Tα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

"Το άρχειν ήδιστον", είπε ο Αριστοτέλης και στην πολιτική δεν μπορεί να θεωρηθεί αθέμιτο να έχεις φιλοδοξίες. Όμως, οφείλεις να γνωρίζεις πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να ικανοποιήσεις αυτές σου τις φιλοδοξίες. Ο Αντώνης Σαμαράς, και όχι μόνο αυτός, απέδειξε ότι δεν γνωρίζει.. Όταν από το 2010 με την εκτόξευση του χρέους αντί να προσέλθει σε διάλογο και να βρει ένα κοινό τόπο συνεννόησης με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, επέλεξε το δρόμο της αδιαλλαξίας, το δρόμο της ρήξης, τα "Ζάππεια"".
 Η τέχνη της πολιτικής συνίσταται στο να ξέρεις πότε ακριβώς να χτυπήσεις τον αντίπαλό σου λιγάκι κάτω από τη ζώνη, έλεγε ο Konrad Adenauer. Ο Σαμαράς άδραξε την ευκαιρία να χτυπήσει τον αντίπαλό του, με γνώμονα το προσωπικό του συμφέρον, ούτε καν της παράταξής του, δεν συζητάμε για την χώρα. Προσποιήθηκε ότι είχε την λύση στο τσεπάκι, μια λύση που θα επανέφερε την χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης. Μία "μαγική" συνταγή. Μίλησε για προδοσίες, εθνικά εγκλήματα και ξένους που θέλουν να αγοράσουν την Ελλάδα. Εξέθρεψε όλους αυτούς που μετά σήκωσαν δικό τους μπαϊράκι επιτρέποντάς τους να δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία με σενάρια συνωμοσίας. Και πέτυχε το στόχο του-συνεπικουρούμενος από την εσωκομματική αμφισβήτηση του κυβερνητικού στρατοπέδου, την Αριστερά που έβλεπε ότι μπορούσε να αυξήσει τις δυνάμεις της από τους δυσαρεστημένους πολίτες και τα "φοβισμένα" κυβερνητικά στελέχη.
Σίγουρα η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του 2010 έκανε λάθη, με μεγαλύτερο ότι δεν εξήγησε στους πολίτες ακριβώς τι συμβαίνει και ποια βήματα έπρεπε να ακολουθηθούν, τι σήμαινε ΔΝΤ κλπ. Έκανε λάθη μη υπολογίζοντας τις αγκυλώσεις και τα νομικά προσκόμματα στις μεταρρυθμίσεις, ακόμα και για την συλλογή των εσόδων από την φοροδιαφυγή. Δεν έλαβε υπόψη την πολυνομία που καθηλώνει το κράτος με πολυδαίδαλες διαδικασίες, ακόμα κι αν έχει αποφασίσει να  κλείσει ή να συγχωνεύσει άμεσα ένα κρατικό φορέα.
Και εγένοντο εκλογές. Αλλά οι βάρβαροι παρέμειναν να ζητούν τα ίδια, και σήμερα ακόμα χειρότερα μέτρα, από τη νέα (συν;) κυβέρνηση. Κάθε ευνοϊκό κλίμα και προοπτική που είχε διαγραφεί με το PSI έχει χαθεί. Μήνες απραξίας για να διατηρηθούν δημοσκοπικά οι κυβερνώντες. Κανείς δεν τολμά να ψελλίσει την αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει (ανα) διαπραγμάτευση χωρίς την εφαρμογή μιας σειράς συμφωνηθέντων μέτρων αρχής γενομένης από μεταρρυθμίσεις όπως η πολυσυζητημένη διαφάνεια. Φυσικά και "αποκαλύφθηκε" ότι δεν υπάρχουν τα ισοδύναμα μέτρα που θα πάρει για να μην κοπούν άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, ούτε βέβαια, θα δώσει τις αυξήσεις στους χαμηλοσυνταξιούχους; Επίσης, οι φορολογικοί συντελεστές δεν πρόκειται να μειωθούν, το "χαράτσι" στα ακίνητα δεν θα καταργηθεί απλά θα μετονομαστεί και λοιπές μετέωρες υποσχέσεις, σε ένα ιδιότυπο "λεφτά υπάρχουν", για το οποίο είναι υπόλογος να υποστεί μεγαλύτερη κριτική από εκείνη που δέχθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου, αφού πλέον, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι "δεν γνώριζε". 
Η χώρα και ο λαός καταρρέουν υπό το βάρος της αβεβαιότητας περισσότερο παρά της ουσιαστικής επιβολής συγκεκριμένων μέτρων. Η πολιτική ασκείται πια δια της τηλεοράσεως με πολιτευτές, δημοσιογράφους και βουλευτές να αναλύουν και να υποστηρίζουν, ο καθένας τα δικά του. Στο μεταξύ, τα υποσιτισμένα παιδιά, οι άστεγοι, οι άνεργοι πληθαίνουν, όσο η κυβέρνηση και ο Σαμαράς σε ρόλο λογιστή. προσπαθεί να κόψει και να ράψει τα "αιωνίως" τελευταία μέτρα.
Και φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχθεί κανείς ότι έπρεπε να είχαν συγκροτήσει κοινό μέτωπο αντιμετώπισης της κρίσης από το 2010. Και φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχθεί κανείς ότι με τις κινήσεις τους επιβάρυναν τα περιθώρια διπλωματικών χειρισμών και ελιγμών, υπέρ του κοινωνικού κράτους. Και ότι πλέον, οι ελληνικές θέσεις και προτάσεις όπως ο Μηχανισμός Στήριξης και ο φόρος Tobin επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών που έγιναν αποδεκτές από την ΕΕ είναι αποτέλεσμα σκληρής διαπραγμάτευσης μιας κυβέρνησης και των ανθρώπων της που δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος.
Ελπίζω να με συγχωρήσει ο Μπίσμαρκ για τη συμπλήρωση στα λόγια του ότι, "οι μεγάλοι πολιτικοί ακούν πριν από τους άλλους το μακρινό χλιμίντρισμα των αλόγων της ιστορίας", για τους υπόλοιπους μένει, τουλάχιστον να μην τα αφήσουν να τους ποδοπατήσουν.