Μία ταινία αμφιβόλου αισθητικής έχει ξεσηκώσει τον μουσουλμανικό κόσμο. Επιθέσεις σε πρεσβείες, δολοφονίες, θρησκευτική "επικήρυξη" -φετφάς και χιλιάδες εξοργισμένοι Μουσουλμάνοι για μια μάλλον "βλακώδη" προσπάθεια να ξεδιπλώσει το καλλιτεχνικό του ταλέντο κάποιος επίδοξος Σπήλμπεργκ.Είναι γεγονός ότι ο μουσουλμανικός κόσμος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε ότι αφορά θέματα που άπτονται του θρησκευτικού του αισθήματος. Οι κοινωνίες του είναι στενά δομημένες, με αυστηρά θεοκρατικούς κανόνες. Η θρησκεία αποτελεί μέρος της κοινωνικής του ζωής. Βέβαια, δεν χρειάζεται να είσαι μουσουλμάνος για να εξοργιστείς με τη συγκεκριμένη ταινία.
Παρόλα αυτά, ο αριθμός των "εξεγερθέντων" σε σχέση με τα 1,5 δις των πιστών ακουμπά μόλις το 0, 007% και είναι κατά πολύ κατώτερος εκείνου του συμμετεχόντων στην Αραβική Άνοιξη. Το μεγαλύτερο μέρος των διαδηλωτών, και πάλι, διαμαρτυρήθηκε ειρηνικά. Εκείνοι που δημιούργησαν τα σοβαρά επεισόδια ανήκουν στην μειοψηφία των Σαλαφιτών, μια ριζοσπαστική ισλαμική ομάδα, η οποία προσπαθεί να υπονομεύσει τις υπόλοιπες μετριοπαθείς ομόδοξες ομάδες.Τα σοβαρά επεισόδια που έφτασαν ως τις δολοφονίες ξένων πολιτών έλαβαν χώρα μόνο στη Λιβύη και το Αφγανιστάν, και ο καθένας μπορεί να υποθέσει το λόγο. Σε άλλες πορείες και διαδηλώσεις δεν υπήρξαν θύματα ή πράξεις βίας, εκεί υπήρξαν θύματα από την αστυνομική βία οι διαδηλωτές . Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι, σχεδόν, σύσσωμοι οι ηγέτες σε Δύση και Αραβικό κόσμο έχουν καταδικάσει την ταινία, όσο και τα επεισόδια, ενώ όταν ο ίδιος ο Πάπας επισκέφθηκε το Λίβανο, κατά τη διάρκεια της έντασης, οι ηγέτες της Χεζμπολάχ παρακολούθησαν τη λειτουργία, και απέφυγαν τις διαμαρτυρίες για την ταινία ώσπου να φύγει, μιλώντας και για θρησκευτική ανοχή.
Αυτό που η ισλαμοφοβία της Δύσης δεν πρόβαλλε ήταν ότι μετά τα αιματηρά γεγονότα της Βεγγάζης, χιλιάδες απλοί πολίτες βγήκαν στους δρόμους της Βεγγάζης και της Τρίπολης με πανό για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους σε όσα συνέβησαν, φωνάζοντας ότι αυτά δεν τους εκφράζουν.
Κάτω από την ομπρέλα της ισλαμοφοβίας που αναζωπυρώθηκε στη Δύση, τυχαία (;) παραμονές των αμερικανικών εκλογών, πέρασαν στα ψιλά των ειδήσεων, οι διαμαρτυρίες των Ρώσων ενάντια στον Πούτιν και οι διαδηλώσεις χιλιάδων Πορτογάλων και Ισπανών ενάντια στα μέτρα λιτότητας.
Πέρα όμως, από το φανατισμό και τις στρατηγικές, τις σκοπιμότητες που εξυπηρετεί η συνέχιση της ανάδειξης των διαφορών των δύο "πολιτισμών" Δυτικού και Αραβικού, πρέπει να παραδεχθούμε ότι και στην Ελλάδα ο θρησκευτικός φανατισμός, έστω από λίγους δεν είναι λιγότερο "επικίνδυνος".
Ας θυμηθούμε τις διαδηλώσεις για τον "τελευταίο πειρασμό", τις ταυτότητες, ακόμα και για το μιούζικαλ "Jesus Christ superstar".
Η σύλληψη ενός μπλόγκερ για την σατιρική του σελίδα που αφορούσε τον γέροντα Παϊσιο είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας που θέλει την ελληνική κοινωνία και κατ' επέκταση τον κρατικό μηχανισμό να σέβεται την ελευθερία της έκφρασης και ιδιαίτερα τη σάτιρα. Αλλά, και η ταχύτητα με την οποία έδρασε ο κρατικός μηχανισμός στην περίπτωση αυτή απέχει πολύ από τη συνήθη. Ποιος ορίζει σε αυτή τη χώρα, που η ανεξιθρησκεία και η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι κατοχυρωμένες από τα συντάγματα της επανάστασης, την υπέρβαση των ορίων που επιβάλουν τιμωρία; Σίγουρα όχι μια ομάδα φανατικών χρυσαυγιτών, θρησκόληπτων ή ότι άλλο.
Το κοινό ανάμεσα στους τεμνόμενους κύκλους της χριστιανικής "Δύσης" και της μουσουλμανικής "Ανατολής" είναι ο χώρος που συνωστίζονται οι φανατικοί και των δύο πλευρών, οι οποίοι αποτελούν το πραγματικό κίνδυνο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου