Ο επικεφαλής της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος δεν δίστασε να χαιρετίσει ναζιστικά, μιλώντας στη νεολαία του κόμματός του, υποστηρίζοντας ότι μπορεί «καμιά φορά» τα μέλη του κόμματος του να χαιρετούν κατ' αυτόν τον τρόπο, «αλλά έχουν καθαρά χέρια» γιατί δεν έχουν κλέψει.
Με τον αέρα που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, που ανεβάζουν την Χρυσή Αυγή σε τρίτο κόμμα στη Βουλή, δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι «Μας είπανε ναζί, μία, δύο, δέκα. Δεν μας είπανε όμως ποτέ κλέφτες. Αυτά τα χέρια μπορεί καμιά φορά να χαιρετάνε έτσι [ναζιστικά] αλλά είναι καθαρά χέρια. Δεν είναι βρώμικα, δεν έχουν κλέψει».
Οι δηλώσεις του προκάλεσαν την "εύλογη"αντίδραση των κομμάτων, που μίλησαν για κρίση και μνήμη σε ένα αμνήμονα λαό. Σε ένα λαό που επαναστατεί από τη σιγουριά του καναπέ και βγαίνει στους δρόμους μόνο όταν κάποιοι μπροστάρηδες τον "ενεργοποιήσουν". Ένα λαό που στο ξέσπασμα της κρίσης δεν κάνει μια "παύση"για αυτοκριτική αλλά μεταθέτει ευθύνες και πλάθει σενάρια συνωμοσίας από κακόβουλους ξένους. Άλλωστε όπως έλεγε ο Montesquieu, η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία.
Το σύστημα της μεταπολίτευσης που τόσο δαιμονοποιήθηκε τελευταία, είχε μια αγωνιστική δυναμική του "αντι-", η οποία υποτιμήθηκε κάτω από το βάρος των δεινών για τα οποία ενοχοποιήθηκε η γενιά των αγωνιστών της. Επιπλέον, το πολίτευμα με την καθιέρωση της δημοκρατίας, της ομαλότητας, της σταθερότητας δεν φοβόταν κλυδωνισμούς και δεν "οπλίστηκε" με όλα όσα έπρεπε για να αντιμετωπίσει την εμφάνιση και την εξέλιξη φασιστικού τύπου ομάδων-κομμάτων.
Τον τελευταίο καιρό, μέσα στην παραζάλη από τα αλλεπάλληλα κρούσματα βίας μιλούμε για την Βαϊμάρη και αντιλαμβανόμαστε τις ομοιότητες στο πως μια κοινωνία που περνά βαθιά κρίση, επιχειρώντας να αποφύγει τα χειρότερα, επιλέγει τα χείριστα. Επιλέγει τα "καθαρά χέρια" από την υποτιθέμενη κλεψιά, αλλά βουτηγμένα στο αίμα από τα μούτρα κάποιων άτυχων μεταναστών. Δυστυχώς, δεν φαίνεται ότι η ελληνική κοινωνία θα είναι η εξαίρεση, καθώς το επικίνδυνο δεν είναι ο φασίστας, που αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος, αλλά εκείνος που τον ανέχεται και στην ουσία, με την αδράνεια του επικροτεί τις πράξεις του. Το πρόβλημα δεν είναι ο "χαιρετισμός" γιατί ο ο φασισμός δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα τελετουργικό. Ο φασισμός είναι βία. Ο φασισμός δεν είναι "εθνικισμός" με την έννοια του πατριωτισμού. Ο φασισμός είναι ύβρις προς τις ανθρώπινες αξίες.
Λίγες μέρες πριν από τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, οι δηλώσεις της Χρυσής Αυγής ότι «το εθνικό καθεστώς του Ιωάννου Μεταξά, που είπε "Όχι" στους ξένους εισβολείς και τους πολέμησε στην Πίνδο και την Μακεδονία το 1940-41, είχε καθιερώσει επισήμως τον χαιρετισμό με τεταμένη την δεξιά. Έτσι ακριβώς χαιρετούσαν τότε οι Έλληνες πατριώτες που έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία της πατρίδας μας», πέρα από το ότι είναι ανακριβές και ανιστόρητο αποτελεί προσβολή για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν στο μέτωπο και τις οικογένειές τους.
Ο πολιτικός και πνευματικός κόσμος αυτής της χώρας, με "καθαρά μυαλά", οφείλει επιτέλους να αντιδράσει, ενωμένος ενάντια στην πόλωση και το διχασμό της κοινωνίας που έντεχνα καλλιεργείται, συστήνοντας ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου