Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ένας πρωθυπουργός που ήθελε να γίνει αόρατος

«Στο υπόλοιπο της συνόδου κρατούσα το κεφάλι χαμηλά, για να περάσω όσο γίνεται απαρατήρητος»
Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο

Την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στις βροχερές Κάννες, στις 2 Νοεμβρίου του 2011, εν αναμονή της συνόδου κορυφής του G20 περιγράφει ο Θαπατέρο στο βιβλίο του "το Δίλημμα".
Πριν από δύο ημέρες, ο έλληνας πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου είχε ανακοινώσει δημοψήφισμα, το οποίο θα μπορούσε και να οδηγήσει στην έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Το μέλλον του κοινού νομίσματος ήταν αβέβαιο, όχι χωρίς την ευθύνη των Ευρωπαίων και κυρίως των Γαλλογερμανών αλλά οι γύπες των διεθνών αγορών ομολόγων είχαν εκδηλώσει έντονο εκνευρισμό και πίεζαν την περάτωση των πυρετικών διαβουλεύσεων για να καθορίσουν τη στάση τους.

Η Αγκελα Μέρκελ εξομολογείται ο Ισπανός πρώην πρωθυπουργός, Θαπατέρο τον πλησιάζει και χωρίς καμία εισαγωγή, του λέει: Τι θα λέγατε να πάρετε έκτακτο δάνειο 50 δισ. ευρώ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Σκοπεύω να προτείνω και στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι να πάρει βοήθεια 85 δισ. από το ΔΝΤ ώστε να σταθεροποιηθεί το κοινό νόμισμα.

«Η απάντησή μου ήταν ένα ευθύ και ξεκάθαρο όχι», γράφει ο Θαπατέρο, ο οποίος δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του. Η χώρα του βρισκόταν ήδη σε προεκλογική περίοδο, με μια ανεργία που είχε εκτοξευθεί στα ύψη λόγω των σκληρών μέτρων λιτότητας που είχε λάβει η σοσιαλιστική κυβέρνηση, ακριβώς για να μην αναγκαστεί να χτυπήσει την πόρτα του ΔΝΤ, όπως συνέβη με την Ελλάδα και άλλες υπερχρεωμένες χώρες. Και όμως, η Γερμανίδα καγκελάριος του ζητούσε να συρθεί ικέτης του ΔΝΤ, μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, χωρίς να αναλογίζεται τις πολιτικές επιπτώσεις.

«Το μικρό χρονικό διάστημα που χρειάστηκε για τη μετάφραση μου φάνηκε σαν αιωνιότητα», θυμάται ο Θαπατέρο. «Τελικά, η Μέρκελ μου απάντησε στα αγγλικά, κοιτάζοντάς με στα μάτια: ΟΚ, καταλαβαίνω». «Στο υπόλοιπο της συνόδου κρατούσα το κεφάλι χαμηλά, για να περάσω όσο γίνεται απαρατήρητος», προσθέτει ο Ισπανός πολιτικός.
Ένας πρωθυπουργός που ήθελε να γίνει αόρατος...και το κατάφερε γιατί οι προβολείς στράφηκαν στον Παπανδρέου και τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, οι οποίοι δέχθηκαν τις αφόρητες πιέσεις- επιθέσεις από την Αγκελα Μέρκελ, αλλά και τον Νικολά Σαρκοζί. Ο τελευταίος, όπως γράφτηκε στον γαλλικό Τύπο και δεν διαψεύστηκε, σε έξαλλη κατάσταση, πάτησε το ένα πόδι στην καρέκλα κι ήταν έτοιμος να ανέβει στο τραπέζι, αλλά τον συγκράτησαν οι συνεργάτες του, φωνάζοντας στον Ελληνα πρωθυπουργό: «You are a f...ing psycho»!
Την σκηνή είχε αποκαλύψει και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Φρανσουά Μπαρουάν στο βιβλίο του «Ημερολόγιο της κρίσης», όπου είχε περιγράψει με γλαφυρό τρόπο το δίωρο μαρτύριο του Ελληνα πρωθυπουργού. «Ο Παπανδρέου παίζει την καριέρα του. Ιδρώνει όλο και πιο πολύ, ταλαντεύεται, έπειτα καταρρέει... Είμαι παρών στον πολιτικό του θάνατο σε ζωντανή μετάδοση... Ερχεται η σειρά του Μπερλουσκόνι... δεν θα αντέξει για πολύ. Παπανδρέου, Μπερλουσκόνι, δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν σε καιρό ειρήνης, κάτω από διεθνή πίεση».

Στους διαδρόμους των Καννών το πολιτικό ντόμινο στον μεσογειακό Νότο είχε ήδη δρομολογηθεί. Στις 11 Νοεμβρίου παραιτήθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου, δίνοντας τη θέση του στον Λουκά Παπαδήμο. Πέντε ημέρες αργότερα, παραιτήθηκε ο Μπερλουσκόνι, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Μόντι, του οποίου το όνομα ακουγόταν έντονα στις Κάννες. Τελικά, στις 20 Νοεμβρίου, και οι Σοσιαλιστές του Θαπατέρο έχαναν τις εκλογές στην Ισπανία, για να έρθει στην εξουσία ο σύμμαχος της Μέρκελ, Μαριάνο Ραχόι.

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Η σιωπή ταιριάζει στο πολυτεχνείο

Ανήκω στη γενιά που ο εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου ήταν η "δική μας" γιορτή¨, ηταν ο τρόπος να εκφράσουμε και τις δικές μας ανησυχίες για το μέλλον.
Η γενιά του Πολυτεχνείου ήταν οι ήρωές μας...ήρωες που ακόμα ζούσαν ανάμεσά μας κι όχι μακρινοί και μπαρουτοκαπνισμένοι, αν και είχαν δώσει το σχετικό αντίτιμο σε διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια κατά τη διαδρομή τους στην "παρανομία" και την αντίσταση κατά του δικτατορικού καθεστώτος.
Όσο πλησιάζουν οι μέρες για τη φετινή επέτειο και με τη καθημερινή ειδησεογραφία να μας βομβαρδίζει με την ενδεχόμενη σύμπραξη των "αντιμνημονιακών" δυνάμεων από ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ ως και Χρυσή Αυγή στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αντιλαμβανόμαστε ότι "άλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει".
Η μεταπολίτευση δαιμονοποιήθηκε τόσο από τη νέα τάξη πραγμάτων στη μετά- Μνημονιακή Ελλάδα που τελικά, για τα νέα παιδιά, που σήμερα ζουν στους χώρους που δόθηκαν οι αγώνες για τη δημοκρατία, όλα έχουν ευτελιστεί.
Μετά τη μεταπολίτευση η ελληνική εκπαίδευση είχε βρεθεί σε κατάσταση «πολιορκίας» από την κοινωνία που πίεζε για αλλαγές εξαιτίας τόσο των συσσωρευμένων εκπαιδευτικών αδιεξόδων όσο και
της προσπάθειας η χώρα να προσαρμοσθεί στις νεοδιαμορφούμενες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα του 1975 ενσωματώνει σημαντικές για την εκπαίδευση ρυθμίσεις (9
χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, ελευθερία έρευνας, δημοτική γλώσσα κλπ.).
Βέβαια, το μερίδιο της ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση βαρύνει και την γενιά που αντί να χρησιμοποιήσει την ελευθερία και τα δικαιώματα που απέκτησε από την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Ν. 1566/85 επιδόθηκε στην πρακτική του αλισβερισιού, "η ψήφος για ένα διδακτορικό", που επέτεινε τελικά, την ελληνική παθογένεια και το φαύλο κύκλο του ρουσφετιού. Η γενιά που δημιούργησε το "νεοελληνικό όνειρο" του να πάρω διδακτορικό, να πάρω μιά θέση, ένα εξοχικό, ένα σκάφος...όλα χωρίς αντίκρυσμα.
Περνώντας από την κλειστή πύλη του πολυτεχνείου και με το βλέμμα να γαντζωνεται στη λιωμένη καγκελοπορτα, δεν θέλω να ακούσω την ανάγκη σύμπραξης των λεγόμενων "αντιμνημονιακών" -που το μόνο που θα πετύχει θα είναι να επιβεβαιώσει όσους μιλούν για τη θεωρία των άκρων....δεν θέλω να ακούσω ούτε ύμνους ούτε νεκρολογίες...και μέσα απ' τη σιωπή να μιλήσουν όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους (γιατί ναι υπήραν θύματα), αλλά και όσοι είδαν τη ζωή τους να καταστρέφεται από την "εμμονή" τους για δημοκρατία...μια εμμονή που όσοι την κληρονόμησαν, δεν αντέχουν να δουν τα "άκρα" να παραλληλίζονται, ούτε να τέμνονται, ούτε να εφάπτονται.... 

 

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Ερντογάν: Δεν υπάρχει χώρα που ονομάζεται Κύπρος...

Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία σάλο και εντός της Τουρκίας έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις που έκανε ο πρωθυπουργός της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν,  σε συνέδριο στην Πολωνία, όπου υποστήριξε ότι δεν υπάρχει χώρα που ονομάζεται Κύπρος και ότι η ελληνοκυπριακή διοίκηση (όπως χαρακτήρισε την Κυπριακή Δημοκρατία) είχε γίνει δεκτή στην ΕΕ για πολιτικούς λόγους και όχι επειδή ήταν εναρμονισμένη με τους ευρωπαϊκούς νόμους.
"Δεν την δέχθηκαν ως νότια Κύπρο. Έγινε δεκτή ως Κύπρος. Δεν υπάρχει χώρα που ονομάζεται Κύπρος. Υπάρχει η τοπική διοίκηση της νότιας Κύπρου. Επειδή, υπάρχει Βόρεια Κύπρος και μια πράσινη γραμμή υπάρχει μεταξύ τους. Ποιος είναι εκεί στην πράσινη γραμμή; Μονάδες ασφαλείας του ΟΗΕ. Απολύτως καμία χώρα εντός της ΕΕ δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζει προβλήματα ασφάλειας. Αυτό το μέρος έχει ένα τέτοιο εσωτερικό πρόβλημα" είπε ο τούρκος πρωθυπουργός.

Οι δηλώσεις του προκάλεσαν αντιδράσεις και στο εσωτερικό της Τουρκίας. Σε άρθρο της εφημερίδας «Γενίν Ντουζέν», δημοσιογράφος ανέφερε: "ο κ. πρωθυπουργός γνωρίζει πολύ καλά ότι υπάρχει μια χώρα που ονομάζεται Κύπρος" και συμπλήρωσε: "σε μια χώρα που λέγεται Κύπρος τι δουλειά έχουν 40.000 δικοί σου στρατιώτες; Γιατί η σημαία του κυματίζει σε κάθε γωνιά; Ποιος είσαι εσύ και όταν το θέμα των Βαρωσίων έρχεται στην ημερήσια διάταξη μπορείς να πεις σαν να ήταν ιδιοκτησία σου ότι "εγώ δεν θα δώσω σπιθαμή γης στην Κύπρο ακόμη και για την πλήρη ένταξη"; διερωτάται στο άρθρο.


Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Η φρουρά πεθαίνει αλλά δεν παραδίνεται.

(Η απάντηση των τελευταίων της φρουράς του Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλώ, το 1815)

Ο Αντώνης Καρράς, το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Ο Αντώνης Καρράς, ένας γνήσιος αγωνιστής της Δημοκρατίας που δεν εξαργύρωσε ποτέ την ιδεολογία και τους αγώνες του για θέσεις και οφίτσια.
Ο Αντώνης Καρράς δεν σταμάτησε ποτέ να μιλά με τον επαναστατικό ριζοσπαστισμό ενός σοσιαλιστή, ενός ανθρώπου που πίστεψε στην Αλλαγή και πάλεψε να την υλοποιήσει.
Βγήκε μπροστά στις διαδηλώσεις στο πλευρό τω νέων ανθρώπων. Με τη στάση του δίδαξε την ειρηνική διαμαρτυρία, υπερασπίστηκε συνοδοιπόρους και αντιπάλους με το ίδιο πάθος.
Δε μάσησε ποτέ τα λόγια του.
Στο τελευταίο του άρθρο στο ΒΗΜΑ στις 9.1.11 σημείωνε μεταξύ άλλων:

"..... Πρέπει να υπάρχει καθαρότητα στις απόψεις, ειλικρίνεια και σοβαρότητα. Να ξέρει ο κόσμος πού τον πάει το τρένο. Βεβαίως, βρισκόμαστε σε πόλεμο και στον πόλεμο δρας αναλόγως. Δηλαδή, αν είσαι σοσιαλιστής δεν θα κρατήσεις όπλο και θα πας να πολεμήσεις με λουλούδια; Δεν είμαστε κομμάτι μιας σοσιαλιστικής ονείρωξης, ζούμε στην πραγματικότητα. Ούτε σημαίνει ότι αν πάρουμε σκληρά μέτρα χάνουμε τις αξίες μας. Τι είναι προτιμότερο; Να πνιγείς ή να κολυμπήσεις; 

Τα μέτρα έπρεπε να είναι πιο δίκαια, οι διαρθρωτικές αλλαγές όμως ήταν επιβεβλημένες. Δεν το κρύβω ότι θα ήθελα διαφορετικά πρόσωπα στην κυβέρνηση να κάνουν διαφορετικά πράγματα, να προωθούν τις αναγκαίες αλλαγές χωρίς δεύτερη σκέψη. Και πιστεύω ότι ο ρόλος του Πρωθυπουργού είναι πολύ σημαντικός στις δύσκολες περιστάσεις. Δέχομαι και τον αντίλογο ότι ένα μέτρο δεν είναι σωστό ή ακόμη να βάλει νερό στο κρασί της η κυβέρνηση, αν πρόκειται να εξυπηρετήσει έναν στρατηγικό στόχο και όχι για λόγους ευκολίας ή πολιτικού κόστους. Δεν δέχομαι όμως τη λογική «σταματάω το φάρμακο επειδή είναι πικρό». 

Κοιτάζω τη Βουλή και μου φαίνεται ότι ο αριθμός των βουλευτών είναι μεγάλος. Υπάρχει ένας ιδιότυπος επαγγελματισμός του συστήματος, τα κόμματα συνδέθηκαν με το κράτος και ο πολίτης μετατράπηκε σε πελάτη. Τι όραμα να δώσεις όταν δεν έχεις κάνει αλλαγές ουσίας; Ομως αν γίνουμε μίζεροι και αποσυρθούμε τώρα θα τα χάσουμε όλα, δεν θα υπάρξει επόμενη ημέρα. Εγώ παραμένω αισιόδοξος και περιμένω ότι θα δω το φως στην άκρη του τούνελ. "

Αυτή είναι η πολιτική παρακαταθήκη του. Ο Αντώνης Καρράς, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, το ματωμένο χέρι, που έγινε σύμβολο, δεν είναι πια εδώ. Ο Αντώνης Καρράς, από τους τελευταίους της παλιάς φρουράς, των ρομαντικών της πολιτικής, της πολιτικής που δεν είχε στόχο την εξουσία, αλλά ήταν τρόπος ζωής, έφυγε χωρίς να παραιτηθεί ούτε στιγμή από την κοινωνική δράση, πιστεύοντας και υπηρετώντας την ανάγκη αλλαγών για ένα καλύτερο αύριο.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Σεφέρης Τελευταῖος Σταθμός

Σαν σήμερα πέθανε ο κορυφαίος νομπελίστας ποιητής μας, Γιώργος Σεφέρης.
Ένα αγαπημένο ποίημα που με συντροφεύει το έγραψε στην  Cava dei Tirreni, στις 5 Ὀκτωβρίου ῾44 όπου βρισκόταν με την κυβέρνηση Παπανδρέου, ως διπλωμάτης.
Αν και δεν έχουν γραφεί πολλά για τις πεποιθήσεις του -τις οποίες φρόντιζε μάλλον να καλύπτει λόγω της θέσης του, αποκαλύπτονται στα ημερολόγια του όπου κατέθετε τις σκέψεις του.
'Έτσι, τη Δευτέρα 30 Ιουνίου 1941 σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Πλάι μας μαζεύτηκε σιγά σιγά η βασιλική οικογένεια, πρίγκηψ Γεώργιος και πρ. Μαρία στην αρχή, ο Παύλος κι έπειτα ο Βασιλιάς. Μιλούν μεταξύ τους αγγλικά, γαλλικά και λίγα ελληνικά, κάποτε. Θα είμαστε, υποθέτω, γι' αυτούς οι ιθαγενείς».
Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Γερμανούς, ο Σεφέρης είχε ακολουθήσει την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στην στην Αίγυπτο, στη Νότια Αφρική, την Ιταλία για να επιστρέψει στην ελεύθερη Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944.

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν.
Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις
ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας
καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι ἄλλες ἐλπίδες,
πιὸ καθαρὰ μπορεῖς νὰ τὸ διαβάσεις.
Τώρα ποὺ κάθομαι ἄνεργος καὶ λογαριάζω
λίγα φεγγάρια ἀπόμειναν στὴ μνήμη-
νησιά, χρῶμα Θλιμμένης Παναγίας, ἀργὰ στὴ χάση
ἢ φεγγαρόφωτα σὲ πολιτεῖες τοῦ βοριὰ ρίχνοντας κάποτε
σὲ ταραγμένους δρόμους ποταμοὺς καὶ μέλη ἀνθρώπων
βαριὰ μία νάρκη.
Κι ὅμως χτὲς βράδυ ἐδῶ, σὲ τούτη τὴ στερνή μας σκάλα
ὅπου προσμένουμε τὴν ὥρα τῆς  ἐπιστροφῆς μας νὰ χα-
    ράξει
σὰν ἕνα χρέος παλιό, μονέδα ποὺ ἔμεινε γιὰ χρόνια
στὴν κάσα ἑνὸς φιλάργυρου, καὶ τέλος
ἦρθε ἡ στιγμὴ τῆς  πλερωμῆς κι ἀκούγονται
νομίσματα νὰ πέφτουν πάνω στὸ τραπέζι-
σὲ τοῦτο τὸ τυρρηνικὸ χωριό, πίσω ἀπὸ τὴ Θάλασσα τοῦ
    Σαλέρνο

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Enola Gay

Ηταν 6 Αυγούστου του 1945 όταν  όλη η ανθρωπότητα παρακολούθησε παγωμένη την πρώτη πυρηνική επίθεση της Ιστορίας, με τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα από βόμβα ουρανίου 235 η οποία έπληξε την καρδιά της Ιαπωνίας και όλη την υφήλιο να κρατά την ανάσα της. Η ισορροπία του τρόμο ξεκινούσε. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε λίγες ημέρες αργότερα.

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Ένας ποιητής για την Κύπρο...

πίσω πρώτος δεξιά από τον Α. Παπανδρέου
Ο Γιάννης Κουτσοχέρας από κάθε θέση που κατείχε, βουλευτής, ευρωβουλευτής, μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, πρέσβης στην Ουνέσκο  αγωνίστηκε με πάθος για τις ιδέες του και για την ευόδωση του αγώνα για τα δίκαια του πολύπαθου Κυπριακού λαού. Όμως, ο Γιάννης Κουτσοχέρας υπήρξε πάνω από όλα Ποιητής. Ο πολιτικός Κουτσοχέρας σκέφτεται, γράφει  και μιλά με την καρδιά του Ποιητή.
Η αγωνία του για τα γεγονότα και η ανάγκη του να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις τον Κυπριακό αγώνα αντικατοπτρίζεται στο σημείωμα της 22ας Ιουλίου 1974, «το ΚΑΤΗΓΟΡΩ» (ενός ΄Έλληνος - που όμως έσβησε τελικά στο χειρόγραφο, για να αφήσει μόνο το όνομα του και τον τίτλο του πρώην βουλευτή Αθηνών):
«Ύστερα από το ξέφρενο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Κύπρο, που την ετραυμάτισε και την αποστέρησε από τον Εθνάρχη Μακάριο, ακολουθεί και η εγκληματική εισβολή των Τούρκων που βάλλουν από αέρος, ξηράς και θαλάσσης κατά του άμαχου πληθυσμού και των νοσοκομείων της Κύπρου.
Και η γενοκτονία συντελείται υπό τα όμματα του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης. Και πίσω από όλα αυτά δρα  και κινείται η μεγάλη ένοχος, η Αμερική του Νίξον, του Κίσσιγκερ, της CIA και του πενταγώνου, που τροφοδοτεί τα ανελεύθερα συστήματα και τους ψυχρούς και θερμούς πολέμους.
Προς όλους αυτούς τους ενόχους απευθύνεται τούτο το «κατηγορώ», που είναι άλλωστε, και το «κατηγορώ» όλων των ανθρώπων της καλής θελήσεως, καθώς βλέπουν να πλήττονται η ανεξαρτησία των χωρών, οι πολιτικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του επί της γης καταδυναστευόμενου ανθρώπου.»

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Από την Αποστασία στο Κυπριακό....

Ο Ιούλιος έχει αποδειχθεί καυτός μήνας για τα πολιτικά πράγματα στη χώρα. Από τα γνωστά Ιουλιανά και την Αποστασία που οδήγησαν την χώρα στο γύψο ως και την τραγωδία της Κύπρου.

Η πτώση της νόμιμης κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν προμελετημένη όπως και η Αποστασία. Σύμφωνα με την απόρρητη έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου καταγράφεται σειρά συναντήσεων Αμερικανού διπλωμάτη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και την «ομάδα του», αρκετές εβδομάδας πριν από την πτώση της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου, ο Αμερικανός απεσταλμένος θεωρεί «ολοφάνερο» ότι ο Μητσοτάκης εμφανιζόταν ως η «καλύτερη εναλλακτική λύση για τη θέση του Πρωθυπουργού».

Το απόρρητο υπόμνημα- με ημερομηνία 28 Ιουνίου 1965- που αποκάλυψαν «ΤΑ ΝΕΑ», σε ρεπορτάζ του Δημήτρη Μητροπούλου στις  11 Ιουλίου 2009, καταρρίπτει πλήρως τους ισχυρισμούς του Μητσοτάκη ότι δεν είχε καμία εμπλοκή στην κρίση που οδήγησε σε παραίτηση τον Γεώργιο Παπανδρέου αλλά αναμείχθηκε μετά στις κυβερνήσεις των Αποστατών.
Επίσης, αποκαλυπτικό είναι το υπόμνημα και για το Κυπριακό. Στη συνάντηση με τον Αμερικανό, ο Μητσοτάκης τάσσεται αναφανδόν υπέρ του Σχεδίου Άτσεσον, το οποίο, κατά την άποψή του, έπρεπε να επιβληθεί στον Μακάριο ακόμη και με πραξικόπημα!

Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουνίου του 1965, η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου είναι σε τροχιά σύγκρουσης με το Παλάτι. Ο Παπανδρέου προωθεί την αντικατάσταση του αρχηγού ΓΕΣ, στρατηγού Γεννηματά- που έχει παίξει ενεργό ρόλο στη «βία και νοθεία» των εκλογών του 1961- και θεωρείται τοποτηρητής των Ανακτόρων στο στράτευμα. Όπως είναι φυσικό, τα Ανάκτορα αντιδρούν και μαζί τους συντάσσεται και ο υπουργός Άμυνας, Πέτρος Γαρουφαλιάς. Ο Παπανδρέου επιμένει και ζητά ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Το δείπνο. Μέσα σε αυτή την ταραγμένη ατμόσφαιρα, τέσσερις επώνυμοι Έλληνες κι ένας Αμερικανός διπλωμάτης δειπνούν μαζί. Ο τελευταίος συνέταξε έκθεση για τη συνάντηση αυτή, με ημερομηνία 28 Ιουνίου 1965, κι ένα αντίγραφο υποβλήθηκε προς τον Ρίτσαρντ Μπάραμ, υπεύθυνο Ελληνικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Η Ιστορία δεν ξεχνά...κυρία Παπαρήγα

Στο χορό της αγιοποίησις του ιδρυτή της ΝΔ Κωνσταντίνου Καραμανλή μπήκε και η πρώην ΓΓ του ΚΚΕ και νυν επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του, Αλέκα Παπαρήγα.

Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, στέλεχος της "παραδοσιακής και ορθόδοξης" Αριστεράς «αθώωσε» τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την τότε ΕΡΕ για τη δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη.

Πενήντα χρόνια μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη η Αλέκα Παπαρήγα έκανε στη Βουλή μια ιστορική ομιλία κατά τη διάρκεια της ειδικής συνεδρίασης για τη μνήμη του αγωνιστή της Δημοκρατίας, όπου ανέφερε ότι «για να λέμε την αλήθεια ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι υπήρχε σύνδεση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και της ΕΡΕ με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ποτέ δεν προέκυψε κανένα τέτοιο στοιχείο. Η συνωμοσία εξυφάνθηκε από το παλάτι».
Ενώ αίσθηση προκάλεσε η αναφορά της κατά την οποία χαρακτήρισε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μεταρρυθμιστή και εκσυγχρονιστή πολιτικό.
Είναι γεγονός ότι η Αριστερά εν γένει αισθανόταν βολικότερα με τον παραδοσιακό της αντίπαλο την Δεξιά, απ' ότι με το χώρο του δημοκρατικού Κέντρου και του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ.
Η εξιλέωση όμως του Καραμανλή για την υπόθεση Λαμπράκη από την Παπαρήγα, έρχεται μετά την αλησμόνητη ομιλία του Τσίπρα στο Μέγαρο στην επετειακή εκδήλωση όπου εξύμνησε τον ιδρυτή της ΝΔ.

Ο Τσίπρας βέβαια, δικαιολογείται εκ του νεαρού της ηλικίας να μη γνωρίζει τι σημαίνει καραμανλικό κράτος. Η Παπαρήγα;
Ξέχασε τις διώξεις και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων; 

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

ο κύκλος των χαμένων καθηγητών....


Ήταν ψηλός, χοντρούλης και φαλακρός με ένα παιδικό πρόσωπο από εκείνα που έχουν όσοι πραγματικά αγαπούν τα παιδιά.
Ο κ. Σ. ήταν ο φιλόλογός μας στα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου.
Χαμηλών τόνων με χαμόγελο παιδιού, που κλέβει το γλυκό, πολλές φορές κοκκίνιζε στα χαζοαστεία μας με υπονοούμενα για τους Θηβαίους βασιλείς... Μας μάγευε όμως, απαγγέλοντας Σοφοκλή, Όμηρο και αναλύοντας την δημοτική μας ποίηση.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Στο Κοντομαρί Χανίων διαπράχτηκε η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Την επόμενη μόλις μέρα μετά την τελική επικράτηση των δυνάμεων του Άξονα στη Μάχη της Κρήτης, οι στρατιώτες της ναζιστικής Γερμανίας προχωρούν, για αντίποινα στην πρωτοφανή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τις δυνάμεις Ελλήνων και Συμμάχων, στην εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού Κοντομαρί Χανίων.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Πως είδαν οι Βρετανοί το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου



Τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις για τις κρίσιμες χρονιές 1967-68 παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά όχι και μεγάλες εκπλήξεις. 
Οι Βρετανοί αντίθετα από τους Αμερικανούς -δεν είχαν την παραμικρή υπόνοια ότι ο Παπαδόπουλος και οι Συνταγματάρχες ετοίμαζαν πραξικόπημα. Η πρώτη αντίδραση των Βρετανών ήταν να μάθουν ποιοι είναι οι πραξικοπηματίες και ποια θα ήταν η στάση του Κωνσταντίνου.
Ο ταγματάρχης Αρναούτης ήταν υπό κράτηση και ο πολιτικός του σύμβουλος Μπίτσιος, ήταν άφαντος. Ο Ιππόδρομος του Φαλήρου ήταν γεμάτος πολιτικούς κρατούμενους, που μεταφέρθηκαν σταδιακά στην Γιάρο ή την Λέρο. 
Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα απασχολούσε τους Βρετανούς, ιδιαίτερα μετά την αποφυλάκισή του. Πώς έπρεπε να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο αν πήγαινε στην Βρετανία και ζητούσε πολιτικό άσυλο; Έφθασαν μάλιστα μέχρι του σημείου να ρωτήσουν τον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον αν τον ήθελε, αλλά εκείνος αρνήθηκε λέγοντας: «Ευχαριστώ, όχι. Έχω ήδη αρκετούς διανοούμενους»

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Θατσερ μια σιδηρά κυρία που λύγιζε μπροστά στον Ανδρέα





«Το να επιδιώκεις να θεραπεύσεις την ασθένεια της Βρετανίας με το σοσιαλισμό είναι σαν να θέλεις να θεραπεύσεις τη λευχαιμία με βδέλλες».



Η Μάρκαρετ Θάτσερ απεβίωσε σήμερα, πλήρης ημερών και έργων. Σίγουρα ο τίτλος "Σιδηρά" υποδηλώνει τον τρόπο που άσκησε εξουσία, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει συμπάθειες, ακόμα και στο εσωτερικό του κόμματός της.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Kωδικός: Μαρίτα


Η επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας κατά της χώρας μας εκδηλώθηκε στις 5:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941 στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας, 45 λεπτά πριν από την προβλεπόμενη ώρα, σύμφωνα με τη γερμανική διακοίνωση που είχε επιδοθεί νωρίτερα στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον Γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα, πρίγκιπα Έρμπαχ.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο

Οι σφαίρες στο σώμα του Μπελογιάννη ήταν σφαίρες στη καρδιά της δημοκρατίας, της αποκατάστασης των θεσμών μετά την κατοχή και την εμφύλια διαμάχη.
Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν Έλληνας αγωνιστής της αντίστασης κατά των Γερμανών και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Εκτελέστηκε σαν σήμερα το 1952 με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η δίκη και η εκτέλεσή του είχαν λάβει μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις, ενώ έμειναν στην ιστορία ως στίγμα της σκληρότητας των μετεμφυλιοπολεμικών αντικομμουνιστικών διώξεων.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Ελευθέριος Βενιζέλος ο πολιτικός που έκανε την παραλυτική Ελλάδα να περπατήσει!


Εις την περιοχήν του θρύλου ανήκει πλέον και ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Όπως εις την Καινήν Διαθήκην οι παραλυτικοί αίρουν τον κράββατον και περιπατούν, τοιουτοτρόπως και η παραλυτική Ελλάς του 1917, εις το πρόσταγμα του Βενιζέλου, περιπατεί, μετέχει εις τας ευγενεστέρας αθλήσεις, εισέρχεται εις τον στίβον της δόξης, στέφεται Ολυμπιονίκης!

Γεώργιος Παπανδρέου Πολιτικό μνημόσυνο Ελευθερίου Βενιζέλου, 22 Απριλίου 1936.


Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε ο δημιουργός του σύγχρονου ελληνικού κράτους  καθώς συνέδεσε το όνομά του με την επέκταση και ουσιαστικά το διπλασιασμό του εθνικού ελληνικού χώρου. Με τη σημαία της «μεγάλης ιδέας» πέτυχε να αναδείξει ως κυρίαρχο το εθνικό πρόβλημα της απελευθέρωσης του ελληνικού πληθυσμού, αλλά και των περιοχών εκείνων που βρισκόντουσαν εκτός της εθνικής επικράτειας.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Oδυσσεας Ελύτης 2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996


Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει
- Όποιος είδε δυο μάτια ν' αγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους
Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους
Πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα -
Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται
Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη
Μαδά η επιτυχία
Στρόβιλοι φτερών
Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα
Χώμα σκληρό κάτω από τ' ανυπόμονα
Πέλματα, χώμα καμωμένο για ίλιγγο
Ηφαίστειο νεκρό.




Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

H μνήμη, η κρίση και η... αγιογραφία


Το να γράφει ή να σκιαγραφεί κανείς μια πολιτική προσωπικότητα είναι ιδιαίτερα δύσκολο.
Δύσκολο να την τοποθετήσεις στην εποχή της, χωρίς να παρασυρθείς από την απόσταση που χωρίζει τη δική σου εποχή. Δύσκολο να αποφύγεις στερεότυπα που την περιβάλλουν.
Ιδιαίτερα δύσκολο, ως ακατάλληλο, κρίνεται το εγχείρημα αυτό για τους εν ενεργεία πολιτικούς, αφού πίσω από την τοποθέτηση τους κρύβονται σκοπιμότητες και πολιτικά οφέλη.
Επίσης, είναι πολλές φορές αναπόφευκτο να καταφύγουν στην "αγιοποίηση"  του , σε μια προσπάθεια έξαρσης των θετικών στοιχείων της δράσης του πολιτικού ηγέτη.

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

O Ανδρέας Παπανδρέου, η Ίδρυση του ΠΑΚ και ο Αγώνας για τη Αποκατάσταση της Δημοκρατίας




«..Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ’ όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν…» Ανδρέας Παπανδρέου

Το ΠΑΚ ιδρύθηκε το 1968, από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος είχε καταφύγει στο εξωτερικό, προκειμένου να συμβάλει στον αγώνα ενάντια της χούντας των συνταγματαρχών.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, γιός του Γέρου της Δημοκρατίας, ήταν από τις αρχές του 1963, το κόκκινο πανί για τα συμφέροντα της συντηρητικής παράταξης, των ανακτόρων και όλων εκείνων των δυνάμεων που ήθελαν την Ελλάδα στο περιθώριο.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

H Χρυσή Αυγή ρίχνει το σπόρο για την "νέα" ΕΟΝ...


Η ΕΟΝ - Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας  ήταν μια  κυβερνητική οργάνωση νέων που ιδρύθηκε από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά το 1936 και διαλύθηκε τον Απρίλιο του 1941, τρεις μήνες μετά το θάνατό του, με την κατάρρευση του μετώπου από τη Γερμανική εισβολή.

Η οργάνωση συστάθηκε προκειμένου να διαμορφώσει υποστηρικτές του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και όπως υποστήριζαν για την «επωφελή διάθεσιν του ελευθέρου από της εργασίας χρόνου των νέων, προς προαγωγήν της σωματικής και ψυχικής καταστάσεως αυτών, ανάπτυξιν του εθνικού φρονήματος και της πίστεως προς την θρησκείαν, δημιουργίαν πνεύματος συνεργασίας και κοινωνικής αλληλεγγύης...»

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Γεωργιος Παπανδρέου:εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων

Στις 19 Μαρτίου 1964, 30 βουλευτές της Ένωσης Κέντρου καταψηφίζουν τον Γεώργιο Nόβα, που είχε επιλέξει ως πρόεδρο της Βουλής ο Γεώργιος Παπανδρέου. Ο Nόβας βέβαια, εξελέγη τελικά στη δεύτερη ψηφοφορία από τους 166 παρόντες βουλευτές της Ένωσης Κέντρου. 
Ο Γεώργιος Παπανδρέου τότε είχε αντιδράσει στην ανταρσία των βουλευτών με μια οργισμένη δήλωση: «Με βαθυτάτην θλίψιν, αγανάκτησιν και εντροπήν αναγγέλλω εις τον δημοκρατικόν κόσμον της Ενώσεως Κέντρου ότι η δημοκρατία σήμερον επροδόθη εις την Bουλήν. Οι θριαμβευταί της 16 Φεβρουαρίου εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων»

Όχι, την ιστορία δεν την θυμήθηκα λόγω κάποιας επετείου.
Η φράση αυτή του Γέρου της Δημοκρατίας μου ήρθε στο νου λόγω των γνωστών επεισοδίων που έγιναν στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Όταν άκουσα τη χαρά των δημοσιογράφων κατά την περιγραφή, όταν διάβασα για την "ανησυχία" του Μαξίμου...

Ναι το επεισόδιο αυτό δίνει ένα ακόμα πλήγμα στο ΠΑΣΟΚ και κάνει τους ανθρώπους που πίστεψαν σε ιδέες και ιδανικά, που πίστεψαν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο γνήσιος εκφραστής των λαϊκών δυνάμεων και των αιτημάτων για κοινωνική δικαιοσύνη, να γίνονται η χλεύη των ηττημένων.

Ναι, των ηττημένων, των ηττημένων της Δεξιάς που τώρα -με τις πλάτες που έβαλε το ΠΑΣΟΚ-ανένηψαν, εφαρμόζουν όσα πριν κατηγορούσαν, ακολουθούν την πολιτική που χάραξε το ΠΑΣΟΚ και θεωρούν(νται) σωτήρες.
Των ηττημένων του κατεστημένου των ΜΜΕ που δεν κατάφεραν να απομυζήσουν από την κυβέρνηση Παπανδρέου αυτά που τόσα χρόνια είχαν συνηθίσει να τους προσφέρονται.
Των κάθε λογής ηττημένων και πολιτικά ξοφλημένων που παίζουν παιχνίδια εξουσίας στις πλάτες του Κινήματος.....

Η μόνη απάντηση ....από τον Ανδρέα....

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Πάμπλο ο τροτσκιστης, "ένας ωραίος άνθρωπος"


Ο Μιχάλης Ράπτης, ευρύτερα γνωστός ως «Πάμπλο», πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου του 1996. Ο Μιχάλης Ράπτης ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, διατέλεσε γραμματέας της Δ΄Διεθνούς, ενώ έπαιξε ηγετικό ρόλο στις επαναστάσεις κατά της αποικιοκρατίας που ξέσπασαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Ο ίδιος Πάμπλο είχε εξομολογηθεί: "Αν δεν έχει κανείς ένα όραμα, αν δε θέλει να ξεπεράσει το παρόν στο όνομα πάντα της πραγματικότητας, αν δεν τείνει πάντα σε κάτι πάνω απ΄τα παρόντα, είναι χαμένος. Η ουτοπία είναι κίνητρο προς κάτι το καλύτερο- και ευτυχώς που υπάρχει...Οι νέοι θα ’πρεπε να ‘ναι γιομάτοι ζωή και ευχαρίστηση! Εγώ είχα μια καλή ζωτικότητα, μια καλή ιδιοσυγκρασία∙ τώρα αρχίζω και σκεβρώνω κι όλα τα πράγματα γίνονται δύσκολα, αλλά ακόμα και τώρα που βλέπω πως το κορμί μου καταρρέει, πως οι σάρκες και τα κόκαλα αδυνατίζουν, λέω πως θα’ναι μια ευχαρίστηση καθηλωμένος στην καρέκλα να ξαναδιαβάσω όσα μου άρεσαν στη ζωή μου ή όσα δε διάβασα… (Περιοδικό Τέταρτο, συνέντευξη στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο σε ένα καφέ στο Παρίσι τον Μάϊο του 1986, αναδημοσιευμένη στο βιβλίο του "Αντίο Παλιέ Κόσμε" - via Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας και 'Αρη Δημοκίδη). ( Από www.lifo.gr)

Θεωρούσε τον εαυτό του ως απόλυτο οπαδό της ουτοπίας και ως άνθρωπο που οτιδήποτε ανθρώπινο δεν του είναι ξένο.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

τρομοκρατία και κατάχρηση εξουσίας στα ερείπια της δημοκρατίας

Οι φωτογραφίες που έδωσε στη δημοσιότητα η αστυνομία από τους νεαρούς τρομοκράτες - ο μικρότερος σχεδόν στο όριο της ενηλικίωσης - ήταν ότι πιο σοκαριστικό έχω δει στη ζωή μου, τουλάχιστον σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Είναι βέβαιο, ότι όλοι τους έπεσαν όχι σε ζαρντινιέρα αλλά σε στύλο της ΔΕΗ. Δεν αμφισβητώ, ούτε κανείς νομίζω τις κατηγορίες που τους αποδίδονται. Αυτό που θεωρώ ότι δεν μπορεί κανείς να ανεχθεί είναι η απεχθής εικόνα που παρουσιάστηκε, η οποία από μόνη της μας (αυτό) καταδικάζει ως χώρα στην Διεθνή Αμνηστία. Ο υπουργός "προστασίας του πολίτη" (που ελπίζω να μην είναι εγω ένας από τους πολίτες που προστατεύει  υποστήριξε σε πρωινή εκπομπή ότι το ρετούς στα πρόσωπα των συλληφθέντων έγινε "προκειμένου να αναγνωρίζονται". Γιατί προφανώς, αν έδειχναν απλά τις φωτογραφίες ΔΕΝ θα τους αναγνώριζε ούτε η μητέρα τους.

Κανείς δεν επικροτεί τους τρομοκράτες και τις μεθόδους τους. Όμως, κανείς δεν μπορεί να αποδεχθεί σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική χώρα να "κακοποιούνται" οι συλληφθέντες. Αν αρχίσουμε να αποδεχόμαστε το "εντάξει τους αξίζει να πέσει και καμιά ψιλή", θα περάσουμε σε άλλα μονοπάτια μίσους και "αλληλοεξόντωσης", γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά που θα λέει 'δεν πειράζει αν πέσει νεκρός και κανένας τραπεζίτης-πολιτικός-δικαστής- αστυνομικός....."

Πέρα όμως, από την βία -βασανισμό που ασκήθηκε από την αστυνομία, υπάρχει και ο κανιβαλισμός που υφίστανται και θα υποστούν με το πέρασμα των ημερών οι συλληφθέντες και οι οικογένειες τους. Ποιος είναι ο Βενιαμίν τρομοκράτης; Ο κολλητός του Αλέξη. Όχι, του προαλειφόμενου πρωθυπουργού, αλλά εκείνου του άτυχου μαθητή που έπεσε νεκρός το Δεκέμβρη του 2008, από τις σφαίρες του ειδικού φρουρού και μετά κάηκε όλη η Αθήνα. Είναι ο κολλητός του αδικοχαμένου Αλέξη, αλλά και εγγονός του Νάσιουτζικ, που είχε δολοφονήσει πριν από πολλά χρόνια τον συγγραφέα Διαμαντόπουλο στο Κολωνάκι. Ήδη, έχουν ξεκινήσει οι "σοβαρές αναλύσεις" για τα παιδιά Βορείων Προαστίων, τις οικογενειακές καταβολές και όλα αυτά που γεμίζουν τις ατέλειωτες αδιάφορες ώρες του τηλεοπτικού  χρόνου.

Ποια είναι αυτά τα παιδιά, και πως κατάληξαν έτσι είναι ένα θέμα που πρέπει να αναζητήσει η κοινωνία όχι στα πάνελ της τηλεόρασης, αλλά μέσα στο διαλυμένο ιστό, στους κόλπους της.
Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι ότι η κατάρρευση της ιδεολογίας και σταδιακά των θεσμών, με μια πρακτική που υπέθαλψαν κόμματα και κοινωνία, παράλληλα με την προώθηση της εικόνας ενός χαμένου καταναλωτικού παράδεισου, οδηγεί ανθρώπους από κάθε κοινωνική τάξη στην εξέγερση.
Αυτό που εμείς οφείλουμε να υπερασπιστούμε τώρα είναι τα δικαιώματά τους, ναι τα δικαιώματά τους, ανεξαρτήτως του αν θεωρητικά είναι υποκριτικό να τα επικαλούμαστε για εκείνους (ή να τα επικαλούνται  εκείνοι) που ασκούν βία και την αποδέχονται ως κανόνα.
Ας θυμηθούμε τα λόγια του Γκάντι "η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο".

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Μαουτχάουζεν

Κάποτε...κάποιοι...δεν ήταν αριθμοί, δεν ήταν θύματα...ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΙ σαν εσάς, σαν τους διπλανούς σας... ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ  είχαν ονόματα, όνειρα, ελπίδες.... Ας μη πάει χαμένη η θυσία τους.
ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΝΑΖΙΣΜΟΣ....


Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Αναζητώντας την ιδανική πολιτεία...


Η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Ακόμα δεν γνωρίζουμε αν ο κίνδυνος έχει περάσει, αλλά όπως και να εκτιμήσει κανείς την κατάσταση, τόσο η χώρα όσο και ο λαός θα αργήσουν πολύ να συνέλθουν από το βαρύ χτύπημα της κρίσης.
Ακούμε τελευταία, για νέα κόμματα, ομάδες προβληματισμού, κεντροαριστερά. Ακούμε και διαβάζουμε για την τάση του εκλογικού σώματος να επιθυμεί τεχνοκράτες στην εξουσία. Πολλοί μιλούν για επιστροφή εκσυγχρονιστών καθηγητών...
Είναι αλήθεια, οι τεχνοκράτες -καθηγητές οι άριστοι που θα κυβερνήσουν καλύτερα;

Ο Πλάτωνας με την Πολιτεία του και ο Αριστοτέλης με τα Πολιτικά του, ξεπροβάλλουν αποκαλύπτοντας τη φιλοσοφία μιας άλλης εποχής, ιδεών και αναζητήσεων με ευγενείς σκοπούς.

Ο Πλάτωνας με τον Αριστοτέλη είναι κορυφαίοι διανοητές και φιλόσοφοι. Δάσκαλος με μαθητή συμφωνούσαν σε πολλά αλλά είχαν και σημαντικές διαφορές.
Ένα σημαντικό σημείο διαφωνίας μεταξύ των δύο φιλοσόφων είναι η θεώρησή τους για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος -το καλύτερο πολίτευμα  διακυβέρνησης ενός κράτους.

Ο Πλάτωνας μιλάει για την ιδανική Πολιτεία, που είναι ιδανική επειδή κυβερνάται με το πολίτευμα της «αριστοκρατίας», δηλαδή από ένα σύνολο ανθρώπων που ξεχωρίζουν για τη σοφία, τη γνώση, την αρετή, τη δικαιοσύνη και την ικανότητα διακυβέρνησης των πολιτών.
Ο κάθε πολίτης μέσα σ’ αυτήν έχει μία σημαντική θέση, που είναι σύμφωνη με τη φύση, τις ικανότητες και το έργο που έχει αναλάβει να προσφέρει ανάλογα με τις κλίσεις του. Έτσι μπορεί να ανήκει στην τάξη των αρχόντων (κυβερνήτες), στην τάξη των φυλάκων – πολεμιστών (υπερασπιστές της ασφάλειας της πόλης από επιθέσεις) και στην τάξη των γεωργών, εμπόρων, τεχνιτών (αυτοί που διασφαλίζουν τα μέσα που χρειάζεται η πόλη για να διατηρηθεί ζωντανή και να επιβιώσει). Οι τάξεις αυτές είναι συμβολικές περισσότερο παρά πραγματικές, και δεν σχηματίζονται με βάση κοινωνικο/οικονομικά ή επαγγελματικά κριτήρια. Σχετίζονται με τα τέσσερα στοιχεία της Φύσης (γη, νερό, αέρας, φωτιά), που αντιστοιχούν σε χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης.
Οπότε, ο κάθε πολίτης κατατασσόταν σε μία από αυτές τις τάξεις σύμφωνα με τα ιδιαίτερα γνωρίσματά του και ανάλογα με την εκπαίδευση που χρειαζόταν να δεχθεί, προκειμένου να καλλιεργήσει τον χαρακτήρα, το πνεύμα και γενικά τον εσωτερικό του κόσμο.

Κατά τον Αριστοτέλη, οι πολίτες χωρίζονται με βάση οικονομικά κριτήρια σε τάξεις γεωργών, τεχνιτών και εμπόρων, ενώ κοινωνικά χωρίζονται σε φτωχούς, πλούσιους και μεσαίους. Από τη σχέση που έχουν μεταξύ τους οι φτωχοί και οι πλούσιοι διαμορφώνεται η μορφή του πολιτεύματος. Οι φτωχοί συνήθως είναι περισσότεροι από τους πλούσιους και ανάλογα με το πώς είναι μοιρασμένη η δύναμη και με το που συγκεντρώνεται, καθορίζεται και το είδος του πολιτεύματος, που μπορεί να έχει τρεις μορφές: μοναρχία (κυβερνά ένας ), αριστοκρατία (κυβερνούν λίγοι ) ή δημοκρατία (κυβερνούν οι πολλοί ). Προκειμένου να μην αλλοιωθούν αυτές οι πολιτειακές μορφές σε τυραννία, ολιγαρχία και οχλοκρατία αντίστοιχα, θα πρέπει σκοπός των αρχόμενων να είναι το κοινό καλό και όχι το συμφέρον του ενός ή των λίγων.
Η προτίμηση του Αριστοτέλη ήταν η «Μέση Πολιτεία», δηλαδή αυτό όπου η μεσαία τάξη εξασφαλίζει την ισορροπία ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους, που ισορροπεί το κέντρο βάρους στις μεταξύ τους συγκρούσεις.

Είμαστε ένας λαός που -δικαίως- υπερηφανεύεται για τους προγόνους του.... Τους γνωρίζουμε όμως πραγματικά; Έχουν εμβαθύνει όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα κοινά σε αυτές τις ιδέες και τις διδαχές;