Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Η σιωπή ταιριάζει στο πολυτεχνείο

Ανήκω στη γενιά που ο εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου ήταν η "δική μας" γιορτή¨, ηταν ο τρόπος να εκφράσουμε και τις δικές μας ανησυχίες για το μέλλον.
Η γενιά του Πολυτεχνείου ήταν οι ήρωές μας...ήρωες που ακόμα ζούσαν ανάμεσά μας κι όχι μακρινοί και μπαρουτοκαπνισμένοι, αν και είχαν δώσει το σχετικό αντίτιμο σε διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια κατά τη διαδρομή τους στην "παρανομία" και την αντίσταση κατά του δικτατορικού καθεστώτος.
Όσο πλησιάζουν οι μέρες για τη φετινή επέτειο και με τη καθημερινή ειδησεογραφία να μας βομβαρδίζει με την ενδεχόμενη σύμπραξη των "αντιμνημονιακών" δυνάμεων από ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ ως και Χρυσή Αυγή στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αντιλαμβανόμαστε ότι "άλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει".
Η μεταπολίτευση δαιμονοποιήθηκε τόσο από τη νέα τάξη πραγμάτων στη μετά- Μνημονιακή Ελλάδα που τελικά, για τα νέα παιδιά, που σήμερα ζουν στους χώρους που δόθηκαν οι αγώνες για τη δημοκρατία, όλα έχουν ευτελιστεί.
Μετά τη μεταπολίτευση η ελληνική εκπαίδευση είχε βρεθεί σε κατάσταση «πολιορκίας» από την κοινωνία που πίεζε για αλλαγές εξαιτίας τόσο των συσσωρευμένων εκπαιδευτικών αδιεξόδων όσο και
της προσπάθειας η χώρα να προσαρμοσθεί στις νεοδιαμορφούμενες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα του 1975 ενσωματώνει σημαντικές για την εκπαίδευση ρυθμίσεις (9
χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, ελευθερία έρευνας, δημοτική γλώσσα κλπ.).
Βέβαια, το μερίδιο της ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση βαρύνει και την γενιά που αντί να χρησιμοποιήσει την ελευθερία και τα δικαιώματα που απέκτησε από την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Ν. 1566/85 επιδόθηκε στην πρακτική του αλισβερισιού, "η ψήφος για ένα διδακτορικό", που επέτεινε τελικά, την ελληνική παθογένεια και το φαύλο κύκλο του ρουσφετιού. Η γενιά που δημιούργησε το "νεοελληνικό όνειρο" του να πάρω διδακτορικό, να πάρω μιά θέση, ένα εξοχικό, ένα σκάφος...όλα χωρίς αντίκρυσμα.
Περνώντας από την κλειστή πύλη του πολυτεχνείου και με το βλέμμα να γαντζωνεται στη λιωμένη καγκελοπορτα, δεν θέλω να ακούσω την ανάγκη σύμπραξης των λεγόμενων "αντιμνημονιακών" -που το μόνο που θα πετύχει θα είναι να επιβεβαιώσει όσους μιλούν για τη θεωρία των άκρων....δεν θέλω να ακούσω ούτε ύμνους ούτε νεκρολογίες...και μέσα απ' τη σιωπή να μιλήσουν όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους (γιατί ναι υπήραν θύματα), αλλά και όσοι είδαν τη ζωή τους να καταστρέφεται από την "εμμονή" τους για δημοκρατία...μια εμμονή που όσοι την κληρονόμησαν, δεν αντέχουν να δουν τα "άκρα" να παραλληλίζονται, ούτε να τέμνονται, ούτε να εφάπτονται.... 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.