιονομικής ενοποίησης   τονίζοντας πως η Ευρώπη πρέπει να κινηθεί με δεδομένο ότι το ευρώ είναι ένα μη αναστρέψιμο σχέδιο. Ένα χρόνο πριν κάποιοι προσπαθούσαν να πείσουν ότι το πρόβλημα αφορά μόνο την Ελλάδα, και ο Έλληνας πρωθυπουργός έδινε μαχες με το χρόνο και με τις συντηρητικές δυνάμεις εναντίον του. Σήμερα η κατάσταση είναι βελτιωμένη αλλά έχει γίνει πιά σαφές ότι όσο μεγαλώνει η κρίση τόσο ελαττώνεται  η  δυναμική, η ικανότητα των πολιτικών στην ΕΕ. 
Οι πολιτικοί που βρίσκονται στα ηνία της ΕΕ αποδείχθηκαν πολύ λίγοι - κατωτεροι των περιστάσεων- για να ελέγξουν τους διεθνείς τραπεζίτες και τους οικους αξιολόγησης προκειμένου να ξεπεράσουν την κρίση.

Η αλήθεια ελιναι ότι η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει ένα διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ αυτού που οι ψηφοφόροι ζητούν από τις κυβερνήσεις τους και αυτού που εκείνες είναι σε θέση να τους προσφέρουν. Η δυσαρμονία ανάμεσα στο αυξανόμενο αίτημα για σωστή διακυβέρνηση και στην ελαττούμενη παροχή της, είναι μια από τις πιο σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ΕΕ σήμερα.

 Οι λαοί της ΕΕ προσδοκούν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί τους να διαχειριστούν το ζήτημα της διογκούμενης μετανάστευσης, της υπερθέρμανσης του πλανήτη και άλλων αναπόφευκτων επιπτώσεων του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας. Όμως, οι κυβερνήσεις δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτό το καθήκον. Η παγκοσμιοποίηση καθιστά λιγότερο αποτελεσματικά τα πολιτικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους.

Καθώς η κρίση προχώρησε σε νέα φάση και οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού αποδείχθηκε ότι δεν μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της. Ήδη, το απέδειξε η Ισπανία και έπονται η Κύπρος και η Ιταλία και άλλες χώρες της Ε.Ε.. Όλοι τώρα προτείνουν κεντρική διαχείριση του θέματος του χρέους ως συνολικά ευρωπαϊκό ζήτημα για την έξοδο από την κρίση. Δηλαδή, ευρωπαϊκή λύση με πολιτικούς όρους. 

Το πρόβλημα εδώ βέβαια, θα είναι πως οι πολιτικές ηγεσίες των ευρωπαϊκών χωρών θα αποτελέσουν ένα συμπαγές μέτωπο απέναντι στους οίκους αξιολόγησης, στις αγορές και στους πιστωτές. Γιατί στην ουσία με αυτούς θα κληθούν να διαπραγματευτούν και να "ελέγξουν" οι πολιτικοί μιας πραγματικα ενωμένης Ευρώπης. Οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια για μια δημοκρατική ΕΕ των λαών και των πολιτισμών, της διαφορετικότητας και της σύγκλισης, δεν μπορεί να εξανεμισθούν αλλά χρειάζονται πολιτικές ηγεσίες που θα σταθούν στο ύψος τους για να τις στηρίξουν και δεν θα είναι οι μαριονέτες των τραπεζιτών και των χρηματιστών.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Η ανοχή και η ενοχή


Και ένα ζεστό πρωινό του Ιούνη η Ελλάδα ξύπνησε με ένα ποτήρι νέρο και 2-3 χαστούκια.
Ολοι έμειναν εμβρόντητοι. Δεν πίστευαν στα μάτια τους. Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδίκασε την ενέργεια του εκπρόσωπου της Χρυσής Αυγής ενάντια στις δύο υποψήφιες της Αριστεράς.

Πόσο. όμως, αναπάντεχο ήταν αυτό το γεγονός; Εδώ και δυο χρόνια τουλάχιστον, η βία είναι καθημερινό φαινόμενο. Γιουχαισματα, γιαουρτώματα, προπηλακισμοί, αρχικά σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ενα πλήθος να εκφράζει την αγανάκτισή του, ενώ ηγέτες της Αριστεράς αποκαλούν τον υπεύθυνο πρωθυπουργό Πινοτσετ, μιλούν γα Γουδή. Στο Σύνταγμα στήνονται κρεμάλες. 
Η Αθήνα καίγεται... Στην τράπεζα Marfin που πυρπολήθηκε, μια έγκυος κεφαλαιοκράτισσα και δύο συνάδελφοί της χάνουν τη ζωή τους, θεωρούμενοι ως παράπλευρες απώλειες της επανάστασης.
Τα ιστορικά κτήρια δεν έχουν σημασία, έμειναν μαζί με τα λεηλατημένα μάρμαρα να θυμίζουν τις παλαιές δόξες της πόλης, τότε το 2004, που όλοι ξεχύλιζαν εθνική υπερηφάνεια, ότι η ΕΛΛΑΔΑ μπορεί.
Στην πλατεια, όπου ο λαός διεκδίκησε την επαναφορά της Δημοκρατίας στη χώρα που την γέννησε από ένα δοτό Βασιλιά, ξεχάστηκε το Σύνταγμα, έμειναν οι δακρυσμένοι -απ' τα δακρυγόνα- εκφραστές της ελληννικής λεβεντιάς να φυλάνε το Μνημείο εκείνων που έδωσαν την ζωή τους για να λειτουργεί το  "μπουρδέλο", που το αγανακτισμένο πλήθος ήθελε να πυρπολήσει.
Τα νέα παιδιά, οι μαθητές που παρήλασαν μπροστά από τους επισήμους, έστρεφαν το κεφάλι, αν δεν πρότειναν την ανοιχτή τους παλάμη, εκφράζοντας την αδιαφορία τους για τους θεσμούς, παράλληλα με τον όποιο θυμό τους για τα τεκταινόμενα στη χώρα. 
Κάπου εκεί περίμενε και η Χρυσή Αυγή με τα μαχαίρια της. Τα παληκάρια που βοηθούσαν τους ηλικιωμένους να πάρουν τη σύνταξη από την τράπεζα, χωρίς να κινδυνεύσουν, υποκαθιστώντας την αστυνομία, που στο μεγάλο μέρος της προστατεύει τους "κινητούς" στόχους, πολιτικούς, δημοσιογράφους κλπ.

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να δείχνει αιφνιδιασμένος. Η βία φέρνει βία. 
Ναι, υπάρχει οργή. Όμως, η οργή για τους πολιτικούς διοχετεύεται μέσω του ύψιστου όπλου της Δημοκρατίας, της ψήφου, με την οποία ο λαός μπορεί να τους στείλει σπίτι τους. 
Η οργή και η αγανάκτηση δεν σημαίνει την μετατροπή της κοινωνίας σε ζούγκλα με την αποκαθήλωση και τον ευτελισμό των θεσμών.  
Με τη χώρα στην κόψη της ξυραφιού, με χιλιάδες νέα παιδια να προσπαθούν να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό και με μερικές χιλιάδες άνεργους στο εσωτερικό, φλερτάροντας με την έντονη πιθανότητα να αποχωρήσει από την Ευρώπη, χάνοντας τόσο ένα ισχυρό νόμισμα όσο κι ένα πλέγμα από πρότυπα θεσμών. 

Η όψιμη καταδίκη της βίας διχάζει παρά συσπειρώνει το λαό ενάντια σε αυτά τα φαινόμενα. Οι φωνές που αδύναμα ακούγονταν προσπαθώντας να προειδοποιήσουν για τον επικίνδυνο δρόμο που έπαιρναν οι εκδηλώσεις βίας, θεωρήθηκαν γραφικές ή υποστηρικτικές του κατεστημένου. Όταν οι καμπάνες χτυπούσαν για κάποιους άλλους έλεγαν ότι είναι το τραγούδι της οργής, ΤΩΡΑ είναι το παιχνίδι των λυγμών....

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012

ευτυχώς.....ο Τσε έφυγε νωρίς


«Είστε ο Τσε Γκεβάρα της Ελλάδας;» ρώτησε ο δημοσιογράφος του STERN.
«Υπάρχουν σε κάθε φάση της ιστορίας προσωπικότητες που η μοίρα θέλει να διαδραματίσουν αποφασιστικό ρόλο» απάντησε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.

O Αλέξης Τσίπρας δεν αυτοαποκαλείται Τσε, αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως ο εκπρόσωπος «μιας άλλης γενιάς, ενός άλλου μοντέλου πολιτικής». Ενώ, δεν παύει να υπογραμμίζει ότι δεν οφείλει την παρουσία του στην πολιτική, στην καταγωγή του από κάποια πολιτική δυναστεία.
Πράγματι, ο Τσίπρας είναι νέος και εμφανίζεται με μια επαναστατική φρεσκάδα στην ελληνική κοινωνία. Όμως, αν "διαβάσουμε" λίγο τη συμπεριφορά του ηγέτη της Αριστεράς, θα δούμε ότι δεν διαφέρει πολύ από κάποιες, που μάλλον, απέχουν από το πρότυπο του επαναστάτη, αντικομφορμιστή, ανανεωτικού. Ο ίδιος παραδέχθηκε σε συνέντευξή του, άνετα, ότι έχει κάνει σκονάκι...τρομερό; για τον μέσο Έλληνα όχι, για οποιοδήποτε Ευρωπαίο, Αγγλοσάξονα, κατακριτέο σε βαθμό κακουργήματος. Ό ίδιος παραδέχθηκε ότι έβαλε βύσμα στο στρατό, ότι "χρησιμοποίησε" το νόμο για να υπηρετησει λιγότερο...απαράδεκτο;  για το μέσο Έλληνα όχι, συνηθισμένο, για έναν Ευρωπαίο ανήκουστο. Και την σύγκριση αυτή δεν την επιχειρούμε για να στηλιτευσουμε με ηθικοπλαστική πρόθεση τον Τσίπρα, αλλά για να θέσουμε ένα απλό προβληματισμό. Όλοι ξεκινούν να εκμεταλλεύονται το σύστημα με κάτι μικρό, με μικρές "ασήμαντες" παρασπονδίες. Όταν όμως, είσαι νέος με πολιτικές φιλοδοξίες ΔΕΝ μπορεί να ανέχεσαι να είσαι-γίνεσαι μέρος του συστήματος, ούτε στο παραμικρό. Δεν μπορεί να αναπαράγεις  συμπεριφορές που θα οδηγήσουν στο μέλλον στα γρανάζια ενός πιο σκληρού μηχανισμού, ο οποίος θέριεψε και απομυζά την χώρα. Γιατί τότε γίνεσαι και εσύ συνένοχος και δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι για το "μαζί τα φάγαμε". Αλλά, πάλι θα πεις, ήσουν νέος και δικαιούσαι τα λάθη σου.

Βέβαια, όταν αναλαμβάνεις μια πολιτική θέση, όταν πια ανεβαίνεις τα σκαλιά της δημοφιλίας και προαλείφεσαι για τα σκαλιά της εξουσίας, δεν είναι δυνατό να ακολουθείς την πεπατημένη με τις κατεστημένες δυνάμεις. Οι άνθρωποι που εμπιστεύονται τον λόγο σου θα πρέπει να γνωρίζουν πώς μια πρώην υπουργός σε κρίσιμη θέση κατά την προηγούμενη περίοδο διακυβέρνησης, διαφωνώντας  και δημιουργώντας δικό της φορέα, αναβαπτίστηκε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και τώρα συστρατεύεται ως γνήσια προοδευτική δύναμη με στόχο μια προοδευτική διακυβέρνηση. Φυσικά, όπως ανακοινώθηκε στη συνάντηση με την Κατσέλη συζητήθηκε μια προεκλογική και μετεκλογική συμφωνία ''πάνω σε θέσεις και όχι και ανταλλάγματα''. Όμως, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι λίγες μέρες πριν είχε προταθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο σύζυγος της προέδρου της Κοινωνικής Συμμαχίας, για την θέση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού. Επιπλέον,  είναι δυνατό να χρησιμοποιεί κάποιος την συνθηματολογία του τύπου "τα παίρνω από το κεφάλαιο" όταν γνωρίζει -γιατί όλοι γνωρίζουμε - ότι εγχώριο κεφάλαιο δεν υπάρχει αλλά κινείται σε παγκόσμιο επίπεδο και άρα, απίθανο να καταφέρεις να το "κουμαντάρεις". Το "Τσίπρα δώστα όλα" δεν μπορεί να γίνει το σύνθημα μιας σοβαρής Αριστερής διακυβέρνησης. Η ελληνική κοινωνία έχει υποστεί ένα ισχυρό σοκ και έχει ανάγκη από αλήθειες, ξεκάθαρες καταστάσεις και λύσεις εφικτές. Πολιτικό πολιτισμό και όχι εκφοβισμό, βία και λαϊκιστικές κορώνες. Ο ελληνικός λαός θέλει προοπτική και πολιτικές συνεργασίες που θα την εξασφαλίσουν. Νέος ήθος και ύφος. Όμως, δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται να υπάρχει....